جوانان دانمارکی بیش از گذشته معنای مذهبی مراسم تایید ایمان را زیر سوال میبرند و به آیینهای سکولار روی میآورند که این نقطهعطف را بدون کلیسا حفظ میکند.
اغلب از دانمارک بهعنوان یکی از سکولارترین کشورهای اروپا یاد میشود. با اینحال هر بهار هزاران نوجوان لباس رسمی میپوشند و برای شرکت در مراسم تایید مذهبی به کلیسا میروند؛ آیین مسیحیای که به یکی از مهمترین مناسک گذار به بزرگسالی در این کشور تبدیل شدهاست.
آگهی
آگهی
بهگفته کلیسای دانمارک، در سال ۲۰۲۵ حدود ۶۴.۲ درصد از نوجوانان در سن تایید مذهبی، این آیین را بهجا آوردند؛ رقمی که نسبت به حدود ۷۰ درصد ده سال پیش کاهش یافتهاست.
اکنون شمار فزایندهای از جوانان دانمارکی بهدنبال راههایی هستند تا همین گذار را بدون تایید ایمان مسیحی جشن بگیرند.
نورا پیل ۱۵ ساله بود که تصمیم گرفت در کلیسا تایید مذهبی نگیرد. اما همچنان میخواست در آیینی شرکت کند که همین گذار را برایش رقم بزند.
نورا پیل گفت: «من هیچوقت واقعا به خدا و چیزهای اینچنینی باور نداشتم. در ابتدا، راستش، بیشتر بهخاطر هدیهها و مهمانی بود. اما وقتی وارد دوره آمادهسازی شدم، واقعا تجربه خوبی بود.»
او بهجای آن، «تایید انسانگرایانه» را انتخاب کرد؛ جایگزینی سکولار که انجمن انسانگرایان دانمارک آن را برگزار میکند.
بهگفته این انجمن، این برنامه شامل کلاسهایی است که در آن جوانان درباره اخلاق، هویت، روابط و معنای بزرگسال شدن گفتوگو میکنند و در پایان، مراسمی برگزار میشود که این گذار را رسمیت میبخشد.
پیل گفت: «خیلی چیزها درباره اینکه چطور انسان بهتری باشی و چگونه با دیگران رفتار کنی یاد میگیری.»
همانند مراسمهای معمول تایید مذهبی که پس از چندین هفته کلاس برگزار میشود، مراسم سکولار پیل هم در تالار اصلی کتابخانه سلطنتی کپنهاگ برگزار شد.
شرکتکنندگان در حضور خانوادههایشان گواهینامهای دریافت کردند که پایان این دوره را ثبت میکرد.
تجربه او بازتاب واقعیتی گستردهتر در دانمارک است. در جامعهای که از نظر تاریخی همگون بوده، تایید مذهبی فقط به باور مربوط نمیشود؛ این آیین به حس تعلق و مناسک اجتماعی پیرامون زندگی نوجوانان هم گره خوردهاست.
بهگفته مرکز آموزش و دانش کلیسای دانمارک (منبع به زبان انگلیسی)، «یکی از توضیحاتی که میتواند حفظ نرخ نسبتا بالای تایید مذهبی را توضیح دهد، احتمالا این است که این آیین اهمیت اجتماعی زیادی دارد و رویدادی است که افراد تاییدشده اغلب با همکلاسیهای خود در آن سهیماند.»
مارتین پیل، پدر نورا، گفت: «ما فکر نمیکردیم شرکت در یک آیین برای او ضروری باشد. اما... تقریبا همه یا کاری میکنند یا چیزی میگیرند، بنابراین طبیعی نبود که او هیچ کاری نکند.» او افزود: «میبینم این تجربه با او چه کردهاست، واقعا باور دارم چیز بسیار خوبی است.»
هرچند نورا تصمیم گرفت از تایید مذهبی سنتی صرفنظر کند، اما همچنان لباس سفید، یعنی پوشش معمول این آیین گذار، بر تن داشت.
وزن اجتماعی این آیین را میتوان در هزینههایی که جشنها بههمراه دارند نیز دید؛ این مراسمها بهشدت گران شدهاند.
مارتین پیل گفت: «بهنظرم تعداد بیشتری از مردم پول بیشتری دارند»، و افزود که بعضیها پای «چیزهای مضحک»ی را هم به این مراسمها باز کردهاند؛ از جمله اینکه «بچهها را با لیموزین میبرند و با هلیکوپتر جابهجا میکنند».
طبق یک نظرسنجی بانک نوردیا در سال ۲۰۲۵، والدین دانمارکی بهطور متوسط ۳۹ هزار کرون دانمارک (حدود ۵۱۶۴ یورو) برای جشن تایید مذهبی فرزند نوجوانشان هزینه کردهاند.
گزینههای جایگزین هنوز محدود است و تایید مسیحی همچنان شکل غالب این آیین بهشمار میرود. با اینحال، علاوه بر تایید انسانگرایانه، برخی جوانان دانمارکی بهسراغ راههای دیگری برای ثبت همین گذار میروند؛ از جمله شرکت در دورههایی با تمرکز بر بزرگسالی، هویت، روابط، مسائل جنسی و رضایت.
حتی در شرایطی که بسیاری از دانمارکیها دین را بیشتر امری فرهنگی یا شخصی میدانند تا بخش مرکزی زندگی روزمره، کلیسای انجیلی لوتری همچنان پیوندی تنگاتنگ با هویت ملی دانمارک و رویدادهای مهم زندگی، از غسل تعمید و تایید مذهبی گرفته تا ازدواج و مراسم خاکسپاری، دارد.
تا سال ۲۰۲۶، حدود هفت نفر از هر ده نفر در دانمارک همچنان عضو کلیسای ملی این کشور هستند.