پژوهش تازه نشان میدهد افزایش غلظت دیاکسید نیتروژن در روز مسابقه با کند شدن رکوردهای ماراتن، بهویژه در میان دوندگان غیرنخبه، ارتباط دارد.
یک پژوهش تازه نشان میدهد آلودگی هوا در شش ماراتن بزرگ جهان چند دقیقه به زمان ثبتشده دوندگان در خط پایان اضافه کرده است، آن طور که یک مطالعه جدید (منبع به زبان انگلیسی) نشان داده است.
آگهی
آگهی
در سالهای اخیر دوندگان ماراتنهای برلین، بوستون، شیکاگو، لندن، نیویورک و توکیو شاهد بودهاند که سطح آلودگی هوا در روز مسابقه بر زمان پایان آنها اثر گذاشته است.
پژوهشگران دانشگاه لستر بیش از ۲.۷ میلیون رکورد دویدن را از پرطرفدارترین ماراتنهای اصلی جهان که هر سال هزاران ورزشکار را میزبانی میکنند، در دورهای میان سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ بررسی کردند.
جیمز دانلدسون، نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: «در تحلیل بیش از دو میلیون دونده ماراتن مشاهده کردیم که سطح دیاکسید نیتروژن ارتباط زیادی با زمان پایان آنها دارد.»
بهگفته پژوهشگران با هر یک میکروگرم بر متر مکعب (µg/m3) افزایش دیاکسید نیتروژن، زمان پایان برای مردان ۱.۴۳ دقیقه و برای زنان ۱.۵۶ دقیقه کندتر شده است.
در روز مسابقه با آلودگی بالا که سطح دیاکسید نیتروژن به ۱۰.۳ µg/m³ میرسد، در مقایسه با روزهای کمآلودگی با سطح ۵.۲ µg/m³، زمان پایان دوندگان حدود هفت تا هشت دقیقه بیشتر است.
پژوهشگران ذرات معلق ریز موسوم به PM2.5 را نیز بررسی کردند اما ارتباط معنادار آماری بین آنها و زمان پایان نیافتند.
بیشترین میانگین غلظت دیاکسید نیتروژن در روز مسابقه در لندن با ۱۰.۹ µg/m³ ثبت شده و کمترین آن در برلین با ۶.۱ µg/m³ بوده است. خبر خوب این است که وضعیت در لندن بهتر شده است.
برایان ویلیامز، مدیر علمی و پزشکی بنیاد قلب بریتانیا که حامی این پژوهش بوده، گفت: «با وجود زیانهای شناختهشده آلودگی هوا، مهم است توجه کنیم که سطح دیاکسید نیتروژن و PM2.5 در روز برگزاری ماراتن لندن از رویداد ۲۰۱۰ تاکنون بهطور چشمگیری کاهش یافته که خبر بسیار خوبی برای سلامت قلب است.»
دوندگان غیرنخبه بیشترین آسیب را میبینند
اثر آلودگی هوا بر دوندگان تفریحی بیشتر بوده است؛ زمان پایان این گروه بهازای هر ۱ µg/m³ دیاکسید نیتروژن ۲.۱۲ دقیقه افزایش یافته، در حالیکه این افزایش برای دوندگان نخبه تنها ۰.۳۴ دقیقه بوده است.
دیاکسید نیتروژن عمدتا از سوزاندن سوختهای فسیلی در فعالیتهای انسانی مانند خودروها، کامیونها و کارخانهها و همچنین از فرایندهای طبیعی و واکنشهای شیمیایی در هوا ناشی میشود.
این گاز با کاهش عملکرد ریه، التهاب مجاری هوایی و واکنشهای زیانبار قلبیعروقی پیوند داده شده است.
نویسندگان چندین توضیح احتمالی برای این الگوها مطرح کردهاند.
بهگفته آنها، دوندگان کندتر علاوه بر آنکه مدت بیشتری را در مسیر مسابقه میگذرانند، بیشتر احتمال دارد در همان مناطق شهری که ماراتنها برگزار میشود تمرین کنند و در نتیجه در معرض آلودگی مزمن قرار بگیرند، در حالیکه دوندگان نخبه معمولا در محیطهای پاکیزهتر تمرین میکنند و در سطح بینالمللی مسابقه میدهند.
دانلدسون همچنین گفت: «سازگاریهای فیزیولوژیک ناشی از تمرینهای پرفشار ورزشکاران نخبه ممکن است تا حدی در برابر آثار زیانبار آلودگی هوا محافظت ایجاد کند.»
ویلیامز افزود: «با وجود این، واقعیت این است که ورزش همچنان برای سلامت قلب و عروق بسیار مفید است و میتواند خطر بیماریهای قلبی و گردش خون را تا ۳۵ درصد کاهش دهد؛ بنابراین این یافتهها نباید مردم را از دویدن منصرف کند.»