هنگامی که بحران تنگهی هرمز، قیمت انرژی را در سراسر اروپا بالا برد، بیشتر خانوارها چارهای جز تحمل این شوک نداشتند. اما ساکنان فِلتهایْم، روستای کوچکی در شرق آلمان، تقریباً هیچ تغییری احساس نکردند.
مجموعاً ۱۳۰ ساکن فِلتهایْم، برق و گرمایش خود را از طریق شبکهای از توربینهای بادی در حومهی روستا، یک نیروگاه بیوگاز که با سیلاژ ذرت و کود دامی محلی تغذیه میشود، یک پارک خورشیدی در پایگاه نظامی سابق شوروی و یک دیگ بخار با سوخت تراشههای چوب (بهعنوان پشتیبان) تأمین میکنند. این تأسیسات در کنار هم، بسیار بیشتر از نیاز واقعی روستا انرژی تولید میکنند؛ در نتیجه، برق مازاد به شبکهی ملی فروخته میشود.
آگهی
آگهی
تأسیسات ذخیرهسازی باتری دهمگاواتی که بخشی از بودجهی آن را «صندوق توسعهی منطقهای اروپا» تأمین شده است، هنگام تغییر شرایط، شبکهی محلی را پایدار نگه میدارد.
بهسرانجامرساندن همهی اینها نیازمند کمی تفکر خلاقانه بود؛ از جمله ساخت یک شبکهی برق کاملاً جدید، آن هم زمانی که شرکتهای بزرگ خدمات شهری از همکاری سر باز زدند. اما به باور مایکل راشمان، رئیس «انرژیکْوِلِه» شرکت انرژی حامی این پروژه، این موضوع ثابت میکند که در چنین مقیاسی، خودکفایی انرژی نهتنها امکانپذیر، بلکه کاملاً ضروری است.
راشمان میگوید: «روستاهای کوچکی مانند فِلتهایْم، زمانی واقعاً به بهترین شکل جان میگیرند که بتوانند مستقیماً از انرژی تولیدی خود بهرهمند شوند. برخلاف شهرهای بزرگی که بهسادگی گزینهٔ تأمین کامل انرژی خود را ندارند.» «برای ما مهم بود که پیام روشنی بفرستیم: اینکه این روش کارآمد است و توجیه اقتصادی دارد. اینکه میتوانید انرژی را سریع و بیواسطه، مستقیماً از مزارع به خانههای مردم ببرید و چنین کاری میتواند واقعاً مقرونبهصرفه باشد.»
موفقیت فِلتهایْم بر پایهی عوامل متعددی بنا شده است: موقعیت مکانی خوب، جامعهای کوچک و منسجم که مایل به داشتن تفکر متفاوت بود، سرمایهگذاران دوراندیش و حمایت از جانب سیاستهای ملی و اروپایی. این مدل ممکن است در همهجا کارایی نداشته باشد. اما بهعنوان نمونهای از دستاوردهای انرژیهای تجدیدپذیرِ تحت مالکیت محلی، مبلغ اندک قبض برق خود بهتنهایی گویای همهچیز است و جای چندانی برای بحث باقی نمیگذارد.