ساکنان جزیره کوچک سروآ در فیجی درخواست‌ها برای جابجایی را رد کرده‌اند و ترجیح می‌دهند خانه‌های ساحلی سست خود را بازسازی کنند.
هنگام غروب آفتاب بر فراز جزیره کوچک سروآ در فیجی، ساکنانش که با تهدیدهای اقلیمی روبه‌رو هستند، یکی از دلایلی را که به خاطر آن تلاش‌ها برای جابه‌جایی روستایشان را رد کرده‌اند، با تمام وجود حس می‌کنند، همان «منظره‌های صد میلیون دلاری».
آگهی
آگهی
از ساحل اصلی، جزیره شبیه یک آرمان‌شهر به نظر می‌رسد؛ دو تپه‌ی شیب‌دار پوشیده از نخل، بخش کم‌ارتفاع مرکزی آن را در میان گرفته‌اند و در دو سوی آن، صخره‌های مرجانی و ذخایر غنی ماهیگیری قرار دارد.
اما خود جزیره جایی است که خطر ناشی از بالا آمدن سطح دریا در آن آشکارتر می‌شود؛ دیوار ساحلی بتنی تنها دفاع در برابر موج‌هایی است که همین حالا خانه‌ها را زیر آب می‌برد.
آونای راناکو، ساکن جزیره سروآ، می‌گوید: «هرچه فشار هوا بیشتر باشد، موج‌ها بلندتر می‌شوند و موج‌ها از داخل روستا عبور می‌کنند.»
ده‌ها خانه هنگام برخورد گردبادها به فیجی در معرض خطر قرار می‌گیرند، همین‌طور محصولات سبزیجات و قبرها.
آب در پای ستون‌های بتنی جایی که زمانی خانه‌ها و یک بیمارستان در انتهای شرقی جزیره قرار داشتند، بالا می‌آید و در بخش غربی، جایی که خاک شسته شده، دو خانه نیز جابه‌جا شده‌اند.
با وجود این خطرها، بیشتر ساکنان می‌گویند ترجیح می‌دهند دفاع جزیره را تقویت کنند تا این که خانه‌ی اجدادی خود را ترک کنند.
«ما این جزیره را دوست داریم»: چرا ساکنان برای ترک سروآ مرددند
راناکو به یاد می‌آورد زمانی را که در کودکی، گردباد درجه پنج وینستون جزیره را درنوردید و جمعیت جزیره برای پناه گرفتن به یکی از قله‌های آن بالا رفتند.
راناکو درباره آن شب می‌گوید: «ترسناک بود.»
او می‌گوید: «همه‌ی اهالی روستا، وقتی رئیس طایفه آن را گفت، بالا رفتیم. هیچ‌کس جا نماند. به همه کمک کردیم، همه چیز را از خانه‌ها بردیم، غذا. این برنامه‌ی تخلیه‌ی ماست.»
راناکو که در ارتفاع بالاتر در امان بود، می‌توانست «موج‌هایی که اطراف می‌چرخیدند و سقف خانه‌ها که شسته و کنده می‌شد» را بشنود.
از همان پناهگاه روی تپه، راناکو توضیح می‌دهد چرا تهدید گردبادها و بالا آمدن سطح دریا مردم را از زندگی در جزیره منصرف نمی‌کند.
راناکو می‌گوید: «ما این جزیره را دوست داریم، می‌دانید. هوای تازه، هر روز برای ماهیگیری بیرون می‌رویم، برای همین است که نمی‌خواهند بروند.
خیلی‌ها می‌گفتند به آن خانه روی تپه می‌روند تا غروب خورشید را ببینند، منظره‌اش صد میلیون دلار می‌ارزد.»
ساکنان جزیره برای کاهش خطر بلایا ناشی از بالا آمدن سطح دریا و توفان‌ها تلاش می‌کنند
روستای سروآ در سال ۲۰۲۵ با سازمان «هبیتت فور هیومنیتی» همکاری کرد تا یک طرح مفصل کاهش خطر بلایا تدوین کند، زیرا بیشتر ساکنان با درخواست‌ها برای جابه‌جایی روستا مخالفت کرده بودند.
در عوض، ساکنان می‌خواستند خانه‌ی اجدادی خود و فرهنگ وابسته به آن را حفظ کنند.
در این گزارش آمده است که نزدیک به ۲۰ درصد خانه‌های جزیره در وضعیت بحرانی قرار داشتند و تنها سه خانه آن‌قدر مقاوم بودند که بتوانند در برابر یک گردباد دوام بیاورند.
گزارش می‌گوید: «جزیره سروآ در زمان مدهای بلند و مدهای بسیار قوی، بیشتر با سرریز شدن آب از روی دیوار ساحلی روبه‌رو است، نفوذ آب شور حاصل‌خیزی خاک را تحت تاثیر قرار می‌دهد و آب راکد پس از بارندگی، خطرهای بهداشتی را افزایش می‌دهد.»
گزارش می‌افزاید: «ارزیابی نشان می‌دهد که در جزیره سروآ شکل طبیعی برای شکستن موج‌ها وجود ندارد و این جزیره به طور مداوم از سوی بالا آمدن سطح دریا و گردبادها تهدید می‌شود.»
گزارش تاکید می‌کند: «بیش از ۵۰ درصد خانه‌ها ترکیبی از پی‌ها و سقف‌های ناپایدار و اتصالات، دیوارها و مهاربندی‌های ضعیف دارند که این خانه‌ها را در برابر گردبادها و رویدادهای شدید آب‌وهوایی بسیار آسیب‌پذیر می‌کند.»
پس از دریافت گزارش، روستا بدون اتلاف وقت برای تقویت تاب‌آوری خود دست به کار شد.
در جریان یک بازدید در ماه اکتبر، ده‌ها کارگر در حال نوسازی خانه‌های واقع در امتداد ساحل شمالی بودند.
دیوارهای سست و سقف‌های حلبی موج‌دار برداشته می‌شد و با قایق به ساحل اصلی منتقل می‌شد. برخی خانه‌ها پیش از این برای کاهش خطر سیلاب بالاتر برده شده بودند و سایر خانه‌ها نیز به زودی همین مسیر را طی می‌کنند.
گزارش همچنین توصیه کرده بود با ساخت یک مسیر مقاوم‌تر، دسترسی به جزیره بهبود یابد. در زمان جزر، می‌توان ۷۵۰ متر تا جزیره را پیاده طی کرد و از ردیف کابل‌های برق که از کف دریا بیرون آمده‌اند، راه را پیدا کرد.
اما در زمان مد، تنها راه دسترسی قایق است و حتی در آن صورت نیز، به گفته گزارش، باید اقداماتی انجام شود تا پهلوگیری در جزیره امن‌تر و آسان‌تر شود.
راناکو می‌گوید روستایش به انجام این کار متعهد است. او در حالی که به آن سوی آب و به ساحل مرجانی فیجی نگاه می‌کند، می‌گوید: «چرا باید بخواهیم برویم؟»