داروهای چاقی در جهان محبوبتر شدهاند اما یک مطالعه جدید نشان میدهد بیشتر این داروها فراتر از کاهش وزن پس از یک سال استفاده کیفیت زندگی را به طور چشمگیری بهتر نمیکنند.
میلیونها نفر در سال گذشته از داروهای کاهش وزن مانند اوزمپیک و مونجارو استفاده کردهاند اما پژوهش تازهای نشان میدهد مزایای سبک زندگی ممکن است چندان فراتر از عدد روی ترازو نباشد.
آگهی
آگهی
این پژوهش که در نشریه پزشکی BMJ منتشر شده، ۲۶۲ کارآزمایی بالینی را با حدود ۱۰۰ هزار شرکتکننده و ۱۹ داروی مختلف بررسی کرده است.
پژوهشگران دریافتند هرچه کاهش وزن بیشتر بوده، میزان عوارض ناخواسته و قطع درمان نیز بالاتر بوده است.
نویسندگان این مطالعه نوشتند: «بیشتر این ترکیبات فعال بهطور معناداری کیفیت زندگی را بهبود نمیدهند و تعداد کمی از آنها مزیت قلبیعروقی نشان میدهند.»
در این کارآزماییها شرکتکنندگان پرسشنامههای استاندارد مربوط به کیفیت زندگی مرتبط با سلامت را پر کردند. پژوهشگران میزان تغییر این امتیازها را در اثر مصرف داروهای کاهش وزن در مقایسه با صرفا تغییرات سبک زندگی سنجیدند و دریافتند که در اغلب درمانهای اصلی، بهبود بالینیِ معناداری در کیفیت زندگی مشاهده نشده است.
از میان همه درمانهایی که در این کارآزماییها بررسی شد، تیرزپاتید، ماده موثره مونجارو و زپباند، و کاگریسما که هنوز برای مصرف بالینی تایید نشده، بیشترین کاهش وزن بدن را در میان داروهای تجویز شده برای بزرگسالان دارای اضافهوزن ایجاد کردند.
بهگفته این پژوهش، سماگلوتاید زیرجلدی که در داروهای اوزمپیک و وگووی استفاده میشود، در حال حاضر قویترین شواهد را در کاهش مرگومیر و رویدادهای عمده قلبیعروقی دارد.
با این حال مشخص شد که هم تیرزپاتید و هم سماگلوتاید با کاهش زیانبار توده بدونچربی بدن، یعنی وزن کل بدن منهای توده چربی، همراه هستند. توده بدونچربی پایین با خطر بیشتر زمینخوردن، شکستگی استخوان و مرگ زودرس پیوند خورده است.
نویسندگان پژوهش یادآور شدند که بیشتر کارآزماییهای بررسیشده دوره پیگیری کوتاهی داشتهاند و برای درک کامل تاثیرات بلندمدت داروهای جدید، به تحقیقات بیشتری نیاز است.
پژوهشگرانی که در این مطالعه مشارکت نداشتند هشدار میدهند که نتایج مربوط به کیفیت زندگی نیازمند تفسیر بسیار محتاطانه است زیرا شیوه سنجش آن میتواند بسیار متفاوت باشد.
ماری اسپریکلی در دانشگاه کمبریج گفت: «کیفیت زندگی پیچیده است و از فردی به فرد دیگر تفاوت دارد. هرچند شاخصهای استاندارد اطلاعات ارزشمندی به دست میدهند، اما ممکن است همه جنبههای تجربه درمان را که برای افراد مبتلا به چاقی اهمیت دارد، ثبت نکنند.»
درمان چاقی فقط به کاهش وزن محدود نمیشود
بهگفته نویسندگان، چاقی هرچه بیشتر بهعنوان یک بیماری مزمن پیچیده شناخته میشود و تکیه صرف بر کاهش وزن بهعنوان معیار موفقیت درمان میتواند مزایا و آسیبهای آن را بیش از حد سادهسازی کند و در عین حال انگ اجتماعی پیرامون این وضعیت را تقویت کند.
خوزه ام. اوردوواس در دانشگاه تافتس که در این مطالعه مشارکت نداشت، گفت: «نتایج این پژوهش با آنچه پیشتر میدانستیم همخوان است؛ برخی داروها به کاهش قابلتوجه وزن منجر میشوند اما کاهش وزن به خودی خود به معنای بهبود همه جنبههای سلامت نیست.»
او افزود: «عدد روی ترازو فقط بخشی از داستان را میگوید نه همه آن را.» او تاکید کرد که در مورد چاقی نباید موفقیت را فقط با کیلوها سنجید بلکه باید سلامت، کارکرد و کیفیت زندگی را نیز در نظر گرفت.