با لباسهای رنگارنگ و ماسکهای دستساز، عبادتکنندگان در حالی در خیابانها میرقصیدند که کودکان پس از یک سال آمادهسازی دینی، اولین عشای ربانی خود را دریافت کردند. این رویداد ارادت کاتولیکی را با رسوم محلی در هم میآمیزد و بخشی از مناسکی است که در آن، شیطانهای نقابدار در نهایت در برابر قربانی مقدس سر تسلیم فرود میآورند؛ نمادی از پیروزی نیکی بر بدی. این سنت در سال ۲۰۱۲ از سوی یونسکو به عنوان میراث فرهنگی ناملموس به رسمیت شناخته شد.
آگهی
آگهی
جشن در تارماس به واسطه ماسکهای کوچک ساختهشده از کدوهای خشکشده و رقصی ریتمیک که نقش صلیب را روی زمین ترسیم میکند، متمایز میشود. شرکتکنندگان گفتند که با وجود تفاوت در لباسها و مناسک میان جوامع مختلف، هدف اصلی ثابت مانده است و آن گرامیداشت عشای ربانی است.
این آیین به دوران ورود مبلغان فرانسیسکن در اواخر قرن هجدهم بازمیگردد و بازتابی از تلفیق تاثیرات کاتولیک، بومی و آفریقایی است. امروز این مراسم همچنان یکی از شاخصترین رویدادهای مذهبی و فرهنگی ونزوئلا به شمار میرود و هر سال خانوادهها، نیایشگران و برادریهای محلی را گرد هم میآورد.
