یک برگزارکننده مهمانی همجنس‌گرا ناگهان با پدری روبه‌رو می‌شود؛ در اولین اثر آشنا اما جذاب جردن فرستمن که تضمین می‌کند شیفته شوید و (تقریباً) اشکتان درآید.
بروکلین, ۲۰۱۶. پیتر (جردن فرستمن) و رفقای خوش‌گذرانی‌اش راهی کلاب هستند و فقط دو سؤال در سرشان می‌چرخد.
آگهی
آگهی
«بهترین آلبوم سال کدام است؟»
به نظر می‌رسد جواب، رقابتی است بین «Lemonade» از بیانسه و «Blonde» از فرانک اوشن. (هرچند همه می‌دانیم «Atrocity Exhibition» اثر دنی براون برنده‌ی بی‌چون‌وچراست، اما این بحث دیگری است.)
«چه می‌خواهیم؟»
جواب، با قاطعیت، مواد مخدر است و آن‌ها همین الان هم آن را می‌خواهند.
کلابی که به سمتش می‌روند تنها توقف پیتر در آن شب نخواهد بود. او در صحنه‌ی کلاب‌های همجنس‌گرایان نیویورک جانِ مهمانی‌هاست، چون همراه دوست و شریک کاری‌اش سوفی (کارا دلوین)، رویدادهایی را برگزار می‌کند. وظیفه‌اش به عنوان برگزارکننده‌ی کلاب این است که مطمئن شود همه خوش می‌گذرانند؛ یعنی نظارت کند که مواد مخدر بی‌وقفه در جریان باشد. اگر در این میان خودش هم کمی استفاده کند، چه بهتر.
با وجود این‌که به قول خودش «در تمام عمرش حتی دست به یک واژن نزده»، در نهایت درگیر یک رابطه‌ی سه‌نفره‌ی داغ‌شده با ال‌اس‌دی می‌شود که شامل لئونورا (پاریس پتیژان)، توریست بریتانیاییِ از آن نوع «آره، عزیزم؟» است.
همین‌جا آن «ستاره‌ی طلایی» همجنس‌گرابودن از دست می‌رود.
«حدود یک دهه بعد»، پیتر هنوز به کلاب‌ها سر می‌زند. او مسن‌تر شده اما عاقل‌تر نه. همچنان مواد می‌فروشد و انگار نمی‌تواند بیرون برود و خراب نشود. در کنار این، باید با سوفی که هرچه بیشتر عصبانی شده و با نیکی (الدار ایسکنداروف)، تویینکِ عصبیِ اهل جمهوری آذربایجان که «فیلسوف کوییرِ در حال ظهور» است و به‌شدت از پرداخت اجاره بیزار، سر و کله بزند.
در همان روزی که سوفی پیتر را به خاطر این‌که «واقعاً یک بچه‌ی لعنتی» است اخراج می‌کند، درِ خانه‌اش کوبیده می‌شود. پشت در ادیسون (کربی هاول-بَپتیست) است، یکی دیگر از همان تیپ «آره، عزیزم؟». و او تنها نیست. این بریت تندگو با آرلو (رجی ابسالوم)، پسر ۹ ساله‌ی بیولوژیک پیتر از همان رابطه‌ی موادمخدرمحورِ ده سال پیش، به نیویورک آمده است.
آن‌ها از لندن آمده‌اند چون دوست ادیسون، لئونورا، خودکشی کرده و ناپدری آرلو آدمِ درستی نیست. ادیسون گواهی تولد را دارد تا پدر بودن پیتر را ثابت کند، به یک ضربه‌ی سریع کوکائین نیاز دارد تا لرزش‌هایش را آرام کند، کاملاً درک می‌کند اگر پیتر نخواهد پدر باشد و می‌گوید آرلو را برمی‌گرداند بریتانیا، فقط اول باید چند کار انجام دهد و بعد بلافاصله برمی‌گردد تا بچه را بردارد، قول می‌دهد عزیزم.
افشاگری کوچک: او واقعاً می‌رود و پیش از آن‌که فرصت کنید بگویید «گور بابای این حالِ بعد از نشئه»، راهی لندن می‌شود.
چه آماده‌ی آن باشد چه نه، وقتِ بزرگ شدنِ پیتر رسیده است.
نخستین فیلم بلند فرستمن نه‌تنها او را در سه نقشِ همزمان، نویسندگی، کارگردانی و بازیگری، قرار می‌دهد، بلکه روایت‌گر داستانی آشنا از بزرگسالیِ متوقف‌شده و پدریِ تصادفی است.
از _The Kid_ِ چاپلین تا C'mon C'mon مایک میلز، و در این میان Big Daddy، Instructions Not Included و Scrapper کمتر دیده‌شده‌ی سال ۲۰۲۳، داستان مردی‌بچه‌سال که با فرزندش روبه‌رو می‌شود و باید با نقش تازه‌ی پدر بودن کنار بیاید، چیز تازه‌ای نیست. با این حال، چیزی که Club Kid در روایت‌گری کم دارد، با حال‌وهوای مدهوش‌کننده و وفاداری صمیمانه‌اش به شخصیت‌هایش جبران می‌شود.
فرستمن شاید به فرمولِ شناخته‌شده‌ی بلوغ پایبند مانده باشد، اما به شهری و زندگیِ شبانه‌ای که به تصویر می‌کشد، نگاهِ قدردانانه‌ی روشنی دارد و در عین حال، درک و همدلیِ ملموسی با جامعه‌ی کوییر نیویورک نشان می‌دهد. او این صحنه را همزمان پرجنب‌وجوش و باورپذیرانه تلخ‌وشیرین می‌کند و مخاطب را در جهانی غرق می‌کند که وجوه بسیاری دارد. این بیش از هر چیز زمانی احساس می‌شود که واضح است مهمانی برای پیتر تمام شده، حتی اگر او هنوز نمی‌تواند بپذیرد چراغ‌ها روشن شده‌اند. سرخوشی واقعی به نظر می‌رسد، همان‌طور که فرودِ اجتناب‌ناپذیرِ پس از سکسِ اتفاقی و پُک‌های کتامین روی کفِ رقص نیز چنین است. از نقاط قوت بزرگ Club Kid این است که کششِ سبکِ زندگیِ لذت‌طلبانه‌ی مهمانی را همان‌قدر حس می‌کنید که می‌بینید این هیجان فقط رهاییِ موقت از مشکلات روزمره و آسیب‌پذیری‌های عمیق است.
پیتر در لحظه‌ای تاثیرگذار به آرلو می‌گوید: «من اساساً هیچ اعتمادبه‌نفسی ندارم.»
در مرکزِ جذابیت‌های متعدد فیلم، پیوندِ در حال شکوفایی بین پیتر و آرلو قرار دارد. فرستمن نقش آن پدرِ بعید را عالی از کار در می‌آورد و با زیرکی، عذابی را که در دلِ رها کردنِ بخشی عزیز از وجود خود نهفته است کم‌وبیش فروخورده بازی می‌کند.
تلاش‌های او با بازی ابسالوم پاداش می‌گیرد. این بریتِ جوان که نخستین‌بار بازی می‌کند، در این‌جا کشفِ واقعی است و زوج بازی را شگفت‌انگیز می‌کند. او آرلو را به صورت یک ولگردِ ناایمن اما باورپذیر، با علاقه‌ای به گروه «Cocteau Twins» و دی‌جی‌گری، بازی می‌کند و در عین حال، به شکلی تحسین‌برانگیز طبیعی، به آسیب‌های تازه‌سر برآورده‌ای اشاره می‌کند که پشت چهره‌ی معصومش پنهان شده است.
پویاییِ عالی این دو نفر روی پرده با فیلمنامه‌ی فرستمن تقویت می‌شود؛ فیلمنامه‌ای که به‌خوبی میان طنزِ خشک و گرما تعادل برقرار می‌کند. چه در قالب شوخی‌های تندوتیزِ گذرا و چه یک تی‌شرتِ نامناسب با شعار «من عاشق بیورک و برَبکینگ هستم»، خنده‌ها هرگز بر شیرینی غلبه نمی‌کنند.
البته، خرابکاری‌های پرنوسان نیکی به عنوان هم‌خانه، به شکلی کارتونی با لحن کلیِ فیلم در تضاد قرار می‌گیرد و برخی لحظات احساساتی گاهی به‌واسطه‌ی چند میان‌بُرِ داستانی که واقع‌گراییِ دنیای واقعی را تضعیف می‌کنند، در معرض تهدید قرار می‌گیرند. با این همه، ملودرامِ ارزان از فیلم دور نگه داشته می‌شود و نماى پایانی، Club Kid را به پایانی صادقانه می‌رساند.
دریغ که فیلم تا مرزِ اشک‌گیر شدن پیش نمی‌رود؛ نه خیلی، اما برخلاف Aftersun اثر شارلوت ولز، به همان سطح از طنینِ عاطفی در دلِ داستانی پرجزئیات میان یک پدرِ جوان و فرزندش دست نمی‌یابد. شاید تا حدی تقصیرِ برخی تحولاتِ قابل پیش‌بینیِ پرده‌ی سوم باشد؛ اما تردیدی نیست که دلِ فیلم همیشه در جای درست قرار دارد.
در مجموع، این قصه‌ی صادقانه‌ی خودشناسی و پویایی‌های خانوادگیِ کوییرِ سرشار از محبت، نخستین اثر بسیار امیدوارکننده‌ای از فرستمن است که موفق می‌شود نشان دهد برای یافتنِ مسیر تازه‌ای در زندگی هرگز دیر نیست.
ضمناً، هرگز برای آشنا کردن آن بچه‌های فسقلی زندگی‌تان با «Cocteau Twins» و بیورک زود نیست. تعریف (و دام‌های) برَبکینگ باید فعلاً منتظر بماند.
Club Kid هم‌اکنون در سینماها اکران شده است.