کلاسی با سقفی سوراخشده بر اثر اصابت گلوله، آزمایشگاه پر شده از خردهشیشهها، و حیاط مدرسهای خالی از دانشآموز در روستای باریکوت در شرق افغانستان، نشاندهنده اختلال در روند تحصیل هزاران دانشآموز در این کشور در جریان جنگ با پاکستان است.
بهدلیل خطر بمبارانهای پاکستان، باریکوت در دامنههای رشتهکوه هندوکش و در ولایت کنر با داشتن ۸۰۰۰ نفر جمعیت برای چندین هفته غیرقابل دسترس بود.
آگهی
آگهی
با بازگشایی جاده این روستا، تیمی از خبرگزاری فرانسه توانست به این منطقه مرزی که ساکنانش آن را ترک کردهاند، سفر کند.
مغازههای خیابان اصلی تعطیل هستند و کرکرههایشان پایین کشیده شده و برخی از آنها به تلی از آوار تبدیل شدهاند.
در مجموعهای که شامل مدرسههای ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان است، سکوتی غیرعادی حاکم است. گرد و غبار روی دفترها، کتابها و تابلوهای نصبشده روی دیوارها نشسته، گویی همهچیز از زمان بمباران دوم آوریل متوقف شده است.
پاکستان، همسایه خود را متهم میکند که میزبان نیروهای «تحریک طالبان پاکستان» است، گروهی که مسئولیت حملات مرگبار در این کشور را بر عهده گرفته است. مقامات طالبان افغانستان این موضوع را رد میکنند.
در جریان بمباران ۲۲ مدرسه آسیب دیدند
بر اساس اعلام دفتر سازمان ملل متحد برای هماهنگی امور بشردوستانه، در افغانستان، ۱۲ هزار دانشآموز که آواره یا تحت تأثیر این حمله بودهاند، نیازمند فضاهای امن برای آموزش یا کلاسهای جبرانی هستند.
این دفتر با اشاره به آسیبدیدگی ۲۲ مدرسه در افغانستان، از جمله مدرسه باریکوت، اعلام کرده است که این مدرسهها «نیاز فوری» به بازسازی دارند.
برخی از ساکنان این منطقه در پاسخ به این پرسش که آیا نیروهای «تحریک طالبان پاکستان» در باریکوت حضور داشتهاند یا نه، ابراز بیاطلاعی کردند.
فریدون حبیبی، داروساز مرکز بهداشت باریکوت از تخریب این مرکز که اکنون تعطیل شده و روزانه صدها بیمار را پذیرش میکرد، ابراز تأسف کرد.
ارتش پاکستان به پرسشهای خبرگزاری فرانسه درباره اتهام هدف قرار دادن مدرسه و مرکز بهداشت در باریکوت پاسخی نداد.
نیاز به صلح
فریدون حبیبی با تاکید بر اینکه مردم منطقه نیاز به صلح دارند، گفت که در این منطقه، «یک برادر در اینسو و یک برادر در آنسو» زندگی میکند. اشاره او به خط فرضی «دیورند» که پاکستان و افغانستان را از هم جدا میکند.
این مرز که در دوران استعمار بریتانیا ترسیم شده، پشتونها را که دارای زبان و فرهنگ مشترک هستند، از هم جدا کرده است.
افغانستان هرگز این خط را به رسمیت نشناخته است. ساکنان باریکوت خود را «برادر» همسایگان پاکستانیشان میدانند. آنها همچنین اسلامآباد را مسئول خشونتها در این منطقه میدانند.
با وجود مذاکراتی که اوایل ماه آوریل در چین برگزار شد، دو کشور به هیچ آتشبسی دست نیافتهاند.
اگرچه شدت درگیریها میان پاکستان و افغانستان کاهش یافته است، اما ساکنان باریکوت و دیگر مناطق مرزی همچنان از بازگشت به خانههای خود هراس دارند.
بر اساس آمار سازمان ملل متحد، در افغانستان ۹۴ هزار نفر آواره شدهاند که ۲۵۳۰۰ نفر از آنها تنها در ولایت کنر هستند.
به اینستاگرام یورونیوز فارسی بپیوندید
هزاران نفر در کنار رودخانه کنر در چادرهای ابتدایی زندگی میکنند. تنها منبع آب آشامیدنی یک چاه است که رفتوبرگشت به آن یک ساعت زمان میبرد.
بنا به گفته ساکنان این منطقه، «زنان با مشکلات زیادی روبهرو هستند، چون نه توالتی وجود دارد و نه جایی برای شستوشو.»
مقام های محلی در ولایت کنر اعلام کردهاند که مدارس روستای «مراورا»، جایی که این اردوگاه قرار دارد، و اسعدآباد، مرکز ولایت کنر، به حداکثر ظرفیت خود رسیدهاند.
بنا به گفته مقامهای محلی، آنها در تلاش هستند تا راهحلهایی را برای این موضوع پیدا کنند، از جمله انتقال خانوادهها به اردوگاههای مجهزتری که برای قربانیان زمینلرزه مرگبار تابستان گذشته ایجاد شدهاند.