در شهرهای سراسر بلغارستان، هزاران نفر گرد هم میآیند تا اجرای آیینهای باستانیِ پگانی را بهعنوان لحظهای مشترک و عمومی تماشا کنند. مردان لباسهایی با خزِ سنگین و تزیینشده با پر و مهره میپوشند و زنگهای بزرگی را به کمرشان میبندند. نقابهای چوبیِ نقاشیشده که اغلب در خانوادهها نسلبهنسل منتقل میشوند، تصویرگرِ حیوانات یا شخصیتهای اسطورهای هستند.
گروهها از خانهای به خانهی دیگر میروند، میپرند و پا میکوبند تا زنگهایشان همصدا به صدا درآید؛ صدایی که باور دارند فضا را پاک میکند و سلامت و برداشتِ خوب میآورد. در این مراسم، کاشت، شخمِ آیینی و یک زایشِ نمادین اجرا میشود که نمادِ زندگیِ نو است.
این مراسم که ریشه در سنتهای دیونوسیاییِ تراکیه دارد، برای بسیاری از رقصندگان بیش از آنکه اجرای نمایشی باشد، راهی برای زنده نگهداشتن سنت و استقبالِ جمعی از بهار است.
