باستانشناسان در یک توالت قدیمی در پادر بورن یک دفترچه یادداشت متعلق به قرون وسطا پیدا کردهاند. این اثر از چرم، چوب و موم که بهخوبی حفظ شده میتواند اطلاعات تازهای از زندگی روزمرهی قرنهای سیزدهم و چهاردهم بدهد.
این حفاریها در ارتباط با ساخت یک ساختمان اداری جدید در شهر پادر بورن در ایالت نوردراین وستفالن انجام شد. در جریان این کار، باستانشناسان زیر نظر انجمن منطقهای وستفالن لیپه (الدبلیوال) این دفترچه را در یکی از پنج چاهتوالت متعلق به قرون وسطی که از زیر خاک بیرون آورده شده بود، کشف کردند.
آگهی
آگهی
باربارا روشوف-پارزینگر، مدیر بخش فرهنگ در الدبلیوال، تاکید کرد که با کشفی منحصر به فرد روبهرو هستیم و گفت: «حتی اگر عجیب به نظر برسد، چاهتوالتها برای باستانشناسان اغلب محلهایی بسیار پربار برای کشف اشیا هستند.»
این شیء که حدود ۷۰۰ تا ۸۰۰ سال قدمت دارد، فقط ۱۰ در ۷٫۵ سانتیمتر اندازه دارد. دفترچه از تختههای چوبی پوشیده از موم ساخته شده که جلد چرمی آن با نقش برجسته گل سوسن حفاظت میشود. در قرون وسطی با استفاده از یک قلم نوکتیز، یادداشتها را روی لایه موم حک میکردند و بعد میتوانستند آنها را پاک و دوباره روی همان سطح بنویسند.
این دفترچه ده صفحه دارد که هشت صفحه آن دو رو نوشته شده است. به گفته باستانشناسان، متن به زبان لاتین نوشته شده و به نظر میرسد همه آن کار یک نفر باشد.
در قرون وسطی در مرکز پادر بورن عمدتا شهروندان مرفه و بازرگانان زندگی میکردند. بازرگانان در آن زمان از معدود اعضای جامعه بودند که سواد خواندن و نوشتن داشتند.
احتمالا ابریشم بهجای کاغذ توالت
نشانه دیگر از جایگاه اجتماعی استفادهکنندگان این چاهتوالت، تکههای پارچه ابریشمی است که احتمالا بهعنوان دستمال توالت استفاده میشده است.
حفظ شگفتآور این دفترچه به شکل پارادوکسیکالی مدیون جایی است که در آن دور انداخته شده است. محیط بسته و بدون نفوذ هوا، مرطوب و کماکسیژن چاهتوالت، از تجزیه مواد آلی جلوگیری کرده است.
سوزانه برتسل، مرمتگر الدبلیوال، گفت که این یافته در ابتدا چندان چشمگیر به نظر نمیرسید و توضیح داد: «شیء در تودهای از خاک خیس محصور شده بود و در آغاز بهسختی قابل تشخیص بود و تازه هنگام پاکسازی در کارگاه مرمت ما در مونستر آشکار شد.» او افزود: «این یافته چاهتوالت حتی پس از قرنها ماندن در خاک هنوز بهوضوح بوی ناخوشایندی میداد.»
صفحات داخل بهشدت به هم فشرده شده بود و همین باعث شد لایههای موم در برابر آلودگی و تغییر شکل محافظت شود. به گفته برتسل، تختههای چوبی تاب برنداشتهاند و به همین دلیل نوشتهها همچنان بهخوبی خوانا مانده است.
کارهای حفاظتی احتمالا تا یک سال طول میکشد. پژوهشگران در حال بررسی مواد بهکاررفته در این اثر هستند، از جمله موم، اجزای احتمالی رزین، رنگدانهها و گونههای چوبی. تا پایان این بررسیها، اجزای آلی در آب مقطر نگهداری میشود.
پژوهشگران برنامه دارند پس از پایان تحلیلها، محتوای یادداشتها را رمزگشایی کنند.