دانشمندان در پارک ملی آتشفشانهای رواندا با بهرهگیری از فناوریهای نو، بدون برهم زدن آرامش جانوران، گونههای در خطر مانند گوریلهای کوهی و میمونهای طلایی را ردیابی و حفاظت میکنند. این فناوری چگونه کار میکند و چرا میتواند حفاظت از حیاتوحش را دگرگون کند؟
دانشمندان در پارک ملی مهآلود آتشفشانها در رواندا از ابزار تازهای برای حفاظت از گوریلهای کوهستانی و میمونهای طلایی در معرض انقراض استفاده میکنند: دیانای محیطی.
آگهی
آگهی
این فناوری که با نام ایدیانای شناخته میشود، گونهها را از روی ردهای ژنتیکی مانند مو و مدفوع که در خاک و آب برجا میماند شناسایی میکند و نیاز پژوهشگران به پیدا کردن مستقیم حیوانات را از بین میبرد.
نمونههایی که از برکههای پاییندست جمعآوری میشود میتواند نشان دهد چه گونههایی در ارتفاعات بالاتر زندگی میکنند.
دئوگراتیاس توییسینگیزه از بنیاد گوریل دایان فاسی میگوید: «با یک کیت میتوان چندین گونه را ارزیابی کرد؛ دوزیستان، پستانداران، پرندگان و بسیاری گونههای دیگر که با روشهای سنتی قابل شناسایی نیستند.»
بنیاد حیات وحش افریقا این فناوری را با همکاری دولت رواندا معرفی کرده است تا تصویری جامع از تنوع زیستی این کشور که از تغییرات اقلیمی و رشد جمعیت تهدید میشود ترسیم کند.
این روش بهویژه در نواحی مرزی ناهموار و ناامن که رفتوآمد محیطبانان در آنها محدود است کارامد است.
با این حال، ایدیانای محیطی محدودیتهایی هم دارد. این فناوری نمیتواند تعداد حیوانات حاضر در یک زمان مشخص را برآورد کند، زیرا دیانای میتواند مدتها پس از ترک یک گونه در محیط باقی بماند و در عین حال کتابخانههای مرجع ژنتیکی در افریقا در مقایسه با اروپا و امریکا هنوز بسیار محدود است.
پژوهشگران اکنون در حال ایجاد پایگاههای داده ویژه هر منطقه و آموزش جوامع محلی برای جمعآوری نمونهها هستند؛ گامی برای آن که این فناوری در خدمت افریقا باشد، نه صرفا در افریقا به کار گرفته شود.