جدیدترین پروژه جی آر زندگیهای واقعی و پیچیده انسان معاصر را گرامی میدارد و در عین حال میکوشد پیوندهای اجتماعی جدیدی بسازد.
جدیدترین پروژه JR، هنرمند خیابانی و عکاس سرشناس فرانسوی، این روزها در کاخ کا دا موستو، که به نام هتل ونیس ونیس هم شناخته میشود، در چارچوب شصت و یکمین نمایشگاه بینالمللی هنر بینال ونیز ۲۰۲۶ به نمایش درآمدهاست.
آگهی
آگهی
با الهام از تابلوی«عروسی در قانا» اثر پائولو ورونزه از سال ۱۵۶۳، نمای هتل به بستر چیدمان عظیم موقت JR با عنوان «ایل جستو» تبدیل شدهاست.
این چیدمان بر سبک شاخص JR تاکید دارد؛ سبکی که در آن آثار کلاسیک به بازآفرینیهای معاصر تبدیل میشوند.
در «ایل جستو» از عکسها و صداهای ۱۷۶ نفر از اعضای جامعه رِفتوریو پاریس، یک پروژه آشپزی و فرهنگی ضداسراف، استفاده شدهاست. داوطلبان، سرآشپزها و مهمانان در کنار هم یک ترکیب جمعی میسازند و در عین حال از داستانها و مسیرهای شخصی خود هم تجلیل میکنند.
از ۱۵۶۳ تا امروز
«ایل جستو» صحنه ضیافت «عروسی در قانا» را که در آن شراببه آب تبدیل میشود، برداشته و آن را به عنوان نمادی از یک دگرگونی مهم اجتماعی بازتصور میکند.
این ایده بازتاب کاری است که رِفتوریو پاریس انجام میدهد: کاهش هدررفت غذا از راه تبدیل مواد غذایی مازاد به وعدههای شیک، و در عین حال تقویت پیوندهای انسانی و بهبود مشارکت اجتماعی.
برخلاف صحنهآرایی حسابشده و پرزرقوبرقی که در «عروسی در قانا» نشانه فراوانی است، میز در «ایل جستو» زندگی واقعی و اغلب پیچیده انسانهای امروز را برجسته میکند و به استعارهای از برابری بدل میشود.
این چیدمان همچنین به مثابه آرشیوی زنده عمل میکند که صداها و زندگیهای انسانهای حاشیهنشین را ثبت و در عین حال کرامت آنها را حفظ میکند؛ به طوری که در هر پرتره یک فایل صوتی نهفته است.
همین موضوع لایهای تازه به تجربه بازدید میافزاید؛ بازدیدکنندگان میتوانند همزمان بخوانند، گوش کنند و در چیدمان کاوش کنند.
یک پلتفرم دیجیتال نیز به آنها امکان میدهد بیشتر با داستانهای افراد حاضر در اثر آشنا شوند، و درگاه (منبع به زبان انگلیسی) اینترنتی JR هم روند خلق این پروژه را برایشان توضیح میدهد.
در داخل بنا، چیدمان از دومین پیانو نوبیله کاخ کا دا موستو، در سالن بزرگ، آغاز میشود و تا اتاق مجاور امتداد مییابد و این امکان را به بازدیدکنندگان میدهد که تاثیر کامل لوسترهای عظیم، میز آینهکاریشده و پرده دیواری غولپیکر را درک کنند.
در این پرده دیواری از نخهایی ساختهشده با پشم تازه، پلاستیک بازیافتی، کاغذ واشی و پنبه ارگانیک استفاده شدهاست تا میراث نساجی و سنتهای دستی ونیز برجسته شود.
جان بخشیدن به نما
هتل ونیس ونیس کاخی ونیزی-بیزانسی از قرن سیزدهم است که اکنون درونمایهای آوانگارد از قرن بیستم دارد و با تاکید بر سبک «postvenezianità» به یک «هتل هنری» ۵ ستاره تبدیل شدهاست.
«ایل جستو» دو پیانو نوبیله کاخ را دربرمیگیرد و به امتدادی گسترده از هنر زنده بدل میشود. حرکات و چهرههای افرادی که در اثر حضور دارند با سنگهای کهن درهم میآمیزد و از پنجرهها سرک میکشد؛ صحنهای که از کانال بزرگ و کنارههای ریالتو هم دیده میشود.
بخش بیرونی چیدمان که با پنلهای فوقسبک ساخته شده، شهر ونیز را به صحنهای روباز بدل میکند و ساکنان و گردشگران را به یک اندازه به مشارکت در این تجربه مشترک فرامیخواند.
JR میگوید: «با گردآوردن انسانهایی با خاستگاههای متفاوت در یک ترکیب واحد، این پرسش را مطرح میکنم که امروز چه تصوری از جامعه میسازیم؟ چه کسی واقعا دیده میشود؟ چه کسی دعوت میشود پشت میز بنشیند؟ و در عمیقترین لایه، شریک شدن در یک وعده غذا چه معنایی دارد؟»
او ادامه میدهد: «در این اثر، ضیافت به فضایی ضروری برای دیدار بدل میشود؛ جایی که زیبایی از یک امتیاز خاص فراتر میرود و به تجربهای مشترک و انسانی تبدیل میشود.»
از جمله آثار شاخص پیشین JR میتوان به «پرتره یک نسل» اشاره کرد که تلاش داشت کلیشههای مربوط به جوانان حاشیهنشین پاریس را به چالش بکشد، «کیکیتو»، تصویر غولآسای کودکی که از مرز آمریکا و مکزیک سرک میکشد و چیدمانهای آنومورفیک در پروژههای هرم لوور.