سگها را در ارتش ایالات متحده در هر جایی که سربازان آمریکایی خدمت میکنند، میتوان یافت. حدود ۱۶۰۰ سگ نظامی به حفظ امنیت ایالات متحده کمک میکنند؛ آنها جنگجویان بسیار ماهری هستند که در انواع ماموریتها روی زمین، هوا و در دریا شرکت دارند.
ارتش ایالات متحده، آموزش این سگها را از زمانی که هنوز توله هستند آغاز میکند.
آگهی
آگهی
وزارت دفاع، سگهای موردنیاز خود را از دو مسیر تهیه میکند: حدود ۱۳ درصد از سگهای نظامی در چهارچوب یک برنامه داخلی پرورش سگ نظامی متولد میشوند و بقیه تولهها نیز از مسیر پرورشدهندگان برگزیده در سراسر جهان تامین میشوند.
مرکز آموزش سگهای نظامی ارتش آمریکا در پایگاه «سن آنتونیو» دومین شهر بزرگ ایالت تگزاس واقع است و توسط اسکادران آموزشی ۳۴۱ اداره میشود که از دهه ۱۹۵۰ میلادی در این پایگاه به آموزش سگها مشغول بوده است. در این اسکادران یک برنامه ویژه Puppy Program وجود دارد که هر سال در چهارچوب آن، حدود ۵۰ تا ۹۰ تولهسگ متولد میشوند.
تنها نژادی که در این برنامه پرورش داده میشود «بلژین مالینویز» است؛ البته از خارج از پایگاه سگهایی از دیگر نژادها نیز پذیرفته میشوند.
«مالینویز» از نظر ظاهری شبیه ژرمن شپرد است، اما جثهای جمعوجورتر دارد. این نژاد ویژگیهایی مانند انرژی بسیار زیاد، حس بویایی قوی، قابلیت آموزشپذیری بالا، چابکی، سرعت و در مواقع لازم روحیه تهاجمی دارد و به همین دلیل برای ماموریتهای نظامی بسیار مناسب است.
تولهها از همان دوران شیرخواری به تدریج در وضعیتهای مختلف قرار میگیرند تا شخصیت و ویژگیهای رفتاریشان شناخته شوند. مربیان به دنبال ویژگیهایی هستند که برای یک سگ نظامی آینده مفید باشند مانند کنجکاوی، اجتماعی بودن، علاقه و اشتیاق به بازی با اشیا، نداشتن پرخاشگری بیش از حد و نترسیدن از صداهای مختلف.
آغاز آموزشهای اولیه
تولهها معمولا در هشتمین هفته زندگیشان از پایگاه خارج میشوند و برای حدود ۶ ماه به خانوادههای سرپرست سپرده میشوند. بیشتر این خانوادهها در منطقه سنآنتونیو زندگی میکنند و نیروهای اسکادران آموزشی نیز دستکم ماهی یکبار همچنان با تولهها کار میکنند تا غرایز اولیه شکار و توانایی حفظ ثبات رفتاری در محیطهای مختلف در آنها شکل بگیرد.
پس از پایان دوره سرپرستی، تولهها به پایگاه برمیگردند و وارد یک دوره آموزشی فشرده میشوند که ۱۲۰ روز طول میکشد.
آنها در این مرحله آموزشهایی همچون اطاعت از دستورات پایه، تمرینهای مربوط به گاز گرفتن و مهار هدف، شناسایی بوهای مختلف و واکنش به آنها را یاد میگیرند.
آنها به تدریج با موقعیتها و محیطهایی که ممکن است در یک پایگاه نظامی یا منطقه جنگی با آن روبرو گردند، آشنا میشوند و سپس در حدود یکسالگی، سگها برای ورود به مرحله اصلی آموزش ارزیابی میشوند.
آغاز خدمت نظامی سگها در ارتش آمریکا
همه سگهای تحت نظارت این مرکز، چه در داخل پایگاه متولد شده باشند و چه از خارج از این برنامه تهیه شده باشند، باید برای ورود به خدمت نظامی عادی، از برنامه آموزش سگهای نظامی (Military Working Dog Training Program) فارغالتحصیل شوند.
بیشتر سگهایی که این دوره را با موفقیت به پایان میرسانند، به عنوان سگهای دو منظوره (dual-purpose) دستهبندی میشوند یعنی سگهایی که هم میتوانند مواد منفجره را شناسایی کنند و هم مواد مخدر.
آنها پس از فارغالتحصیلی، از مرکز آموزش «سن آنتونیو» به یکی از شاخههای نیروهای مسلح منتقل میشوند و به این ترتیب کارشان را در ماموریتهای جدید آغاز میکنند. سگها معمولا در تمام دوران خدمتشان، درست مانند رفقای انسانی خود، در همان سازمان یا شاخه نظامی باقی میمانند.
آنها پس از ترک پایگاه «سن آنتونیو» چند هفته فرصت دارند تا با مربی یا نگهدارنده جدید خود ارتباط برقرار کنند و سپس آموزش مهارتهای تخصصی با توجه به نوع ماموریتهایشان آغاز میشود؛ آموزشهایی مداوم تا آنها را همیشه قوی و آماده برای ماموریت نگه دارد.
در این مرحله، سگها هم برای مهارتهای تخصصی خود (مانند کشف بمب یا تعقیب افراد) آموزش میبینند و هم باید بتوانند به صداها، تصاویر و احساسات فیزیکی محیط کاری خود عادت کنند؛ مثلا عادت به شدت باد یا صداهای شدید هنگام انجام ماموریت در هلیکوپتر.
مراقبت پزشکی از سگهای نظامی
کارهایی که سگهای نظامی انجام میدهند، هم خطرناک و هم از نظر جسمی طاقتفرسا هستند. به همین دلیل ارتش آمریکا همه گونه مراقبتهای پزشکی پیشرفته را برای آنها فراهم کرده است.
ارتش ایالات متحده دارای بیمارستانی ویژه سگهای نظامی است. این بیمارستان دامپزشکی پیشرفته به تمام سگهای نظامی در سراسر جهان خدمات ارائه میدهد.
رابطه عمیق سگهای نظامی و مربیانشان
پیوند میان سگهای نظامی و مربیانشان بینظیر است و یکی از این مربیان درباره سگش میگوید: «اکنون به مرحلهای رسیدهایم که فقط به سگم نگاه میکنم و او میداند چه کاری باید انجام دهد. او بهترین سگ دنیاست. او هوای من را دارد و من هوای او را دارم.»
مربیان از کوچکترین حرکات سگها پی به احساسات و افکار آنها میبرند و رابطه آنها به جایی رسیده که هرکدام به دیگری اعتماد کامل دارند.
مربیان این سگها میگویند که داشتن آنها باعث شده که به عنوان سرباز ارتش، سعی کنند عملکرد بهتر و دقیقتری داشته باشند «زیرا در مقایسه با دیگر همقطارانشان، چیزهای ارزشمند بیشتری برای از دست دادن دارند».
برخی از سربازان حتی در روزهای مرخصی به محل نگهداری سگها میروند تا با آنها وقت بگذرانند.
رابطه این سگها با سربازانی که آنها را همراهی میکنند آنچنان قوی است که بسیاری از سربازان، سرپرستی همان سگها را پس از بازنشستگی قبول میکنند و به این ترتیب تا پایان زندگی کنار هم خواهند بود.
سگها فقط برای جنگ آموزش نمیبینند
همه ماموریتهای سگهای نظامی به امنیت و عملیات رزمی مربوط نمیشود. گاهی آنها در مراسم رسمی، بازدید شخصیتهای مهم و برنامههای عمومی برای مانورهای نمایشی حضور دارند.
برخی از سگها نیز برای انجام کارهای خدماتی در جامعه وزارت دفاع آموزش میبینند؛ مثل باز کردن درها، کمک به انجام کارهای روزمره و حتی تشخیص حملات تشنج در کارکنان.
سگهای درمانگر نیز در محیطهای درمانی کار میکنند و به ملاقات سربازانی میروند که به آرامش و محبت و همراهی نیاز دارند.
سگها همچین بخشی از خدمه ناوهای هواپیمابر آمریکا هستند. آنها به ملوانان برای مقابله با استرس مرتبط با ماموریت کمک میکنند و به عنوان بخشی از تیم سلامت روان و تابآوری نیروهای حاضر در کشتی، شرایط راحتی و حفظ روحیه سربازان را فراهم میکنند.
بازنشستگی سگها در ارتش آمریکا
پس از حدود ۱۰ تا ۱۲ سال خدمت، معمولا زمان بازنشستگی سگهای نظامی فرا میرسد؛ ممکن است آنها به دلیل آسیب یا بیماری زودتر نیز بازنشسته شوند. به این ترتیب صدها سگ بازنشسته هر ساله به پایگاه نیروی هوایی لاکلند در نزدیکی «سن آنتونیو» در تگزاس فرستاده میشوند.
قانون رابی (Robby’s Law) نحوه مدیریت دوران بازنشستگی سگهای نظامی توسط وزارت دفاع را توضیح داده و تضمین کرده است که به آنها باید فرصت یک زندگی غیرنظامی راحت و ایمن داده شود.
سرپرستی بیش از ۹۰ درصد از این سگها توسط مربیانشان پذیرفته میشود. اما اگر مربی نتواند سرپرستی سگ را قبول کند، اولویت بعدی سازمانهای مجری قانون مانند پلیس هستند زیرا این سگها با توجه به آموزش تخصصی که دیدهاند، داراییهای ارزشمندی برای این نهادها محسوب میشوند. با این حال، استفاده از آنها به شدت توسط وزارت دفاع محدود میشود و فقط ادارات مجاز میتوانند به این سگها اجازه دهند تا کارهای گشتزنی، امنیتی یا تشخیص مواد را انجام دهند.
مرحله سوم، پذیرش سرپرستی آنها توسط غیرنظامیان است. البته روند آن سریع نیست و شامل غربالگری دقیق و یک لیست انتظار طولانی است که اغلب حدود یک سال طول میکشد تا اولین مصاحبه انجام شود. زیرا این سگها حیوانات خانگی معمولی نیستند و اغلب در مناطق جنگی بودهاند، برای بو کشیدن مواد منفجره آموزش دیدهاند و در نبرد شرکت کردند. به همین دلیل ممکن است علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) را نشان دهند و در معاشرت با سگهای دیگر مشکل داشته باشند.
در ایالات متحده، سازمانهایی مانند Save-A-Vet و Mission K9 Rescue نیز وجود دارند که میتوانند در انجام پروسه پذیرش سرپرستی این سگها به خانوادههای غیرنظامی کمک کنند تا این قهرمانان بازنشسته سریعتر خانه دوران بازنشستگی خود را بیابند.
سگهای رباتیک
اگرچه سگها حس بویایی عالی و تواناییهای ذاتی درخور توجهی دارند، اما فناوری همچنان در حال پیشرفت است و ارتش ایالات متحده استفاده از رباتهای چهارپا را در موقعیتهایی که برای سگها بسیار خطرناک است، آغاز کرده است؛ مانند ماموریتهای نظارتی و شناسایی در مناطق خطرناک یا صعبالعبور، ماموریت امنیت پایگاه و شناسایی مین.
سگهای رباتیک را میتوان از راه دور کنترل کرد یا طوری برنامهریزی کرد که به طور خودکار عمل کنند. آنها نسبت به وضعیت زمین بیتفاوت هستند و به راحتی از پلهها و زمینهای ناهموار عبور میکنند.
سگهای رباتیک مسلح (CODiAQ) هم ساخته شدند که از قدرت هدف گیری بسیار دقیقی برخوردارند. برخی از آنها با کمک فناوریهای مجهز به هوش مصنوعی برای پیمایش زمینهای دشوار، نقشهبرداری از آوار و شناسایی تهدیدها استفاده میشوند.
فعالیت تاریخی سگها در ارتش آمریکا
واحد K-9 ارتش آمریکا که سگهای نظامی به آن تعلق دارند، در سال ۱۹۴۲ میلادی تاسیس شد؛ با این وجود سگها قبل از این تاریخ نیز بطور غیررسمی در ارتش فعال بودند و به نیروهای آمریکایی در نبردهای مختلف کمک میکردند.
مثلا در طول جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ میلادی) سربازانی که به میدان نبرد میرفتند، سگها را به عنوان نماد و همراه، با خود میبردند. یکی از آنها «سالی» نام داشت که نماد پیادهنظام یازدهم پنسیلوانیا بود. او از دوران تولگی با این واحد بود، زخمهای رفقای انسانی خود را لیس میزد و روحیه آنها را بالا میبرد. «سالی» دو ماه قبل از پایان جنگ، بر اثر زخم گلوله در خط مقدم درگذشت و سالها بعد، هنگ یازدهم پنسیلوانیا مجسمهای به افتخار او در پارک نظامی ملی گتیسبورگ در همین ایالت ساخت.
در جریان جنگ جهانی اول نیز حدود ۲۰ هزار سگ در خدمت نیروهای متفقین بودند و به نجات جان هزاران نفر کمک کردند. سگها سربازان را از حملات شیمیایی آگاه میکردند و انجام کارهایی مانند پیامرسانی، نگهبانی، یافتن مجروحان، حمل تجهیزات نظامی و پزشکی و حتی کشف دشمن را برعهده داشتند. یکی از آنها که «استابی» نام داشت، یک جاسوس آلمانی را که لباس سرباز آمریکایی پوشیده بود، دستگیر کرد. «استابی» در مجموع در ۱۷ نبرد خدمت کرد و قهرمانیهایش باعث شد که او اولین سگی باشد که از نیروهای مسلح ایالات متحده درجه «گروهبانی» دریافت میکند.
سگها در ماموریتهای فراملی ارتش ایالات متحده نیز شرکت میکنند. یکی از آنها «گیب» نام داشت که در سال ۲۰۰۶ میلادی به همراه مربیاش به عراق اعزام شد و در آنجا مواد منفجره، مهمات و سایر سلاحهای شورشیان را بو میکشید و شناسایی میکرد. «گیب» فوقالعاده مفید بود و در طول ۱۷۰ گشت رزمی خود ۲۶ مورد ماده منفجره کشف کرد.