کار از راه‌دور در جام جهانی: بهترین شهرهای میزبان برای نومدهای دیجیتال

جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ فیفا قرار است بزرگترین تورنمنت تاریخ این رشته باشد؛ مسابقاتی که دیدارهایش در شهرهای مختلف آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار می شود و انتظار می رود میلیاردها نفر در سراسر جهان آن را تماشا کنند.

آگهی

آگهی

برای بسیاری از هواداران اما دنبال کردن این رقابتها دیگر لزوما به معنی گرفتن یک ماه مرخصی از محل کار نیست. با عادی شدن کار دورکار و ترکیبی، شمار فزاینده ای از سفرکنندگان قصد دارند تماشای تورنمنت را با کار در خارج از کشور ترکیب کنند و دفتر کار خود را با فضاهای کار اشتراکی، کافه ها و مناطق هواداری در شهرهای میزبان جام جهانی عوض کنند.

پس کدام مقصدها بهترین ترکیب از فضای فوتبالی، مقرون به صرفه بودن و امکانات عملی برای کار از راه دور را ارائه می دهند؟

شرکت میزبانی وب [20i](https://www.20i %28منبع به زبان انگلیسی%29.com/blog/best-cities-to-work-remotely-during-2026-world-cup/) همه ۱۶ شهر میزبان در این سه کشور را بر اساس شاخصهای کلیدی برای هوادارانی که قصد دارند همزمان با تماشای بازیها کار هم بکنند بررسی کرد تا بهترین قطبها برای کار از راه دور در جریان تورنمنت را مشخص کند.

این شرکت با استفاده از داده های در دسترس عموم وضعیت اتصال اینترنت، در دسترس بودن فضاهای کاری، خدمات پشتیبانی فناوری در اطراف، شاخص نظام بهداشت و درمان محلی و امتیاز ملی امنیت سایبری هر منطقه را ارزیابی کرد؛ همه اینها برای موفقیت کار از راه دور حیاتی هستند.

۲۰i همچنین به در دسترس بودن محل اقامت در شعاع یک کیلومتری ورزشگاه هر شهر و همین طور هزینه های زندگی نگاه کرد و به طور مشخص هزینه یک وعده غذای ارزان، یک لیوان آبجوی فشاری و قیمت طی کردن هر کیلومتر مسیر با تاکسی را سنجید.

سپس برای هر شهر در هر شاخص امتیازی بین صفر تا ۲۵ در نظر گرفته شد و در نهایت این امتیازها جمع شد تا نمره ای از ۲۵۰ به دست آید؛ به این معنی که هر چه امتیاز بالاتر باشد آن شهر برای کار از راه دور مناسب تر است.

با آن که هر یک از شهرهای میزبان مزایای خود را دارند، دو مقصد کانادایی یعنی تورنتو و ونکوور بیشترین امتیاز را کسب کردند و با پر کردن بیشتر معیارها به ترتیب نمره های ۲۰۰/۰ و ۱۶۳/۳ از ۲۵۰ را به دست آوردند.

هوستون و فیلادلفیا در شاخصهای اتصال اینترنت، تعداد محلهای اقامت و امنیت سایبری عملکرد خوبی داشتند و هر دو امتیاز کلی ۱۴۶/۷ از ۲۵۰ را کسب کردند؛ در حالی که شهرهای میزبان مکزیک از نظر مقرون به صرفه بودن و تنوع گزینه های اقامت رتبه های بالایی گرفتند اما در زمینه امنیت سایبری ضعیف بودند.

دیگر شهرهای آمریکا چندان نمره بالایی نگرفتند و لس آنجلس، سیاتل و منطقه خلیج سانفرانسیسکو به دلیل هزینه های کلی بالاتر و کمبود محلهای اقامت ارزان در نزدیکی ورزشگاهها در پایین جدول قرار گرفتند.

از سوی دیگر در بوستون برای هواداران هیچ محل اقامت مقرون به صرفه ای در فاصله پیاده روی از ورزشگاه وجود نداشت؛ موضوعی که نشان می دهد کارکنان دورکار بهتر است محل استقرار خود را بر اساس توازن میان زیرساخت دیجیتال و هزینه ها انتخاب کنند نه صرفا بر پایه بزرگی یا محبوبیت مقصد میزبان.

در ادامه نگاهی داریم به آن که هر شهر میزبان جام جهانی در کدام زمینه ها بهترین است.

ملاحظات عملی: فضاهای کار اشتراکی و کیفیت اینترنت

پژوهش نشان داد که منطقه میزبان نیویورک-نیوجرسی با در اختیار داشتن ۲۶۶ فضای کار اشتراکی بیشترین تعداد را در میان همه شهرهای میزبان دارد و در جدول کلی در رده پنجم قرار گرفته است.

مکزیکوسیتی و تورنتو نیز تعداد زیادی فضای کار اشتراکی دارند؛ به ترتیب ۱۷۱ و ۱۱۳ واحد، در حالی که کانزاس سیتی با تنها ۱۳ فضای کار اشتراکی کمترین تعداد را ثبت کرد.

در حالی که کانادا و آمریکا هر دو از امتیازهای ملی قابل قبول در حوزه امنیت سایبری برخوردارند، شهرهای میزبان در مکزیک نتیجه ضعیفی به دست آوردند که به صورت محسوسی پایین تر از آستانه «خوب» یعنی ۸۰ امتیاز در این مطالعه است.

به طور عملی این یعنی کارکنان دورکاری که اقامت در مکزیک را انتخاب می کنند بهتر است تدابیر امنیتی بیشتری از جمله استفاده از وی پی ان را در نظر بگیرند.

تورنتو و ونکوور بالاترین سرعت دانلود اینترنت ثابت را در میان همه شهرهای میزبان ثبت کردند و میامی در رتبه بعدی قرار گرفت. سرعت اینترنت ثابت در هر سه شهر بیش از ۲۰۰ مگابیت بر ثانیه بود؛ رقمی که برای کار از راه دور با چند دستگاه متصل به طور همزمان عالی به حساب می آید.

همه شهرهای میزبان در آمریکا سرعتهای قابل قبولی ارائه می دهند، در حالی که شهرهای مکزیک در انتهای جدول قرار گرفتند.

میانگین سرعت در مکزیکوسیتی ۴۳/۶۱ مگابیت بر ثانیه است؛ رقمی که نشان می دهد کارکنانی که آنجا مستقر می شوند باید اولویت ویژه ای به انتخاب فضاهای کار اشتراکی یا محل اقامتی با وای فای پرسرعت تاییدشده بدهند.

هزینه های زندگی

اگرچه زیرساختهای مکزیک باعث شده این کشور همیشه در صدر رتبه بندی نباشد، شهرهای میزبان آن در چندین شاخص مرتبط با مقرون به صرفه بودن عملکرد بسیار خوبی داشتند.

گوادالاخارا و مکزیکوسیتی هر دو نتایج مطلوبی گرفتند؛ نتیجه ترکیب در دسترس بودن گسترده تر محلهای اقامت ارزان با قیمت کمتر غذا، نوشیدنی و تاکسی در مقایسه با دیگر شهرهای میزبان.

در شهرهای میزبان مکزیک، یک لیوان آبجوی فشاری به طور متوسط حدود ۳/۰۲ دلار (۲/۵۹ یورو) قیمت دارد و کرایه تاکسی به طور میانگین حدود ۱/۰۲ دلار (۰/۸۸ یورو) برای هر کیلومتر است که در مکزیکوسیتی حتی به ۰/۴۶ دلار (۰/۳۹ یورو) می رسد.

در مقابل، هواداران فوتبال در آمریکا باید انتظار داشته باشند که به طور متوسط ۷/۲۷ دلار (۶/۲۴ یورو) برای یک لیوان آبجو و ۱/۷۳ دلار (۱/۴۹ یورو) برای هر کیلومتر مسیر تاکسی بپردازند.

غذا در مکزیک نیز نسبتا ارزان است؛ یک وعده غذا در رستورانهای ارزان قیمت به طور متوسط ۱۲/۴۶ دلار (۱۰/۷۰ یورو) تمام می شود که کمتر از نصف هزینه وعده مشابه در میامی ـ شهری به گرانی معروف ـ و به طور قابل توجهی کمتر از متوسط سایر شهرهای آمریکا است.

در کانادا، هزینه غذا، آبجو و کرایه تاکسی کمتر از آمریکا و بیشتر از مکزیک است؛ بنابراین شهرهای میزبان این کشور نسبتا مقرون به صرفه محسوب می شوند هرچند نه برای همه.

گزینه های اقامت

پیدا کردن محل اقامت مقرون به صرفه در نزدیکی ورزشگاهها در چند شهر میزبان آمریکا می تواند چالش برانگیز باشد.

بررسی دو پلتفرم Booking.com و Airbnb نشان داد هیچ محل اقامتی در شعاع یک کیلومتری ورزشگاه بوستون برای یک اقامت هفت شبه با قیمت کمتر از ۴۰۰۰ دلار (۳۴۳۴ یورو) در دسترس نیست. آتلانتا تنها یک گزینه مقرون به صرفه داشت و دالاس و منطقه خلیج سانفرانسیسکو نیز به ترتیب فقط ۱۷ و ۲۰ گزینه ارائه می کردند.

در کانزاس سیتی و سیاتل هم کمتر از ۵۰ محل اقامت با قیمت مناسب در فاصله پیاده روی از ورزشگاهها ثبت شد.

در مقابل، مکزیکوسیتی از نظر در دسترس بودن محلهای اقامت ارزان در مجموع بالاترین رتبه را داشت و شهرهای میزبان کانادا و مکزیک به طور کلی گزینه های بیشتری در اختیار هواداران دارای بودجه محدود می گذارند.

اختلاف ساعت و همپوشانی زمانی

اگرچه اختلاف ساعت در رتبه بندی کلی منظور نشده است، این عامل می تواند برای کارکنان دورکار اهمیت زیادی داشته باشد.

مقاصد ساحل شرقی، از جمله تورنتو، آتلانتا، فیلادلفیا، بوستون و نیویورک و نیوجرسی، بهترین همپوشانی را با ساعات اداری اروپا دارند و تا سه ساعت کاری مشترک با تیمهای مستقر در لندن فراهم می کنند.

در مقابل، شهرهای ساحل غربی از جمله ونکوور، سیاتل، لس آنجلس و سانفرانسیسکو هیچ همپوشانی استانداردی با ساعات اداری بریتانیا یا اروپا ندارند و هیچ یک از شهرهای میزبان نیز با ساعات کاری متعارف در مراکز مهم آسیا-اقیانوس آرام، از جمله توکیو، سنگاپور و پکن، چندان همسو نیستند.

این یعنی کارکنان دورکار احتمالا باید روز کاری خود را زودتر آغاز یا دیرتر به پایان برسانند تا بتوانند میان برنامه کاری و تماشای مسابقات جام جهانی تعادل برقرار کنند.