یک هیات باستانشناسی اسپانیاییـمصری در سقاره یک مقبره استثنایی از اواخر خاندان پنجم با دو نیایشگاه تدفینی و نقشبرجستههای رنگی کشف کرده است.
یک هیات باستانشناسی اسپانیایی-مصری به سرپرستی مصرشناس اسپانیایی خوسپ سرویو، یک مقبره «جالب و بسیار زیبا» متعلق به اواخر سلسله پنجم پادشاهی کهن مصر (۲۴۹۴ تا ۲۳۴۵ پیش از میلاد) را در گورستان سقاره در جنوب غربی قاهره کشف کرده است.
آگهی
آگهی
این کشف در جریان کاوشهای تابستان امسال، به سرپرستی دانشگاه خودگردان بارسلونا (UAB) و شورای عالی آثار باستانی مصر انجام شد. این مقبره یک مصطبه استثنایی با دو نیایشگاه تدفینی است که ساخت آن را یونمن، یکی از مقامهای بلندپایه فرعون جدکارع ایسی، سفارش داده بود و او همچنین دستور داده بود پدرش، ایتی، که مقام پایینتری داشت، در همانجا دفن شود.
وزارت گردشگری و آثار باستانی مصر تایید کرده که این مقبره به اواخر سلسله پنجم، در دوران پادشاهی جدکارع ایسی برمیگردد و در گورستان مرییت در شمال سقاره قرار دارد. در این اطلاعیه آمده که در آن «دو نیایشگاه تدفینی متعلق به دو مقام بلندپایه، یونمن و پدرش ایتی،» قرار دارد.
به گفته دانشگاه خودگردان بارسلونا، این مقبره ما را با شخصیتهایی با اهمیت تاریخی، اجتماعی و فرهنگی بسیار زیاد آشنا کرده است. برای تیم باستانشناسی، این کشف از نظر غنا و زیبایی بنا نیز شگفتانگیز بوده است.
از برجستهترین اجزا میتوان به یک تیرسنگ بسیار نفیس و متون تدفینی متناسب با شخصیت و مناصب صاحب مقبره اشاره کرد. وزارت مصر همچنین بر وضعیت استثنایی حفظ صحنهها و نقشبرجستهها تاکید میکند؛ صحنههایی که «فعالیتهای کشاورزی و آیینهای همراه با نذورات» را نشان میدهند و میگوید بسیاری از آنها «رنگهای اصلی خود را حفظ کردهاند».
در تزئینات مقبره همچنین تصویرهایی از الاغها و دیگر حیوانات دیده میشود. به گفته مقامهای مصری، این کشف «دادههای تازه و ارزشمندی درباره معماری، هنر و زندگی اداری مصر باستان در اواخر سلسله پنجم» در اختیار میگذارد.
کاوشها گوشهای از زندگی روزمره در گورستان سقاره را آشکار میکند
این مصطبه علاوه بر ارزش تاریخی و علمی خود، از نظر زیبایی هم چشمگیر است. باستانشناسان بر این باورند که مقبره دوگانه میتواند بازتابدهنده صعود اجتماعی یونمن باشد؛ پسری از یک کارمند استانی که تا جایگاه عالی در اداره مرکزی پیش رفت و میخواست سرنوشت تدفینی خود را با پدرش قسمت کند.
این منطقه از زمان کاوشهای اوگوست مرییت در قرن نوزدهم شناخته شده بود، اما هرگز به طور عمیق مطالعه و مستندسازی نشده بود. هدف پژوهش این بود که توپوگرافی سقاره را بازسازی کند و گورستان را به عنوان فضایی زنده درک کند؛ مکانی که مصریان باستان در آن نذورات میآوردند و پیوسته مشغول ساخت بناهای تدفینی بودند.
هدف این است که مشخص شود گورستان چگونه سازماندهی و اداره میشد؛ از خیابانها و میدانهایش گرفته تا رفتوآمد مردم و آیینهای مذهبی. تحلیل نقشهها و بازسازی طرح کلی محوطه، تیم را به یک مصطبه ناشناخته و نشانههای دو مصطبه دیگر در نزدیکی آن رساند که باستانشناسان امیدوارند در کارزارهای آینده آنها را حفاری کنند.