زندگی در محلههای محروم ممکن است با سلامت ضعیفتر مغز مرتبط باشد؛ پژوهشگران در ساکنان این مناطق سن مغزی بالاتر، حجم کلی مغز کمتر و نشانههای بیشتر آسیب عروقی یافتهاند.
به گفته پژوهشی تازه که در نشریه Radiology، مجله انجمن رادیولوژی آمریکای شمالی، منتشر شده است، محل زندگی افراد میتواند اثر قابل اندازهگیری بر مغز آنها برجا بگذارد.
آگهی
آگهی
پژوهشگران نزدیک به ۳۰۰۰ تصویر امآرآی مغز از بیماران ۱۸ تا ۹۶ ساله را بررسی کردند. آنها شاخصهای مغز را با امتیاز شاخص محرومیت منطقهای (ADI) مقایسه کردند؛ معیاری در سطح محله برای سنجش محرومیت اجتماعیاقتصادی که بر پایه عواملی مانند درآمد، تحصیلات، اشتغال و مسکن محاسبه میشود. این شاخص شرایط یک محل را توصیف میکند نه وضعیت هر یک از ساکنان آن.
افرادی که در محرومترین محلهها زندگی میکنند، نسبت به ساکنان مناطق کمتر محروم، «سن مغزی» بالاتر و حجم کلی مغز کمتر دارند.
جان پل جی. یو، یکی از پژوهشگران، گفت (منبع به زبان انگلیسی): «محلی که در آن زندگی میکنید اثری قابل اندازهگیری بر مغزتان برجا میگذارد.» او گفت محیط زندگی هر فرد «پیامدهای روشن و قابل اندازهگیری برای سن مغز و به تبع آن برای سلامت مغز» دارد.
این یافتهها شواهد بیشتری به این دیدگاه میافزاید که شرایطی که افراد در آنها به دنیا میآیند، زندگی میکنند، کار میکنند و پیر میشوند میتواند سلامت عصبی بلندمدت آنها را شکل دهد.
پژوهشگران همچنین در میان ساکنان محرومترین محلهها حجم بیشتری از نقاط پرشدت ماده سفید، یعنی لکههای روشن قابل مشاهده در تصاویر امآرآی که با آسیب به رگهای خونی کوچک در مغز مرتبطاند، مشاهده کردند.
یو گفت: «نقاط پرشدت ماده سفید در اصل ردپاهای آسیب قلبیعروقی در مغز هستند» و به عواملی مانند فشار خون بالا، خواب نامناسب و استرس مزمن اشاره کرد که میتواند در گذر زمان بر جریان خون در مغز تاثیر بگذارد.
حجم بیشتر نقاط پرشدت ماده سفید با افزایش خطر از دست دادن حافظه، اختلالات شناختی و زوال عقل همراه بوده است.
یو گفت که بنابراین باید محرومیت محلهای در طراحی برنامههای مداخله سلامت و سیاستهای عمومی در نظر گرفته شود.
او گفت: «محرومیت محلهای که با شاخصهایی مانند ADI اندازهگیری میشود، عامل مهمی است زیرا نابرابریهای ساختاری انباشتهشدهای را بازتاب میدهد که فراتر از رفتارهای فردی است و به نابرابری در پیامدهای بالینی دامن میزند».