مقامها میگویند یک مهماندار سابق سالها از مزایای شرکت هواپیمایی سواستفاده کرده و درباره چرایی ناکامی بازرسیهای امنیتی پرسشهایی برانگیخته است.
مقامهای فدرال میگویند یک مهماندار سابق که متهم است خود را بهجای خلبان و کارمند شرکتهای هواپیمایی جا زده، طی چهار سال سه شرکت هواپیمایی آمریکایی را فریب داده و صدها بلیت رایگان گرفته است. اما اینکه دقیقا چگونه چنین کاری را انجام داده و چرا شرکتها زودتر متوجه نشدهاند، متخصصان این صنعت را سردرگم کرده است.
دالاس پوکورنیک، ۳۳ ساله، از تورنتو، اکتبر گذشته پس از آنکه دادگاه فدرال هاوایی او را به کلاهبرداری اینترنتی متهم کرد، در پاناما بازداشت شد. او ۲۰ ژانویه پس از استرداد به ایالات متحده، اتهامها را رد و خود را بیگناه اعلام کرد. وکیل تسخیری فدرالش از اظهار نظر درباره پرونده خودداری کرد.
بر اساس اسناد دادگاه، پوکورنیک بین سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ مهماندار یک شرکت هواپیمایی مستقر در تورنتو بود و سپس با استفاده از کارت شناسایی جعلی کارکنان همان شرکت، برای سه شرکت دیگر بلیتهایی را که برای خلبانان و مهمانداران رزرو میشود گرفت. در اسناد دادگاه توضیحی داده نشده که چرا در صنعتی که بر ایمنی پرواز و فرودگاهها تمرکز دارد، شرکتهای هواپیمایی این مدارک نامعتبر را تشخیص ندادند.
کیفرخواست نام هیچیک از شرکتهای درگیر را ذکر نکرده است اما گفته شرکتهای آمریکایی مستقر در هونولولو، شیکاگو و فورت ورث، تگزاس هستند. سخنگوی هاواییان ایرلاینز ۲۱ ژانویه گفت این شرکت درباره دعاوی حقوقی اظهار نظر نمیکند. نمایندگان یونایتد ایرلاینز و امریکن ایرلاینز به ایمیلهای خبرگزاری آسوشیتدپرس بلافاصله پاسخ ندادند.
یکی از شرکتهای کانادایی مستقر در تورنتو، پورتر ایرلاینز، در بیانیهای ایمیلی گفت: «قادر به راستیآزمایی هیچیک از اطلاعات مرتبط با این خبر نیستیم.» ایر کانادا، که مقرش در مونترال است اما در تورنتو یک هاب عمده دارد، گفت هیچ سابقهای از اشتغال پوکورنیک در این شرکت ندارد.
این اتهامات متخصصان صنعت را شگفتزده کرده است
جان کاکس، خلبان بازنشسته که یک شرکت ایمنی هوانوردی را در سنت پترزبورگ، فلوریدا اداره میکند، این اتهامات را با توجه به امکان راستیآزمایی متقابل شرکتهای هواپیمایی درباره وضعیت استخدامی عضو خدمهای که میخواهد با شرکت دیگری پرواز کند، شگفتانگیز خواند.
شرکتهای هواپیمایی معمولا برای بررسی اینکه فردی واقعا کارمند است، به پایگاههای داده کارکنان فعال که در وبسایتهای شخص ثالث نگهداری میشود تکیه میکنند.
جان کاکس در یک مصاحبه تلفنی گفت: «تنها چیزی که به ذهنم میرسد این است که او بهعنوان فردی که دیگر در استخدام شرکت نیست، در سیستم ثبت نشده بود. در نتیجه وقتی بررسیها در گیت انجام شد، او بهعنوان کارمند معتبر ظاهر شد.»
شرکتهای هواپیمایی مسافربری معمولا در صورت موجود بودن، چنین صندلیهای استندبای رایگان یا با تخفیف زیاد را به اعضای خدمه خود یا شرکتهای دیگر ارائه میکنند؛ امتیازی که با رساندن خدمه به مقاصد مورد نیازشان، کارکرد کل صنعت را بهتر میکند.
کارکنان همچنین میتوانند هنگام سفر تفریحی این امتیاز را برای اعضای درجهیک خانواده خود استفاده کنند. گاهی کارکنان ممکن است روی یکی از صندلیهای «جامپ» با کمربند شانهای در کابین خلبان یا در کابین مسافران بنشینند، اما مقررات فدرال استفاده از صندلیهای جامپ کابین خلبان برای سفر تفریحی را ممنوع میکند.
این فرایند معمولا چگونه انجام میشود
بروس رادجر، خلبان شرکت هواپیمایی و مالک یک شرکت مشاوره هوانوردی، گفت: اعضای خدمه که برای کار نیاز دارند به شهر دیگری سفر کنند، با اسکن کارت «خدمه شناختهشده» که به پایگاه دادهای دارای عکس آنها متصل است از بخش امنیتی فرودگاه عبور میکنند. آنها همچنین نشان کارمندی و مدرک هویتی صادره از سوی دولت را ارائه میکنند.
او گفت استفاده از فرایند «خدمه شناختهشده» برای سفر تفریحی مجاز نیست.
برای سفر تفریحی، اعضای خدمه میتوانند بلیتهای استندبای تخفیفدار بخرند یا درخواست صندلی جامپ بدهند. با بلیت استندبای، عضو خدمه از مسیر معمول بازرسی امنیتی فرودگاه به گیتها میرسد. ممکن است فرد بلیت استندبای داشته باشد اما صندلی جامپ بخواهد؛ گزینهای که به کارمند اجازه میدهد رایگان پرواز کند.
کاپیتان هواپیما باید استفادهکنندگان از صندلیهای جامپ کابین خلبان را تایید کند. معمولا این فرد یک خلبان دارای مجوز است اما مقررات اداره هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) حضور دیگرانی را که دلیل رسمی دارند نیز مجاز میداند، مانند یک ارزیاب وزارت دفاع، یک کنترلر ترافیک هوایی ناظر، یک عضو خدمه یا نماینده شرکت سازنده.
در سال ۲۰۲۳، یک خلبان شرکت هواپیمایی که خارج از شیفت در کابین خلبان یک پرواز هورایزن ایر نشسته بود، گفت: «حالم خوب نیست» درست پیش از آنکه تلاش کند در میانه پرواز موتورها را خاموش کند. آن خلبان، جوزف امرسون، بعدا به پلیس گفت با افسردگی دستوپنجه نرم میکرد. یک قاضی فدرال نوامبر گذشته او را به مدت تحملشده محکوم کرد.
به گفته دادستانها، پوکورنیک درخواست نشستن در کابین خلبان را مطرح کرده بود
دادستانهای آمریکا ۲۰ ژانویه گفتند پوکورنیک درخواست کرده بود روی صندلی جامپ کابین خلبان بنشیند؛ صندلیای که معمولا برای خلبانان خارج از شیفت رزرو میشود. از اسناد دادگاه مشخص نبود که او واقعا در کابین خلبان هواپیما نشسته باشد و دفتر دادستانی ایالات متحده در هونولولو از توضیح بیشتر خودداری کرد.
سالها پیش، صنعت هواپیمایی پس از ماجرای معروف فرانک ابگنیل، استانداردهای مزایای پروازی کارکنان را سختتر کرد؛ او در خاطرات ۱۹۸۰ خود با عنوان «Catch Me If You Can» که بسیاری بخشهایش اغراقآمیز است، از جمله به جا زدن خود بهعنوان خلبان برای پرواز رایگان اشاره کرده است. داستان او زمانی بیشتر مشهور شد که استیون اسپیلبرگ در سال ۲۰۰۲ آن را به یک فیلم با بازی لئوناردو دیکاپریو تبدیل کرد.
پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، شرکتهای هواپیمایی و اداره هوانوردی فدرال آمریکا محدودیتهای بیشتری بر اینکه چه کسانی میتوانند سوار هواپیما شوند و وارد کابین خلبان بشوند اعمال کردند.