هر بهار سقف خانههای روستای سیگوچ در کرواسی از لکلکهای سفید پر میشود؛ روستایی که اهالی آن چنان با این پرندگان نزدیکاند که آنها را چون اعضای خانواده میدانند.
در روستای کروات چیگوچ، لکلکها فقط مهمان نیستند بلکه ساکنان روستا به شمار میروند. هر بهار، لکلکهای سفید از افریقا برمیگردند و روی بام خانههای چوبی سنتی روستا لانه میسازند؛ آن قدر زیاد که مدام شمارشان از جمعیت انسانی روستا بیشتر میشود.
آگهی
آگهی
این پدیده لقب «نخستین روستای لکلکهای اروپا» را برای چیگوچ به ارمغان آورده؛ عنوانی که این روستا ۳۲ سال است آن را حفظ کرده است. برخلاف بیشتر نقاط قاره که در آن لکلکها معمولا روی درختها، صخرهها یا نزدیک ساحل لانه میسازند، اینجا پرندگان مستقیما در دل زندگی روستایی جا گرفتهاند.
داور آنزیل، کارمند مرکز اطلاعرسانی چیگوچ، میگوید: «اینجا لکلکها روی پشتبام انبارها و خانهها لانه میسازند، بر خلاف دیگر نقاط اروپا که معمولا در جنگلهای بلوط، روی صخرهها یا بالای دریا دیده میشوند. اینجا آنها در تماس نزدیک و همزیستی با مردم زندگی میکنند.»
تالابی که به پرندگان غذا میرساند
چیگوچ در پارک طبیعی لونیسکو پولیه، حدود ۹۰ کیلومتری جنوبشرق زاگرب و در بزرگترین منطقه تالابی حفاظتشده کرواسی واقع شده است. اکوسیستم غنی این پارک از حدود ۲۵۰ گونه پرنده پشتیبانی میکند؛ یعنی بیش از دو سوم همه گونههای پرنده ثبتشده در کرواسی، از جمله لکلکهای سفید و سیاه.
این فراوانی غذا به طور مستقیم با موفقیت زادآوری لکلکها پیوند دارد. تالابهای اطراف قورباغه، ماهی، مار و حشره فراوان در اختیارشان میگذارد و به جفتهای لکلک در چیگوچ امکان میدهد به طور متوسط در هر لانه سه تا چهار جوجه بزرگ کنند؛ رقمی تقریبا دو برابر میانگین اروپایی که یک تا دو جوجه است.
آدمهای کمتر، لکلکهای کمتر
با پیر شدن جمعیت چیگوچ و مهاجرت جوانترها به شهرها، شمار لکلکهایی که در این روستا لانه میسازند نیز دچار کاهش شده است زیرا زمینهای کشاورزی که روزگاری محل تغذیه آنها بود از چرخه استفاده خارج شده است.
با این حال، ساکنان باقیمانده روستا هیچ قصدی برای بر هم زدن آرامش همسایگان پردار خود ندارند. ماریان بلوسویچ، بازنشسته، میگوید: «لکلکها پیش از من اینجا بودند و من نمیبینم چگونه میتوانم لانهشان را بردارم یا آنها را برانم، وقتی مدام به اینجا برمیگردند. این عادت آنها است و من برای طبیعت احترام زیادی قائلم.»
عنوان «روستای لکلکها» همچنان مایه افتخار مردم چیگوچ است و یادآور این نکته که در این گوشه کرواسی، انسانها و پرندگان یاد گرفتهاند زیر یک سقف با هم زندگی کنند.