شهر دورافتاده کولادی فقط دو سکنه، یک مهمانسرای چهار تخت و شهرداری غیررسمی دارد که اداره پست و ریختن آبجو را هم انجام میدهد و حالا بهدنبال مالکان تازهای است که سبک زندگی نامتعارف را بپذیرند.
دوست دارید همزمان شهردار، متصدی پست، صاحب میخانه و مدیر یک متل شوید؟ یک شهرک کامل استرالیایی ــ با میخانه، رستوران، متل و فروشگاه عمومی ــ حالا با قیمتی کمتر از بهای بسیاری از خانهها در اروپا به فروش گذاشته شده است.
آگهی
آگهی
آبادی بسیار کوچک کولدی در منطقه دورافتاده آوتبک که حالا فقط دو سکنه دارد، به دنبال مالکی تازه است که حاضر باشد زندگی شهری را با درختهای مولگا، آسمانهای باز و فرصت اداره تقریبا تکنفره یک شهر عوض کند.
این شهر که به کوچکترین شهر استرالیا معروف است، اگر حدود ۴۰۰ هزار دلار استرالیا (۲۴۳ هزار یورو) کنار گذاشته باشید میتواند مال شما باشد.
این شهر که حدود ۸۰۰ کیلومتر با شهر بزرگ بریزبن فاصله دارد، تنها دو ساکن کنونیاش ــ
کارول یارو و جو کورنل ــ به ترتیب قصد بازنشستگی و نقل مکان دارند.
آنها در سال ۲۰۲۳ کسبوکار «فاکستراپ رودهاوس» را خریدند و جمعیت شهر بر اساس تعداد افرادی که مالک این کسبوکار هستند محاسبه میشود.
مالک یا مالکان تازه این فرصت را دارند که چهره تمام شهر را عوض کنند؛ شهری که زمانی یک گره مهم راهآهن بود. در سال ۱۹۶۷ با کوچک شدن صنعت گوسفند، قطارها اینجا متوقف شدند و ساکنان کمکم کوچ کردند.
بکی جیسمن از Charleville Real Estate (منبع به زبان انگلیسی) که این شهر را برای فروش فهرست کرده، میگوید: «[فاکستراپ] خودِ شهر است و اگر یک گروه چهار نفره آن را بخرند، جمعیت دو برابر میشود.»
جیسمن خرید این شهر را از زوجهایی که فرزندانشان از خانه رفتهاند گرفته تا خانوادههایی که به دنبال سبکزندگی متفاوت میگردند توصیه میکند، اما مالکیت شهر بیقید و شرط نیست.
مالک یا مالکان باید نقش یک شهردار غیررسمی را هم بازی کنند و همزمان پستچی، کاسب، آشپز، متصدی پذیرش متل و صاحب میخانه باشند.
کارول یارو، مالک در حال واگذاری، در گفتوگو با گاردین (منبع به زبان انگلیسی) توضیح میدهد: «غذا و میخانه احتمالا یکی از اصلیترین کارهاست؛ ما همچنین به عنوان بخشی از وظایف دفتر پست، توزیع نامهها را هم انجام میدهیم.»
امروز امکاناتی از جمله همین رودهاوس و حتی یک رستوران چهارستاره به شکل غافلگیرکنندهای محبوب است.
یارو برآورد میکند شهرهای بزرگتر مثل کارویل در نزدیکی اینجا و مردم ساکن در شعاع حدود ۷۰ کیلومتری، این شهر را سر پا نگه داشتهاند.
یارو در گفتوگو با گاردین میگوید: «از وقتی ساکنان شهر رفتهاند ــ که بسیاریشان به کارویل و مناطق اطراف نقل مکان کردهاند ــ کسانی که اینجا بزرگ شدهاند برمیگردند تا سر بزنند و پاتوقهای قدیمیشان را ببینند.»
او اضافه میکند: «خیلیها به صورت عبوری از اینجا رد میشوند و اهالی بسیار مهربانی هم داریم. اینجا فقط یک جامعه فوقالعاده است؛ سبکزندگی آرام و بیدغدغهای دارد.»