آمار نشان میدهد زنان در اتحادیه اروپا بهطور متوسط نخستین فرزند خود را اندکی پیش از سیسالگی به دنیا میآورند.
اروپاییها دیرتر صاحب فرزند میشوند و کارشناسان میگویند نشانهای از کند شدن این روند در آینده نزدیک دیده نمیشود.
بنا بر تازهترین دادههای رسمی، در سراسر اتحادیه اروپا زنان به طور میانگین در ۲۹.۸ سالگی مادر میشوند؛ حدود یک سال دیرتر از ده سال پیش. در حال حاضر سن زنان در نخستین زایمان از ۲۴.۷ سال در مولداوی تا ۳۱.۸ سال در ایتالیا متغیر است.
به تعویق انداختن فرزندآوری الزاماً به معنی چشمپوشی از داشتن فرزند نیست. دادههای اتحادیه اروپا نشان میدهد برخی کشورهایی که زنان در آن دیرتر صاحب فرزند میشوند، نرخ باروری بالاتری هم دارند؛ برای نمونه دانمارک، آلمان، ایرلند، قبرس، هلند، پرتغال، سوئد، لیختناشتاین و نروژ.
استر لاتزاری، جمعیتشناس حوزه باروری در دانشگاه وین، در گفتوگو با یورونیوز سلامت گفت: «موضوع، واقعاً انتظار است.»
او اضافه کرد: «شواهد چندانی ... وجود ندارد که نشان دهد مردم دیگر نمیخواهند بچهدار شوند؛ اندازه آرمانی خانواده در گذر زمان چندان تغییر نکردهاست. مسئله فقط زمانبندی است.»
لاتزاری گفت اروپاییها معمولاً چند عامل را «پیشنیاز» بچهدار شدن میدانند. مثلاً میخواهند اول تحصیلاتشان را تمام کنند و به ثبات مالی برسند و به طور کلی تشکیل روابط عاشقانه پایدار نسبت به گذشته زمان بیشتری میبرد.
بنا بر دادههای ۲۰۲۳، زنان در اروپای شرقی و مرکزی عمدتاً در میانه تا اواخر دهه بیست سالگی مادر میشوند، در حالی که زنان در اروپای غربی و جنوبی غالباً تا اوایل دهه سی سالگی صبر میکنند.
لاتزاری گفت: «روند به تعویق انداختن فرزندآوری در همه جای اروپا دیده میشود.» او افزود: «به همین دلیل به سختی میتوان یک عامل واحد را برای توضیح این روند مشخص کرد.»
این تغییر میتواند پیامدهای سلامت داشته باشد. هرچند اروپاییها شاید بخواهند در سنین بالاتر بچهدار شوند، به تعویق انداختن والد شدن میتواند خطر مشکلات باروری را افزایش دهد. این یعنی وقتی احساس میکنند برای بچهدار شدن آمادهاند، ممکن است نتوانند به اندازهای که میخواهند صاحب فرزند شوند.
لاتزاری گفت: «بازه ترجیحی باروری جابهجا شده و این جالب است، چون از نظر زیستی بدیهی است که این موضوع تغییر نکردهاست.»
همین امر افزایش درمانهای ناباروری در سراسر اروپا در سالهای اخیر را توضیح میدهد؛ به طوری که در سال ۲۰۲۱ بیش از ۱.۱ میلیون چرخه درمان در نزدیک به ۱۴۰۰ کلینیک انجام شد.
با این حال این درمانها میتواند پرهزینه و از نظر احساسی فرساینده باشد و در برخی کشورها برای زنان مجرد، زوجهای همجنس یا گروههای دیگر در دسترس نیست.