حسگرهای قابلحمل آلودگی امکان پایش فضاهایی را که زمانی غیرقابلنظارت بود فراهم کردهاند؛ از سکوهای مترو تا حیاط مدرسه.
در بیشتر کشورها، آلودگی هوا همچنان یکی از بزرگترین تهدیدها برای سلامت مردم است. در لندن اما اوضاع رو به بهبود است و بخش زیادی از این تغییر به سختگیرانه تر شدن مقررات حملونقل برمیگردد.
آگهی
آگهی
یک تحلیل مستقل که کارشناسان کالج امپریال لندن انجام دادهاند نشان میدهد که منطقه فوق کم انتشار (ULEZ) که الوده ترین خودروها را از خیابانها دور نگه میدارد، سطح الودگی ذرات ریز (PM 2.5) را در مناطق حاشیهای لندن ۳۱ درصد و میزان دی اکسید نیتروژن، گازی که با ترافیک مرتبط است و ریهها را تحریک میکند، در کل شهر ۲۷ درصد کاهش داده است.
اما کیفیت هوا میتواند در طول روز تغییر کند و این موضوع درباره اوزون، گرده گیاهان و دیگر الایندهها هم صدق میکند.
حسگرهای کیفیت هوا به نقاط جدید راه پیدا میکنند
ردگیری این نوسانها اکنون با نسل جدیدی از حسگرهای کیفیت هوا سادهتر شده است؛ دستگاههایی جمعوجور که در مقایسه با گذشته مقرون به صرفهترند، هرچند هنوز قیمت آنها به دهها هزار یورو میرسد.
کایلا شولت، پژوهشگر حوزه فناوری اجتماعی و محیط زیست در کالج امپریال لندن است. کار میدانی او به دستگاههایی مثل پایشگر دستی کربن سیاه متکی است؛ حسگر کوچکی که الودگی ذرات ناشی از سوختن موادی مانند چوب یا زغال سنگ را ثبت میکند.
شولت به یورونیوز ارث میگوید: «سطح کربن سیاه در اینجا در بریتانیا پایینتر است، اما در سطح جهانی قطعا مشکل بزرگتری است و به شمار بسیار بالایی از مرگها دامن میزند.»
این حسگرهای کوچک که اکنون در سراسر شبکه پایش «تنفس لندن» در پایتخت بریتانیا استفاده میشوند، میتوانند به جاهایی بروند که تجهیزات مرجع بزرگ هرگز قابل استفاده نبودند.
شولت میگوید: «داشتن تجهیزاتی کوچک و جمعوجور مثل این حسگرها واقعا محل و شیوهای را که میتوانیم الودگی را پایش کنیم تغییر میدهد» و به همکارانی اشاره میکند که اکنون کیفیت هوا را در داخل متروی لندن اندازه میگیرند.
اندازه کوچک این دستگاهها نصب حسگرها را دقیقا در جاهایی که بیش از همه به آنها نیاز است، یعنی در محلههایی که بیشترین بار الودگی را تحمل میکنند، سادهتر کرده است. توسعهدهندگان نرمافزار هم میتوانند دادهها را وارد برنامهها و پلتفرمهای خود کنند تا کیفیت هوا به چیزی تبدیل شود که مردم هرجا در لندن باشند، بتوانند روی تلفن همراه خود بررسی کنند.
شفافتر و قابل دسترستر کردن دادههای الودگی
به گفته شولت، این نکته بسیار مهم است که افکار عمومی واقعا دادههایی را که این حسگرها تولید میکنند ببینند. او میگوید: «برخی گروهها در جامعه زمانی بیشتر با اطلاعات مربوط به الودگی سروکار دارند که از فردی مراقبت میکنند که ممکن است مشکل سلامتی داشته باشد.» اما بسیاری از کسانی که میتوانند از دادههای لحظهای بهره ببرند، هرگز با این اطلاعات مواجه نمیشوند.
او معتقد است بخشی از مشکل به نحوه انتشار این دادهها برمیگردد و میگوید: «شیوه ارائه اطلاعات مربوط به الودگی هوا میتواند بسیار، بسیار پیچیده باشد.»
تیم او برای حل این مشکل مستقیما با جوامع درگیر کار میکند؛ از برگزاری فعالیتهای مدرسهای که در آنها دانشآموزان نمایشگرهای الودگی مخصوص خود را طراحی میکنند تا همکاری با ساکنان در قالب پروژه آویر؛ مجموعهای از نمایشگرهای عمومی کیفیت هوا که با انرژی خورشیدی کار میکنند و اکنون در چند محله لندن نصب شدهاند.
پژوهشگران در تلاشند شکاف میان آنچه حسگرها میتوانند اندازه بگیرند و آنچه عموم مردم واقعا میفهمند را کم کنند و برنامههایی برای نصب بیشتر این نمایشگرها در دست دارند.