در نهایت آنچه اهمیت دارد شاید مدت زمانی نباشد که کودک تنها میگذراند، بلکه این است که آیا هنوز احساس تعلق میکند یا نه.
ممکن است کودکی که در زنگ تفریح با خوشحالی سرگرم کار خودش است، اصلا لازم نباشد کسی از گوشه حیاط مدرسه به کمکش بیاید.
آگهی
آگهی
یک مطالعه (منبع به زبان انگلیسی) جدید نشان میدهد بعضی از کودکانی که تنها بازی میکنند، صرفا بودن با خودشان را ترجیح میدهند.
پژوهشگران دانشگاه جورجیا در ایالات متحده دریافتهاند کودکانی که اغلب ترجیح میدهند تنها بازی کنند، همچنان میتوانند از دوستیهایشان و جایگاهشان در جمع وسیعتر همسالان راضی باشند، بهویژه وقتی مطمئنند که به این جمع تعلق دارند.
در این پژوهش از ۴۷۳ دانشآموز ۹ تا ۱۱ ساله در چند دبستان در ایالت جورجیای آمریکا نظرسنجی شد.
از کودکان پرسیده شد کدام یک از همکلاسیهایشان با وجود اینکه روابط خوبی با دیگران دارند، معمولا تنها بازی میکنند. آنها همچنین گزارش دادند تعلقداشتن به جمع تا چه حد برایشان مهم است و تا چه اندازه از دوستیهایشان و جایگاهشان در کلاس راضی هستند.
در اینجا پژوهشگران به یک تفاوت مهم پی بردند؛ میان کودکانی که ترجیح میدهند وقتشان را تنها بگذرانند اما همچنان برای تعلقداشتن به جمع ارزش قائلاند، و کودکانی که اهمیت چندانی برای جاافتادن در جمع همسالان قائل نیستند.
کودکان گروه نخست به طور کلی هم از دوستیهای فردی و هم از روابط گستردهتر با همسالان خود رضایت داشتند. این کودکان احتمالا به اندازه کافی دعوتها را میپذیرند تا از نظر اجتماعی در ارتباط بمانند، در عین حال که وقتی ترجیح میدهند تنها باشند با خیال راحت بعضی فعالیتها را رد میکنند.
راشل فانتز، نویسنده مسئول این پژوهش و روانشناس دبستان، در یک بیانیه خبری (منبع به زبان انگلیسی) گفت: «آنها ترجیح میدهند تنها باشند و کار خودشان را انجام دهند تا اینکه با همسالانشان بازی کنند، اما در عین حال روی دیگر ماجرا این است که با دیگران هم خوب کنار میآیند.»
در مقابل، کودکانی که تعلقداشتن به جمع را مهم نمیدانستند بیشتر گزارش کردند که روابط ضعیفتری با دوستان و همکلاسیهایشان دارند.
پژوهشگران میگویند کودکانی که به طور مکرر دعوتها را رد میکنند ممکن است به مرور کمتر دعوت شوند و در نتیجه هر چه بیشتر منزوی و از زندگی اجتماعی خود ناراضی شوند.
میشل لیس، استاد روانشناسی تربیتی در دانشگاه جورجیا و از نویسندگان این پژوهش، گفت: «کارهایی هست که انجام میدهیم چون میدانیم به نفعمان است.»
لیس افزود: «تعامل اجتماعی هم همینطور است؛ رد کردن دعوتها، درست مانند کنارگذاشتن ورزش، به نتایج ضعیفتر منجر میشود.»
نتایج همچنین نشان میدهد بزرگسالان باید در این فرض که کودکانی که تنها بازی میکنند لازم است به زور وارد فعالیتهای گروهی بزرگ شوند، محتاط باشند.
به جای این کار، پژوهشگران پیشنهاد میکنند کودکان را با گروههای کوچکتری از همسالان که علایق یا رفتارهای مشابهی دارند آشنا کنند.
فانتز گفت: «شاید بهتر باشد از همان ابتدا از آنها نخواهید وسط زمین بازی به بازی فوتبال بزرگ گروهی بپیوندند؛ اگر همین حالا هم ترجیح میدهند تنها بازی کنند، چنین کاری کمی برایشان سنگین است.»
گروه پژوهشی اعلام کرد این یافتهها به ویژه برای دانشآموزان پایه چهارم و پنجم دبستان اهمیت دارد؛ زمانی که گروههای دوستی بیشتر تثبیت میشود و کودکان بیش از گذشته میتوانند تشخیص دهند کدام همکلاسیها تنهایی را انتخاب میکنند و کدامها به تدریج از جمع کنار گذاشته میشوند.