اثر «واندر وال»: آیا انگلیس بالاخره سرود آبرومند جام جهانی دارد؟

تیم ملی فوتبال انگلیس و هوادارانش وقتی پای سرودهای جام جهانی به میان می‌آید هرگز سابقه درخشانی نداشته‌اند.

آگهی

آگهی

بعضی از این سرودها بیشتر در حد تبلیغ دروغین و مرزهای اعتماد به نفس بیش از حد بودند، مثل «We’ve Got The Whole World At Our Feet» در سال ۱۹۸۶ یا «We’re On The Ball» در سال ۲۰۰۲.

بعضی دیگر بازخوانی‌های خجالت‌آوری بودند، مثل «Come On England» با ملودی «Come On Eileen» از گروه Dexys Midnight Runners یا نسخه دوباره‌سازی‌شده و ناامیدکننده ترانه مشهور «Shout» از Tears For Fears.

بعد نوبت تابستان ۱۹۹۸ رسید؛ تابستانی که دو سرود فوتبالی در جدول فروش برای تصاحب صدر جدول با هم رقابت کردند.

در یک طرف «3 Lions ‘98» از گروه Lightning Seeds و بادیل و اسکینر بود؛ نسخه به‌روزشده تنها سرود واقعا به‌یادماندنی انگلیس از یورو دو سال قبل. در طرف دیگر هم یکی از فاجعه‌بارترین جنایت‌ها علیه موسیقی قرار داشت: «Vindaloo» از گروه Fat Les.

همان پایین می‌بینیدش و برای آنهایی که هرگز این آهنگ را نشنیده‌اند، از همین حالا بابت گذاشتن این ویدیو عذر می‌خواهیم.

بله، واقعا چنین چیزی وجود داشت. و ما هم نشستیم و تماشا کردیم؛ شریک جرم، با گوش‌های در حال خون‌ریزی.

این ترانه در اصل به عنوان یک پارودی نوشته شده بود و بی‌هیچ دلیل خاصی بر پایه نام یک کاری تند گوانی ساخته شده بود، اما هواداران آن را به عنوان شعار استادیومی در آغوش گرفتند. در متنش این جمله‌ها شنیده می‌شود: «Nah-nah-nah, nah-nah-nah, nah-nah» و «We’re England / We’re gonna score one more than you.»

اما این طور نشد.

انگلیس در مرحله یک‌هشتم نهایی در ضربات پنالتی حذف شد و آن ترانه هم (خوشبختانه) در جدول فروش از «3 Lions ‘98» شکست خورد. هرچند «Vindaloo» تا رتبه دوم جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا بالا رفت. هر قدر هم بخواهید، نمی‌توانید این یکی را از کتاب‌های تاریخ پاک کنید.

حالا بعد از ۲۸ سال از آن تابستان شوم، به نظر می‌رسد انگلیس بالاخره یک سرود قابل قبول پیدا کرده است.

هواداران مسافر تیم بعد از سوت پایان، همراه بازیکنان سرود «Wonderwall» از گروه Oasis را می‌خوانند.

اولین بار ۱۷ ژوئن در استادیوم دالاس و بعد از پیروزی ۴ بر ۲ انگلیس مقابل کرواسی اتفاق افتاد. هواداران شروع به خواندن کردند، جود بلینگهام و آنتونی گوردون بازیکنان انگلیس در حال زمزمه کردن شعرها دیده شدند و هری کین کاپیتان انگلیس گفت: «این یکی از محبوب‌ترین لحظه‌های من با پیراهن تیم ملی انگلیس بود، مخصوصا در یک تورنمنت بزرگ.»

کین همچنین افزود: «این همان پیوند احساسی با هواداران است. ما می‌دانیم این موضوع چقدر برای آنها مهم است. آنها هم می‌بینند برای ما چقدر اهمیت دارد. حالا این ارتباط را با هم داریم.»

این سنت جدید ادامه پیدا کرده و ظاهرا هم نوئل و هم لیام گالاگر آن را تایید کرده‌اند.

نوئل، که ترانه «Wonderwall» را نوشته، بعد از اولین پیروزی انگلیس در گفت‌وگو با روزنامه سان چاپ بریتانیا گفت: «Wonderwall متعلق به مردم است و آن لحظه، لحظه‌ای جادویی بین مردم و بازیکنان بود.»

لیام هم در ایکس فقط نوشت: «Cmon England cmon Wonderwall» و بعد در پستی دیگر افزود: «Let’s keep the BIBLICAL VIBRATIONS going if the the GOVERNMENTS we put in power can’t bring it then it’s down to the PEOPLE cmon ENGLAND».

چرا «Wonderwall» تا این حد سرود مناسبی برای تیم ملی انگلیس در جام جهانی است؟ بعد از این همه سال به هر حال یک ترانه نوستالژیک عاشقانه که بیشتر حال‌وهوایی تاملی دارد تا شورآفرینی فوتبالی، در نگاه اول انتخاب عجیبی به نظر می‌رسد.

اول از همه این که خود ترانه جذابی است. آهنگی بیش از حد شنیده‌شده، اما در هر حال یک آهنگ درست و حسابی.

از طرف دیگر، تقریبا هیچ‌کس در بریتانیا (و فراتر از آن) نیست که شعرش را بلد نباشد و همین باعث می‌شود حس همدلی و همراهی جمعی خیلی راحت شکل بگیرد.

این ترانه سال ۱۹۹۵ از آلبوم دوم Oasis با نام «(What’s The Story) Morning Glory?» پرفروش‌ترین آهنگ این گروه است و از آن زمان تا امروز در اردوهای فستیوال‌های موسیقی بارها و بارها توسط مردان گیتار‌دست و بی‌تجربه به بدترین شکل ممکن اجرا شده است. در سال ۲۰۲۴، شرکت Official Charts (منبع به زبان انگلیسی) حتی آن را به عنوان پرشنیده‌ترین ترانه میان آثار دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ معرفی کرد.

در نتیجه استقبال هواداران فوتبال در جام جهانی، «Wonderwall» دوباره وارد جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا شده و اسپاتیفای اعلام کرده میزان پخش این آهنگ جهش پیدا کرده است.

اسپاتیفای در بیانیه‌ای نوشت: «می‌توانیم بگوییم این آهنگ کلاسیک سال ۱۹۹۵ دوباره جان گرفته و میزان شنیده‌شدن آن در بریتانیا ۵۰ درصد افزایش یافته است؛ جهشی بسیار بزرگ با توجه به تعداد پخش‌ها و طرفداران از پیش موجود برای چنین ترانه نمادینی.»

لیام در واکنش در ایکس نوشت: «و حقش هم همین است، این یک کلاسیک لعنتی تمام عیار است و روی آن صدای من واقعا حماسی است.»

انگلیس اول ژوئیه با گل دیرهنگام خود جمهوری دموکراتیک کنگو را ۲ بر ۱ برد و صعود کرد. این تیم دوشنبه ۶ ژوئیه در مکزیکوسیتی به مصاف مکزیک می‌رود.

اگر برایتان سوال است، لیام نتیجه بازی را هم پیش‌بینی کرده و در پاسخ به یک هوادار مکزیکی در فضای مجازی نوشته که «سه بر صفر له می‌شوید».

باید ببینیم سنت «Wonderwall» تا فینال ۱۹ ژوئیه در نیویورک دوام می‌آورد یا نه. شاید... اگر هم این طور نشد، امیدواریم هواداران بعدها با خشم به گذشته نگاه نکنند.