جوانان مالدیو با اعتراض به طرح احیای زمینی که به جنگلهای حرا آسیب میزند و با سازماندهی پاکسازی ساحل از خانه و هویت خود دفاع میکنند.
گروهی از جوانان در مالدیو اخیرا برای اعتراض به طرحهای احیای زمینی که از میان تالابهای حرا در یک ذخیره گاه زیست کره ثبت شده در یونسکو میگذشت، با کایاک در آبها پارو زدند و حتی روی بخشی از زمین احیاشده عبارت «ECOCIDE» را اسپری کردند.
آگهی
آگهی
سازمان غیردولتی «پروژه ثیماوشی» که به معنی «خود و محیط پیرامون» است، بخشی از نسل جدید فعالان در این کشور جزیره ای در اقیانوس هند است که به مسائلی میپردازند که در زندگی روزمره آنها حضور دارد: فرسایش ساحلی، آلودگی پلاستیکی و بوم نظامهایی که بر اثر توسعه آسیب دیده اند.
در شهر ادو در جنوب کشور، این فعالان بر توسعه بیش از حد تمرکز کرده اند و پیامدهای آن بر تالابها و صخره های مرجانی را ثبت میکنند. در پایتخت، ماله، گروههای دیگری با زباله های پلاستیکی که خیابانها، پاتوقها و محلهای شنا را خفه کرده روبرو شده اند.
این گروهها با همکاری موج سواران و دیگران، در پاکسازیها شرکت میکنند، نخهای ماهیگیری را از صخره های مرجانی بیرون میکشند و بطریهای آب دورریخته را انباشته میکنند و در همین حال، جوانان را درباره حقشان برای داشتن محیطی پاک و سالم آموزش میدهند.
آنها در این آگاهی مشترکند که بر خلاف نسلهای پیشین، تغییرات اقلیمی و تخریب محیط زیست دیگر تهدیدی دوردست نیست.
مالدیو خود را کشوری معرفی کرده که برای مقابله با آسیب پذیری اش در برابر تغییرات اقلیمی و بالا آمدن سطح دریا میجنگد اما دولت میگوید گاهی باید به سود توسعه، از برخی چیزها چشم پوشی کرد و فعالان معتقدند تدابیر حفاظتی با سرعت کافی اجرا نمیشود.
کارشناسان میگویند این کشور در جنوب هند و سریلانکا در اثر بالا آمدن سطح دریا طی ۵۰ سال آینده حدود ۸۰ درصد غیرقابل سکونت خواهد شد.
جوانان در برابر احساس ناتوانی میایستند
یامین ماومون، هم بنیانگذار ۲۱ ساله پروژه ثیماوشی، میگوید: «فقط ما بودیم و مشتی امید و رویا».
ماومون همراه با میشل موشاهید فعالیت خود را به عنوان رهبران دانشجویی و در همکاری با شورای شهر ادو آغاز کردند. آنچه با جمعی از دوستان شروع شد، پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان به یک جنبش و سپس به سازمانی مردم نهاد و ثبت شده تبدیل شد.
در ماله و جزیره همسایه، هولهوماله، گروه جوان دیگری به نام «ریپل» که در پی ثبت رسمی است، زمانی شکل گرفت که دوستان متوجه انباشت زباله در محلهایی شدند که در آنجا رفت و آمد داشتند.
هم بنیانگذار این گروه، مریم معاشه وحید، میگوید: «یک روز که ماینکرفت بازی میکردیم، به شوخی گفتیم باید شروع کنیم تیک تاک بسازیم و دست به جمع آوری زباله بزنیم». آنچه به عنوان پاکسازی غیررسمی آغاز شد، بعد از آنکه ویدئوهای تیک تاک آنها دیده شد، گسترش یافت.
این گروه اکنون پاکسازیهای هفتگی برگزار میکند و علیه آلودگی پلاستیکی کارزار به راه میاندازد و با دیگران برای بازیافت پلاستیکهای جمع آوری شده همکاری میکند.
بنیانگذاران میگویند میخواهند اقدام محیط زیستی کمتر ترسناک و بیشتر جمعی به نظر برسد.
یانیا حسین ایشان، هم بنیانگذار تازه ترین گروهی که در پی ثبت است به نام «بارنکلز»، میگوید هنگام آماده کردن ارائه ای در مدرسه درباره حفاظت از طبیعت، به مسائل محیط زیستی علاقه مند شد. این گروه بر آموزش اقلیمی و پرورش رهبری در میان جوانان تمرکز دارد.
ایشان میگوید صحبت دائمی در شبکه های اجتماعی و جاهای دیگر درباره وضعیت اضطراری اقلیمی باعث شده نسل آنها احساس کند کنترلی بر این موضوع ندارد.
این گروهها به خاطر جوان بودنشان زیر فشار انتقادند
سن کم این فعالان حتی از سوی مقامهای دولتی هم این نظر را به دنبال داشته که جوانی معادل ساده لوحی و ناآگاهی است. به هر سه گروه گفته اند کارشان بیهوده است و اینکه چیزی به ظاهر ساده مثل پاکسازی ساحل نمیتواند مشکلات کلان را حل کند.
علی شریف، وزیر تغییرات اقلیمی مالدیو، سال گذشته در یک نشست عمومی گفت: «جوانان بیش از حد احساساتی هستند و نمیتوان در تصمیم گیری به آنها اعتماد کرد».
فعالان میگویند میدانند به تنهایی قادر به حل مشکلات مالدیو نیستند اما معتقدند منتظر ماندن برای حل مسائل بزرگتر گزینه ای قابل قبول نیست. آنها میخواهند نسلی را شکل دهند که حقوق خود را میشناسد و این مسئولیت را به نسلهای بعدی منتقل میکند.
ایشان میگوید: «ما داریم تصمیم میگیریم چه نوع نیاکانی خواهیم بود. ما از خانه خود، میراث خود و حق هر کودک مالدیوی که هنوز به دنیا نیامده دفاع میکنیم؛ حقی برای ایستادن بر این سواحل، نگریستن به دریا و تجربه همان شگفتی و امنیتی که هویت ما را تعریف میکند».