یک مطالعه جدید نشان میدهد داروهای لاغری مبتنیبر GLP-1 حاوی سماگلوتید با کاهش خطر افسردگی، اضطراب، اختلالات مصرف مواد و خودآسیبرسانی مرتبط است.
طبق یک مطالعه جدید، سماگلوتید، یکی از مواد اصلی رایج در داروهای کاهش وزن GLP-1، با کاهش خطر بدتر شدن اختلالات روانی همراه است.
آگهی
آگهی
بر اساس این تحقیق که در نشریه «لنست پسیکیاتری» منتشر شده، افرادی که از درمانهای GLP-1 برای دیابت و چاقی استفاده میکنند، به دلیل مشکلات روانپزشکی کمتر به بستری شدن در بیمارستان و مرخصی پزشکی نیاز پیدا کردهاند.
پژوهشگران دانشگاه فنلاند شرقی، موسسه کارولینسکا در استکهلم و دانشگاه گریفیت در استرالیا گزارش دادند خطر تشدید بیماری روانی در افرادی که سماگلوتید مصرف میکنند ۴۲ درصد کمتر و در مصرفکنندگان لیراگلوتید ۱۸ درصد کمتر است.
برای افسردگی، این خطر ۴۴ درصد کمتر و برای اختلالات اضطرابی ۳۸ درصد کمتر بود.
سماگلوتید همچنین با کاهش خطر اختلالات مصرف مواد همراه بود. در افرادی که این دارو را مصرف میکردند، موارد بستری و مرخصیهای مرتبط با مصرف مواد ۴۷ درصد کمتر بود. خطر خودآسیبرسانی نیز در میان مصرفکنندگان سماگلوتید پایینتر گزارش شد.
سماگلوتید و لیراگلوتید هر دو ماده موثره اصلی داروهای GLP-1 هستند؛ این داروها با تقلید اثرات هورمون GLP-1 که به طور طبیعی در بدن تولید میشود و به تنظیم اشتها و قند خون کمک میکند، عمل میکنند.
در این مطالعه بیش از ۹۵ هزار نفر با میانگین سنی ۵۰٫۶ سال که مبتلا به افسردگی یا اختلال اضطرابی تشخیص داده شده بودند و بین سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۲ از هر نوع داروی ضددیابت استفاده کرده بودند، شرکت داشتند.
نویسندگان تاکید کردند این مطالعه نشان نمیدهد کاهش وزن به طور مستقیم باعث بهبود سلامت روان میشود و به احتمال زیاد رابطه بین این داروها، کاهش وزن و سلامت روان پیچیده است.
به رغم اینکه از یک مطالعه مشاهدهای نمیتوان رابطه علت و معلولی مستقیم نتیجه گرفت، پژوهشگران میگویند این یافتهها میتواند مبنایی برای کارآزماییهای بالینی آینده باشد.
سلامت روان و دیابت؛ چرخهای معیوب
به گفته سازمان جهانی بهداشت، از هر شش نفر در اروپا یک نفر، یعنی حدود ۱۴۰ میلیون نفر، با نوعی اختلال سلامت روان زندگی میکند که شدت اثر آن بر زندگی روزمره از خفیف تا شدید متفاوت است.
این ارقام در میان افراد مبتلا به دیابت و چاقی بالاتر است. به گفته فدراسیون بینالمللی دیابت، افسردگی در بزرگسالان مبتلا به دیابت تقریبا دو برابر شایعتر است.
این رابطه دو سویه است؛ ابتلا به اختلال سلامت روان نیز خطر بروز دیابت را افزایش میدهد.
فدراسیون بینالمللی دیابت اضافه میکند عوامل زیستی، رفتاری و اجتماعی این ارتباط دو سویه را تقویت میکنند و چرخهای میسازند که گسستن آن دشوار است.
این بار بهویژه برای افرادی که با بیماریهای شدید روانی زندگی میکنند سنگینتر است؛ در این گروه، شیوع دیابت بر اساس برآوردها دو تا سه برابر بیشتر است؛ وضعیتی که تحت تاثیر عوارض برخی داروها، نابرابریهای سلامت و عوامل سبک زندگی شکل میگیرد.