مدیران غول خودروسازی آلمان فولکسواگن روز پنجشنبه برای بررسی طرحی گرد هم میآیند که میتواند بزرگترین بازسازی صنعت جهانی خودرو باشد؛ اتحادیهها با هرگونه تعدیل گسترده نیرو مخالفت میکنند.
برنامههای فولکسواگن برای تعدیل دهها هزار نیروی دیگر و بستن چند کارخانه، روز پنجشنبه با آزمونی سرنوشتساز روبهرو میشود؛ در حالی که گروههای مالک این بزرگترین خودروساز اروپا برای بررسی این پیشنهادها تشکیل جلسه میدهند و کارگران همزمان در کارخانههای مختلف آلمان دست به اعتراض میزنند.
آگهی
آگهی
این غول خودروسازی اروپا زیر فشار تعرفههای آمریکا، حاشیه سود ضعیفتر در خودروهای برقی و از همه مهمتر رقابت نفسگیر در چین، بزرگترین بازار خودروی جهان، قرار گرفته است.
فولکسواگن که ۱۰ برند از جمله سئات تا پورشه را زیر چتر خود دارد، هماکنون در حال اجرای برنامه کاهش ۵۰ هزار شغل در آلمان تا سال ۲۰۳۰ است؛ شامل ۳۵ هزار شغل فقط در برند اصلی فولکسواگن.
این تعدیل نیرو اواخر سال ۲۰۲۴ با توافق اتحادیهها نهایی شد و همزمان مدیران تعهد کردند حداقل تا پایان این دهه از تعطیلی کارخانهها در آلمان خودداری کنند.
با این حال، الیور بلوم، مدیرعامل فولکسواگن، اکنون در حال بررسی طرحی برای حذف ۱۰۰ هزار شغل در سراسر جهان، معادل حدود ۱۶ درصد نیروی کار جهانی شرکت، و تعطیلی سه کارخانه فولکسواگن و یک کارخانه آئودی در آلمان است؛ به گزارش مجله منیجر ماگزین به نقل از منابع داخلی شرکت.
کریستیانه بنر، رئیس اتحادیه قدرتمند ایگ متال، در بیانیهای مشترک با دانیلا کاوالو، رئیس شورای کار فولکسواگن، گفت: «اگر این طرحها عملی شوند، با تمام توان جلوشان را میگیریم.»
اتحادیه ایگ متال برای روز پنجشنبه تظاهرات کارگران فولکسواگن را در مقابل کارخانههای سراسر کشور سازماندهی کرده است؛ روزی که مدیران خودروساز قصد دارند برنامه بازسازی ساختار را به هیات نظارت ارائه کنند.
چه گزینههایی روی میز است؟
بعید است نشست روز پنجشنبه به تصمیم فوری منجر شود و در عوض احتمال دارد آغازگر ماهها مذاکره میان مدیریت، اتحادیهها و سیاستمداران بر سر تعطیلی کارخانهها و تعدیلهای بیشتر باشد.
به گزارش رسانهها، هیات نظارت قرار است یک طرح بازسازی گسترده را بررسی کند که میتواند شامل تعطیلی چهار کارخانه آلمانی ـ هانوفر، امدن، تسویکاو و سایت آئودی در نکارزولم ـ و حذف حداکثر ۵۰ هزار شغل دیگر باشد.
مدیریت همچنین ساختار شرکتی فولکسواگن را بازبینی میکند و ممکن است برای سادهتر کردن گروه، برند اصلی فولکسواگن و بخش قطعات را به صورت واحدهای جداگانه تفکیک یا واگذار کند.
به جای بستن کامل کارخانهها، فولکسواگن میتواند تولید مدلهای ویژه بازار چین را به سایتهای کماستفاده در آلمان، مانند تسویکاو، منتقل کند؛ پیشنهادی که بلوم پیشتر مطرح کرده بود.
گزینه دیگر این است که برای برخی کارخانهها مدلهای جدید تعریف نشود تا تولید در آنها به تدریج متوقف شود، نه این که سایتها به طور ناگهانی تعطیل شوند.
شرکت همچنین پیشنهاد کرده است کارخانههای کماستفاده در نهایت میتوانند در اختیار تولیدکنندگان صنایع دفاعی قرار گیرند که به دنبال افزایش ظرفیت تولید خود هستند.
چرا تصویب این طرح دشوار خواهد بود
هیات نظارت فولکسواگن معمولا ۲۰ عضو دارد که به طور مساوی میان نمایندگان سهامداران و نمایندگان کارکنان تقسیم میشوند.
با این حال، پس از استعفای اخیر سوزانه ویگاند، مدیر پیشین شرکت دفاعی رنک، اکنون نمایندگان کارگری در این هیات اکثریت دارند.
ساختار مالکیت فولکسواگن نیز هر گونه بازسازی را پیچیده میکند؛ ایالت نیدرزاکسن، که مقر مرکزی ولفسبورگ و شش کارخانه شرکت در آن قرار دارد، سهمی در اختیار دارد که برای مسدود کردن تصمیمهای کلیدی کافی است.
در صورت تصویب نهایی، این طرحها نیروی کار جهانی فولکسواگن، که حدود ۶۳۰ هزار نفر است، را تقریبا ۱۵ درصد کاهش میدهد.
این رقم از برنامههای تعدیل نیروی پیشین در صنعت خودرو نیز فراتر میرود؛ از جمله کاهش نزدیک به ۵۰ هزار شغل در شرکت جنرال موتورز هنگام ورشکستگی این خودروساز در سال ۲۰۰۹.
صنعت گسترده خودروی آلمان ـ شامل بیامو، مرسدسبنز و تامینکنندگان آنها ـ نیز در واکنش به کاهش تقاضا و تشدید رقابت، در حال تعدیل نیرو و بازسازی ساختار است.
چرا فولکسواگن میگوید ناچار است دست به اقدام بزند
یک سخنگوی فولکسواگن به خبرگزاری فرانسه گفت این گروه باید «رقابتپذیری خود را بهبود دهد» و «انضباط هزینهای و سرمایهگذاری را حتی سختگیرانهتر» اجرا کند، هرچند از ارائه جزئیات خودداری کرد.
بلوم بارها هشدار داده که وضعیت بحرانی است و او اوایل امسال به سهامداران گفت شرکت باید دگرگون شود، وگرنه از بین میرود.
بلوم در نامهای در ماه مارس که خبرگزاری فرانسه آن را نقل کرده، نوشت: «الگوی کسبوکار ما در دهههای گذشته دیگر کارایی ندارد.» او با اشاره به «شرایط بازارهای منطقهای، تغییرات در سیاست تجاری، الزامات مقرراتی سنگین در مناطق مختلف جهان و هزینههای بالای ما، به ویژه در اروپا» افزود که این عوامل فشار بر شرکت را تشدید کردهاند.
تعرفههای بالاتر آمریکا بر خودرو و قطعات خودرو که سال گذشته اعمال شد، انتظار میرود سالانه ۵ میلیارد یورو (۵.۷ میلیارد دلار) برای فولکسواگن هزینه داشته باشد؛ آئودی و پورشه به طور ویژه در معرض این فشار هستند زیرا هیچیک کارخانهای در خاک ایالات متحده ندارند.
این گروه همچنین در چین عقب نشسته است؛ جایی که رقابت شدید خودروسازان بومی، میزان تحویل خودروهای فولکسواگن را به پایینترین سطح از سال ۲۰۱۱ رسانده است.
تو لی، بنیانگذار موسسه مشاورهای سینو آتو اینسایتس، به خبرگزاری فرانسه گفت: «برخی از خودروهایی که در چین فروخته میشوند، در زمره بهترینهای جهان هستند. سقوط خودروسازان آلمانی در این بازار واقعا ناگهانی بوده است.»
بلوم استدلال کرده که فولکسواگن باید از ظرفیت کارخانههای اروپایی خود بهتر استفاده کند و در آوریل هشدار داد خودروسازان چینی در حال ساخت کارخانههایی بسیار کارآمد در اروپا هستند.
او تاکید کرد: «چینیها به اروپا میآیند و کارخانههایی بسیار کارآمد هم میسازند.»
بلوم گفت: «با کارخانههای کمظرفیت نمیتوانیم رقابت کنیم.»
این که فولکسواگن بتواند برای چنین تغییرات گستردهای حمایت جلب کند یا نه، به احتمال زیاد شکل آینده بزرگترین خودروساز اروپا را تعیین خواهد کرد.