در خانیونس، زنان و کودکان با قابلمه در صف میایستند تا از آشپزخانههای «تکیه» که با کمکهای خیریه اداره میشود غذای پخته بگیرند؛ آیینی روزانه برای بسیاری از خانوادهها.
آگهی
آگهی
مواد غذایی همچنان کمیاب است، چون گذرگاههای مرزی ورود کمکها را محدود کرده و قیمتها در بازارهای محلی برای بیشتر مردم دستنیافتنی شده است. ساکنان آواره میگویند برای فراهمکردن حتی یک وعده غذا در روز در تقلا هستند؛ چالشی که در ماه رمضان و با افزایش تقاضا در زمان افطار شدیدتر میشود.
شرایط زندگی هر روز خطرناکتر میشود. در خانیونس، فروریختن یک دیوار چادرهایی را که محل اسکان خانوادههای آواره بود روی سرشان خراب کرد و دو زن و یک کودک را کشت. بازماندگان در ابتدا تصور کردند این حادثه ناشی از حمله هوایی است.
اکنون بیشتر جمعیت غزه در میان ویرانی گسترده به کمکهای بشردوستانه وابسته است و بیش از ۴۰ میلیون تن آوار، زندگی روزمره را با کمبودها، سرپناههای ناایمن و نااطمینانی دائمی مختل کرده است.
