بهزودی سفر با قطار از لندن به اروپا بسیار آسانتر میشود؛ تا پایان دهه، با افزایش رقابت یورواستار، قطارها به مقصد پاریس، بروکسل و آمستردام شاید هر ۱۵ دقیقه حرکت کنند.
سوار شدن به قطار از لندن به اروپای قارهای ممکن است به زودی بسیار آسانتر شود.
آگهی
آگهی
یک تحلیل تازه از سوی پولیتیکو (منبع به زبان انگلیسی) نشان میدهد که خدمات قطارهای پرسرعت بین ایستگاه لندن سنت پنکراس و مقاصدی از جمله پاریس، بروکسل و آمستردام میتواند تا پایان این دهه هر ۱۵ دقیقه یک بار حرکت کند؛ آن هم در شرایطی که یورواستار با رقابت روبهافزایش شرکتهایی مانند ویرجین ترینز و شرکت ایتالیایی ترینیتالیا روبهرو است.
در حال حاضر یورواستار روزانه حدود ۲۵ سفر رفت و برگشت انجام میدهد اما امید میرود این رقم تا پایان دهه ۲۰۲۰ به ۵۵ برسد؛ معادل چهار حرکت در هر ساعت.
از زمان آغاز به کار در سال ۱۹۹۴، تونل مانش که قطارهای بین کانالی از آن عبور میکنند، با ظرفیتی کمتر از توان واقعی خود فعالیت کرده است؛ با وجود شایعاتی که حاکی از ورود اپراتورهای دیگر و راهاندازی خدمات خودشان بود.
اکنون این وضعیت ممکن است در آستانه تغییر باشد.
هفته گذشته به شرکت ویرجین ترینز از سوی اداره راهآهن و جادهها (ORR) اجازه داده شد تا خدمات خود را روی این مسیر اجرا کند، هرچند هنوز دسترسی به خود تونل را دریافت نکرده است.
مارتین جونز، معاون مدیر ORR، با این حال گفت که امکان استفاده ویرجین از خطوط پرسرعت در بریتانیا و قاره اروپا «گام مهم بعدی برای ایجاد رقابت و رشد در بازار خدمات ریلی بینالمللی» است.
اگر ویرجین به دسترسی کامل برسد، قصد دارد از سال ۲۰۳۰ قطارهای خود را روی این مسیر به حرکت درآورد و ممکن است ترینیتالیا، راهآهن دولتی ایتالیا، که امیدوار است از ۲۰۲۹ روزانه حدود ۱۰ سفر رفت و برگشت انجام دهد، به آن بپیوندد.
این اپراتور ایتالیایی اوایل ماه جاری سفارش خرید ۱۹ قطار پرسرعت جدید به ارزش ۲ میلیارد یورو ثبت کرد و گمان میرود بخشی از این ناوگان برای سفرهای بینالمللی رفت و برگشت به لندن به کار گرفته شود.
راهآهن دولتی آلمان دویچه بان نیز دستکم از سال ۲۰۱۰ علاقه خود را به استفاده از این مسیر نشان داده بود اما این طرح پس از برگزیت کنار گذاشته شد، هرچند به نظر میرسد مالکان اکنون در حال تجدید نظر باشند.
افزایش تعداد قطارها به اروپا کار سادهای نیست
هر شرکت دیگری که بخواهد با موفقیت قطارهای خود را روی این خط به حرکت درآورد، باید از سد مجموعهای از موانع مقرراتی عبور کند.
اپراتورها به مجوزهای جداگانه در هر کشوری که در آن تردد میکنند، و همچنین برای تونل مانش نیاز دارند. آنها همچنین باید در یک پایانه مستقر در بریتانیا جا داشته باشند. سال گذشته، ORR آخرین جایگاهها در پایانه تمپل میلز را که یورواستار از آن استفاده میکند، به ویرجین واگذار کرد.
این موضوع رقبای بالقوه، از جمله شرکت جمینای ترینز را دلسرد نکرده است؛ شرکتی که میخواهد تا سال ۲۰۳۰ روزانه ۱۱ قطار به حرکت درآورد. این استارتآپ بریتانیایی در حال بررسی راهاندازی پایانه اختصاصی خود در خارج از لندن است، هرچند فعلا نه قطاری در اختیار دارد و نه دسترسی به خطوط.
یورواستار نیز به آینده چشم دوخته و تا سقف ۵۰ قطار جدید سفارش داده که قرار است اوایل دهه ۲۰۳۰ تحویل شود؛ ناوگانی که به این شرکت امکان میدهد به مقاصد تازهای از جمله فرانکفورت و ژنو نیز سرویس بدهد.
یکی از چالشهای پیش روی همه شرکتهایی که احتمالا روی این مسیر فعالیت خواهند کرد، فضای محدود در ایستگاه سنت پنکراس است؛ جایی که ظرفیت صندلیها در سالن انتظار به گونهای است که همه مسافران نمیتوانند پیش از سوار شدن به قطار خود به مقصد قاره اروپا، جایی برای نشستن پیدا کنند.
مسیرهای ریلی نیز عامل مهمی هستند. خط پرسرعت بریتانیا میتواند تا هشت قطار بینالمللی در ساعت را جا دهد اما برای هرگونه افزایش تعداد قطارها باید مسیرهای ریلی در اروپای قارهای از پیش تضمین شود.