یک مطالعه جدید نشان میدهد داروهای کاهشوزن با ۲۱ درصد کاهش خطر شکستگی در بیماران دیابت نوع ۲ مرتبط هستند و باور افزایش حتمی این خطر با کاهشوزن سریع را بهچالش میکشند.
بر اساس داروهای GLP-1 مانند اوزمپیک ممکن است خطر شکستگیهای شدید استخوان را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کاهش دهند، یک مطالعه بزرگ (منبع به زبان انگلیسی) که نگرانیها درباره آسیب احتمالی این داروهای پرفروش به سلامت استخوان را به چالش میکشد.
آگهی
آگهی
پژوهشگران دریافتند بیمارانی که مصرف داروهای GLP-1 را آغاز کرده بودند، طی سه سال ۲۱ درصد کمتر از بیماران مشابهی که داروهای DPP-4، یکی دیگر از گروههای دارویی دیابت، دریافت میکردند در معرض شکستگیهای ناشی از شکنندگی استخوان قرار داشتند.
افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ با وجود این که اغلب تراکم استخوانی طبیعی یا حتی بالاتر دارند، در معرض خطر بیشتر شکستگی ناشی از ضربههای کمانرژی مانند افتادن از ارتفاع ایستاده یا پایینتر از آن قرار میگیرند. به گفته پژوهشگران، این وضعیت «ممکن است به دلیل کاهش استحکام استخوان، اختلال در ریزساختار استخوان و افزایش سرعت تحلیل استخوان» باشد.
پژوهشگران پس از تحلیل پروندههای سلامت بیش از ۱۳۳ هزار بزرگسال ۵۰ تا ۹۰ ساله مبتلا به دیابت نوع ۲ در ایالات متحده بین سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۲ دریافتند کسانی که داروهای GLP-1 مصرف میکردند، بیشترین کاهش را در شکستگیهای مهرهای، با کاهش ۳۲ درصدی، و شکستگیهای لگن یا استخوان ران، با کاهش ۳۰ درصدی، تجربه کردند.
نکته مهم این بود که کاهش خطر شکستگی مستقل از تغییرات وزن بدن و سطح قند خون بود؛ موضوعی که نشان میدهد این داروها ممکن است مستقیما بر خود استخوان اثر بگذارند.
این یافتهها در تضاد با نگرانیهای دیرینهای است که میگویند کاهش سریع وزن میتواند با کاهش تراکم استخوان خطر شکستگی را بالا ببرد. با این حال، پژوهشگران هشدار میدهند این مطالعه ثابت نمیکند این داروها از استخوانها محافظت میکنند. چون این تحقیق به جای کارآزمایی بالینی تصادفیشده بر پروندههای سلامت مشاهدهای تکیه داشت، عوامل دیگری از جمله سطح فعالیت بدنی، قدرت عضلانی و وضعیت اولیه سلامت استخوان ممکن است بر نتایج تاثیر گذاشته باشند.
این مطالعه همچنین هیچ اثر حفاظتی در میان افرادی که بدون ابتلا به دیابت نوع ۲ داروهای GLP-1 مصرف میکردند نشان نداد؛ موضوعی که حاکی از آن است این نتایج ممکن است درباره افرادی که این داروها را صرفا برای کنترل وزن استفاده میکنند صدق نکند.
به گفته نویسندگان مقاله، اکنون به کارآزماییهای بالینی آیندهنگر نیاز است تا مشخص شود آیا کاهش ظاهری خطر شکستگی بیانگر یک اثر زیستی واقعی است و آیا این اثر در درمانهای طولانیمدت نیز دوام دارد یا نه.