بر اساس یک پژوهش جدید، زنانی که از داروهای کاهش وزن استفاده میکنند ممکن است با خطر کمتر ابتلا به سرطان سینه روبهرو باشند.
یک پژوهش جدید نشان میدهد زنانی که داروهای GLP-1 مثل اوزمپیک یا مونجارو مصرف میکنند، کمتر در معرض ابتلا به سرطان پستان قرار دارند.
آگهی
آگهی
این یافتهها که در نشست سالانه 2026 انجمن آمریکایی انکولوژی بالینی (ASCO) ارائه شد، حاصل تحلیل دادههای بیش از 110 هزار زن 45 تا 80 ساله است.
الیزابت مکدونالد، استاد رادیولوژی در دانشکده پزشکی پرلمان دانشگاه پنسیلوانیا و رادیولوژیست پستان، گفت: «داروهای GLP-1 از منظر پژوهش سرطان جالب توجهاند، چون برای درمان سرطان طراحی نشدهاند اما بر بسیاری از اهداف و مسیرهای مرتبط با شکلگیری سرطان اثر میگذارند؛ به همین دلیل مشتاقیم آنها را در این زمینه بررسی کنیم.»
در این مطالعه مشخص شد زنانی که از داروهای GLP-1 استفاده کرده بودند، صرفنظر از سن، نژاد، قومیت، شاخص توده بدنی، تراکم پستان و دیابت، حدود 30 درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به سرطان پستان قرار دارند.
نویسندگان این پژوهش نوشتند: «شواهد فراوانی وجود دارد که نشان میدهد وزن بر خطر سرطان پستان اثر میگذارد و تغییر سبکزندگی از جمله کاهش وزن میتواند این خطر را کم کند.»
پژوهشگران تاکید کردند که باید به آگونیستهای گیرنده پپتید شبهگلوکاگون-1 (آگونیستهای GLP-1) در چارچوب گستردهتر مداخلات مربوط به وزن برای کاهش خطر سرطان نگاه کرد.
این داروها کاهش وزن را تسهیل میکنند و شاخصهای سلامت متابولیک را بهبود میدهند. آنها با تقلید از هورمونهای طبیعی که پس از غذا خوردن در روده تولید میشود عمل میکنند و به بدن علامت میدهند انسولین بیشتری ترشح کند، اشتها را کاهش دهد و قند خون را در سطح پایینتری نگه دارد.
به گفته نویسندگان، شواهد فزاینده حاکی از آن است که آگونیستهای GLP-1 ممکن است فراتر از کاهش وزن هم مزیتهایی داشته باشند، از جمله کاهش التهاب سیستمیک؛ یافتهای که علاقه به این ترکیبات را به دلیل پتانسیل پیشگیرانه آنها در برابر سرطان افزایش داده است.
سرطان پستان یکی از شایعترین تومورهای بدخیم در میان زنان جهان است و التهاب در بروز و پیشرفت این سرطان نقش مهمی دارد.
التهاب در اصل پاسخ سیستم ایمنی بدن است، اما وقتی طولانیمدت یا مزمن شود میتواند شرایطی ایجاد کند که به رشد، بقا یا گسترش آسانتر سلولهای سرطانی کمک میکند.
مکدونالد گفت: «هرچند مطالعه ما مشاهدهای بود و به طور قطعی وجود ارتباط میان داروهای GLP-1 و کاهش بروز سرطان پستان را تایید نمیکند، اما به مجموعه رو به رشدی از شواهد میافزاید که نشان میدهد بررسی این داروهای لاغری به عنوان ابزارهای بالقوه پیشگیری از سرطان ارزشمند است.»
این مطالعه فقط روی زنانی با اضافه وزن و چاقی انجام شد، بنابراین نتایج لزوما به زنانی با وزنهای دیگر قابل تعمیم نیست.
نویسندگان همچنین یادآور شدند زنانی که داروهای GLP-1 مصرف میکنند معمولا بیشتر به چکاپهای پزشکی میروند و این امر میتواند به نرخ بالاتر تشخیص سرطان منجر شود.
پژوهشگران گفتند این نتایج انجام تحقیقات بیشتر را توجیه میکند و چشماندازهای جاهطلبانهای فراتر از حوزه سرطان پیش روی آنها میگذارد.
آنها نوشتند: «پیشنهاد ما حرکت به سوی یک کارآزمایی تصادفیسازیشده برای ارزیابی یک سهگانه پیشگیری است: سرطان، بیماری قلبی و تغییرات متابولیک و علائم مربوط به یائسگی.»
دیگر مطالعاتی که امسال در ASCO ارائه شد نیز در همین جهت هستند. در یک مطالعه جداگانه در ایتالیا مشخص شد زنانی که مبتلا به سرطان پستان پیشرفته مثبت به گیرندههای هورمونی بودند، یعنی شایعترین نوع سرطان پستان، و داروهای GLP-1 مصرف میکردند به طور متوسط نزدیک به 19 ماه بیشتر از زنانی که این داروها را دریافت نکرده بودند عمر کردند.