دیردری کین، دونده ۳۸ ساله آمریکایی، هفت ماراتن را در دوران بارداری به پایان رساند. او در هفته سیوچهارم، ماراتن نیویورک را در اندکی بیش از چهار ساعت دوید. این ورزشکار پیشتر نیز هفت ماراتن را در هفت قاره جهان طی هفت روز به پایان رسانده بود.
دیردری کین، دونده ۳۸ ساله آمریکایی، پیش از آنکه تصمیم بگیرد در تمامی هفت ماراتن بزرگ جهان شرکت کند، بیش از ۶۰ ماراتن را به پایان رسانده بود. اما چیزی که انتظارش را نداشت، دویدن این ماراتنها در دوران بارداری بود.
این پرستار و مشاور مدیریت در اوایل ماه نوامبر، در هفته سیوچهارم بارداری، ماراتن نیویورک، زادگاهش، را در چهار ساعت و شش دقیقه و ۵۵ ثانیه به پایان رساند.
این هفتمین ماراتنی بود که او در دوران بارداری به پایان رساند و با آن توانست به هدف خود برای تکمیل تمامی مسابقات مجموعه ماراتنهای بزرگ جهان (World Marathon Majors) در یک سال دست یابد.
کین به آسوشیتدپرس گفت: «میدانستم دویدن ماراتن در هفته سیوچهارم بارداری تا چه اندازه غیرمعمول است، اما از آمادگی جسمانی خود و شناختی که از بدنم داشتم نیز آگاه بودم. ضمن اینکه نخستین زنی نبودم که چنین کاری انجام میداد.»
بارداری در میانه یک چالش ورزشی
کین پس از ازدواج در سال گذشته، با همسرش برای بچهدار شدن برنامهریزی کرده بود. با این تصور که باردار شدن ممکن است مدتی طول بکشد، تصمیم گرفت سال ۲۰۲۶ را به تحقق آرزوهای ورزشی خود اختصاص دهد.
او برای شرکت در ۱۱ مسابقه ثبتنام کرد: هفت ماراتن بزرگ جهان، یک ماراتن در مسیرهای طبیعی ایرلند، دو اولتراماراتن و یک مسابقه آیرونمن.
کین چالش خود را در ماه مارس با شرکت در ماراتن توکیو آغاز کرد. اما در ماه آوریل، هنگام شرکت در ماراتنهای بوستون و لندن، متوجه شد که کندتر از حد معمول میدود و حال همیشگی خود را ندارد. به همین دلیل تصمیم گرفت آزمایش بارداری بدهد.
نتیجه آزمایش مثبت بود، اما او تصمیم گرفت از اهداف ورزشی خود دست نکشد.
کین به همسرش قول داد که ماراتن بعدی در ایرلند را با سرعت کمتری بدود. او همچنین از شرکت در مسابقه آیرونمن و دومین اولتراماراتن خود صرفنظر کرد.
به گفته این دونده، همسرش در ابتدا نگران بود، زیرا هیچیک از آنها شناخت کاملی از محدودیتهای جسمانی دوران بارداری نداشتند و تحقیقات علمی موجود در این زمینه نیز بهطرز شگفتآوری محدود بود.
آنها در نهایت تصمیم گرفتند درباره شرکت در هر مسابقه بهطور جداگانه تصمیم بگیرند و کین نیز متعهد شد که برای افزایش سرعت به خود فشار نیاورد و در صورت نیاز بخشی از مسیر را پیاده طی کند.
دویدن ۴۲ کیلومتر در هفته سیوچهارم بارداری
کین پس از مشورت با پزشک متخصص زنان و زایمان و دریافت موافقت او، به برنامه ورزشی خود ادامه داد.
او در ماه اوت و در هفته بیستوپنجم بارداری برای شرکت در ماراتن سیدنی به استرالیا سفر کرد. سپس در هفته بیستونهم ماراتن برلین و در هفته سیویکم ماراتن شیکاگو را دوید. او مسابقه شیکاگو را در کمتر از چهار ساعت به پایان رساند.
آخرین چالش او ماراتن نیویورک در هفته سیوچهارم بارداری بود.
کین میگوید نگرانی بیشتری درباره این مسابقه داشت، زیرا در آن زمان آثار بارداری بهوضوح در ظاهر و وضعیت جسمانی او نمایان شده بود.
با این حال، دوستانش در طول مسیر او را تشویق میکردند و همسرش نیز در چند نقطه از مسیر با آب منتظر او بود تا از کمآبی بدنش جلوگیری کند.
مسیر ماراتن نیویورک در کیلومتر بیستوششم از نزدیکی بیمارستانی میگذشت که کین قرار بود فرزندش را در آن به دنیا بیاورد؛ موضوعی که به گفته او به شوخیهایی درباره احتمال زایمان در میانه مسابقه دامن زده بود.
آیا ورزش سنگین در دوران بارداری بیخطر است؟
ورزش در اغلب بارداریهای بدون عارضه، فعالیتی ایمن و مفید به شمار میرود.
کارشناسان معتقدند زنانی که پیش از بارداری از نظر جسمانی فعال بودهاند یا بهطور مرتب تمرینات هوازی شدید انجام میدادهاند، میتوانند با موافقت پزشک خود به این فعالیتها ادامه دهند.
با این حال، تحقیقات علمی درباره انجام فعالیتهای ورزشی سنگین فراتر از میزان توصیهشده در دوران بارداری همچنان محدود است.
پدری که الهامبخش دخترش شد
علاقه کین به دویدن ریشه در دوران کودکی او دارد. پدرش، جان، مهاجری ایرلندی بود که در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ در مسابقات ماراتن شرکت میکرد.
او زمانی که دیردری تنها ۱۳ سال داشت، بر اثر سرطان درگذشت، اما حتی در ماههای پایانی زندگی خود نیز به دویدن ادامه داده بود.
به گفته کین، پدرش آخرین ماراتن نیویورک خود را تنها یک روز پیش از عمل جراحی برای خارج کردن یک تومور به پایان رساند.
سالها بعد، هنگامی که کین وارد دانشگاه شد، تصمیم گرفت به یاد پدرش در یک ماراتن شرکت کند؛ تجربهای که آغازگر علاقه عمیق او به این ورزش شد.
او میگوید: «از همان ابتدا عاشق ماراتن شدم، زیرا به من نشان داد بدن انسان نهتنها از نظر جسمانی، بلکه از نظر ذهنی نیز قادر به انجام چه کارهایی است. فهمیدم تا چه اندازه سرسخت هستم و چقدر توانایی غلبه بر دشواریها را دارم.»
دویدن از آن پس به بخش جداییناپذیر زندگی او تبدیل شد. کین میگوید این ورزش به او کمک کرد تا با فشارهای روحی ناشی از کار در یک مرکز درمان سرطان در نیویورک در دوران همهگیری کرونا کنار بیاید.
هفت ماراتن در هفت قاره طی هفت روز
کین در دوران همهگیری کرونا و در شرایطی که احساس انزوا میکرد، تصمیم گرفت در یکی از دشوارترین چالشهای دو استقامت جهان شرکت کند: دویدن هفت ماراتن در هفت قاره جهان، تنها در هفت روز.
او در سال ۲۰۲۳ این چالش را با موفقیت به پایان رساند و سریعترین زن شرکتکننده در آن دوره از مسابقات شد.
اکنون که کین به هدف خود برای تکمیل ماراتنهای بزرگ جهان دست یافته است، میخواهد درسهایی را که از پدرش و سالها دویدن آموخته، به فرزندش منتقل کند.
او میگوید: «میخواهم به پسرم تابآوری را بیاموزم و به او یاد بدهم که توانایی انجام کارهای دشوار را دارد. میخواهم بداند وقتی زندگی دشوار میشود و چالشهایی را پیش رویش قرار میدهد، میتواند از آنها عبور کند؛ چه چالشهایی که خودمان مانند ماراتن انتخاب میکنیم و چه آنهایی که کاملا خارج از کنترل ما هستند.»