برای بعضی ها فقط یک سرگرمی احمقانه است؛ برای بعضی دیگر یک اقتباس ناموفق دیگر از بازی ویدیویی. هر طرف هستید، گول شعار «برای طرفداران ساخته شده» را نخورید.
اگر ندانید که از زمان اکران نخستین فیلم Mortal Kombat در سال ۱۹۹۵ تا امروز پنج دنباله برای آن ساخته شده، کسی سرزنشتان نمیکند. این دنبالهها عبارتند از: Mortal Kombat Annihilation (۱۹۹۷)، Mortal Kombat Legends: Scorpion's Revenge (۲۰۲۰)، Mortal Kombat (۲۰۲۱)، Mortal Kombat Legends: Battle of the Realms (۲۰۲۱) و Mortal Kombat Legends: Snow Blind (۲۰۲۲).
آگهی
آگهی
هشدار: همه این فیلمها کموبیش افتضاحاند و هرچند نسخه لایواکشن ۲۰۲۱ یک قدم رو به جلو برای طرفداران بازیهای محبوب دهه ۹۰ بود، باز هم نشان داد که اقتباسهای بازیهای ویدیویی همچنان پاشنه آشیل هالیوود است. خیلیها به اقتباسهای اخیر «ماینکرفت» و «سوپر ماریو» به عنوان موفقیتهای گیشه اشاره میکنند، اما فروش بالا الزاما به معنی کیفیت نیست. و Mortal Kombat II هم قرار نیست فیلمی باشد که این طلسم را بشکند.
این فیلم از همان ریبوت ۲۰۲۱ ادامه پیدا میکند؛ فیلمی که به طرز حیرتآوری اصلا تورنمنتی در آن برگزار نمیشد و حالا هم قهرمانان اصلی را عوض میکند. کول یانگ (لوئیس تان) کنار گذاشته شده و به یک نقش فرعی تنزل پیدا کرده و در عوض، کیتانا (ادلاین رودلف) و جانی کیج (کارل اوربن) محور داستان شدهاند. کیتانا شاهزاده قلمرویی جادویی است که تحت سلطه رهبر شرور اوتورلد، شائو کان (مارتین فورد)، به بردگی گرفته شده و کیج هم ستاره اکشنکاری است از نفس افتاده و بیمیل که عادت دارد مدام فحش رکیک بدهد.
کان و جنگجویانش در نه تورنمنت بر قهرمانان زمین پیروز شدهاند؛ دهمی به معنی «گیم اور» برای سیاره خواهد بود. بگذارید بازیها شروع شود... و البته پای یک طلسم در میان است؛ یک طلسم اسرارآمیز که آنقدر وقت فیلم را میگیرد که ضرباهنگ را از بین میبرد.
اگر تعریفتان از یک سینمای سرگرمکننده این است که در آن داستانی نامفهوم، شخصیتهای تکبعدی مدام تا سر حد مرگ همدیگر را لتوپار میکنند، Mortal Kombat II سرگرمی احمقانه اما بیدردسری برایتان فراهم میکند. صحنههای اکشن، با وجود تدوین سنگین، از نظر خونوخشونت چشمگیرند؛ توپهای آتشین، کلاههای تیغدار و درگاههای آبی (Blue Portals) برخی از اعدامهای خلاقانه را رقم میزنند.
در حالی که کیج با بازی اوربن عملا شبیه نسخهای ددپولی شده، چیزی که MKII را غرق میکند ناتوانی کارگردان، سایمن مککوید، و فیلمنامهنویس، جرمی اسلیتر، در رسیدن به تعادلی پایدار میان شوخیهای کلامی و خشونت عریان مناسب بزرگسالان است. این نوسان مداوم لحن، فیلم را به یک اکشن پر سروصدا و یکبارمصرف دیگر تبدیل میکند؛ دقیقا همان چیزی که میتوان از یک فیلم دیگر «مورتال کامبت» انتظار داشت.
«پیروزی بینقص»؟ تقریبا محال. و برخی از عوامل خلاق فیلم هم خودشان این را میدانند. تاد گارنر، تهیهکننده، از همین حالا به بعضی نقدهای اولیه، آن هم منفی، فیلم حمله کرده است.
گارنر در ایکس (منبع به زبان انگلیسی) نوشت: «بعضی از این نقدها واقعا من را میخندانند. معلوم است هرگز بازی را انجام ندادهاند و هیچ تصوری از این که هواداران چه میخواهند یا از هیچیک از قواعد و جهان داستانی مورتال کامبت ندارند. یکی از منتقدها عصبانی بود که چرا یک نفر «چشم لیزری» دارد! چرا هنوز به آدمهایی که ذرهای علاقه به این ژانر ندارند اجازه میدهیم این فیلمها را نقد کنند؟ گیجکننده است.»
او در پاسخها هم کوتاه نیامد و مدام تاکید کرد که این فیلم «برای هواداران» ساخته شده، نه برای منتقدان.
این همان استدلال تکراری است که میگوید اگر فیلمی «برای هواداران» باشد، پس نظر منتقدان اعتباری ندارد.
آقای گارنر، منتقدان در وهله اول به این دلیل منتقد شدهاند که خودشان هم طرفدارند. اگر نقدهای تند چیزی است که آرامشتان را بر هم میزند، چند انتخاب دارید: یا اصلا دنبال نقد نروید؛ یا شغل دیگری پیدا کنید؛ یا پوست کلفتتری برای خودتان بسازید؛ یا بپذیرید وقتی فیلمی را روانه بازار میکنید، کاملا طبیعی، قابل انتظار و موجه است که منتقدان سینما نظر بدهند. چندصدایی در نقد چیز ارزشمندی است. بعضی منتقدان از MKII خوششان خواهد آمد؛ بعضی دیگر خواهند گفت اگر نقدهای بهتری میخواهید، باید فیلمهای بهتری بسازید.
Mortal Kombat II اکنون روی پرده سینماهاست.