هرچند شاخصهای گردشگری از افزایش فعالیتها در آستانه مسابقات تابستان امسال حکایت دارد، پژوهشها نشان میدهد تاثیر کلی ممکن است بسیار محدودتر باشد.
تقاضای سفرهای بینالمللی برای جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ در سراسر آمریکا، کانادا و مکزیک رو به افزایش است اما دادههای جدید نشان میدهد منافع این رویداد به شکلی نابرابر توزیع خواهد شد؛ هم از نظر این که گردشگران به کجا میروند و هم از نظر این که در نهایت چه میزان سود نصیب شهرهای میزبان میشود.
آگهی
آگهی
تحلیل شرکتهای Data Appeal و Mabrian با همکاری PredictHQ نشان میدهد قصد سفر بینالمللی در هر سه کشور میزبان رو به رشد است، هرچند با سرعتهای متفاوت. مکزیک تاکنون در سال ۲۰۲۶ پایدارترین رشد را تجربه کرده است، در حالی که آمریکا در سهماهه نخست شاهد جهش دیرهنگام اما تندتری در تقاضا بوده است. رشد کانادا باثباتتر اما تدریجیتر بوده است.
در سطح شهرها، علاقه گردشگران روی چند مقصد کلیدی متمرکز شده است. بوستون، مکزیکوسیتی و ونکوور از جمله شهرهایی هستند که بیشترین افزایش را ثبت کردهاند و نیویورک نیز همچنان جایگاه خود را به عنوان یکی از قطبهای اصلی سفرهای جهانی تقویت میکند. با این حال، صرف تقاضا تعیینکننده این نخواهد بود که کدام مقصد در نهایت پیش میافتد.
این گزارش اتصال هوایی و سفرهای داخلی را عوامل تعیینکننده در تبدیل علاقه به سفرهای واقعی معرفی میکند. آمریکا با پروازهای مستقیم به ۴۰ کشور از ۴۸ کشور حاضر در مسابقات، به عنوان اصلیترین دروازه ورود هواداران خارجی عمل خواهد کرد، در حالی که تقاضای سفر داخلی نیز هماکنون به شدت رو به افزایش است و در دوره برگزاری مسابقات، در شهرهای میزبان به طور متوسط ۳٫۸۲ واحد درصد نسبت به سال قبل بالا رفته است.
ماریا پرادیسیتو، مدیر بازار آمریکای شمالی در شرکت Data Appeal (منبع به زبان انگلیسی) گفت که «فرمت جام جهانی ۲۰۲۶ انتظار میرود هم تقاضا و هم اثر رویداد را در میان چندین ورزشگاه، شهر و کشور توزیع کند، به طوری که اوج فعالیتها به طور همزمان در نقاط مختلف رقم بخورد و برای هر کشور میزبان فرصتهایی ایجاد شود».
او افزود که «نشانههای اولیه از ظرفیت هوایی، رفتار جستوجوی آنلاین و الگوهای رزرو نشان میدهد که تقاضا بسیار سیال خواهد بود. در این شرایط، موفقیت تنها با میزان دیده شدن یک مقصد تعریف نمیشود بلکه به توانایی آن در درک و واکنش به سیگنالهای لحظهای تقاضا و بهینه کردن اتصال پروازی، استراتژیهای قیمتگذاری و مدیریت ظرفیت بستگی دارد تا بتواند هر جا که ارزش جابهجا میشود آن را جذب کند».
انتظار میرود میزان هزینهکرد نیز قابل توجه باشد و در مجموع حدود ۴٫۳ میلیارد دلار (۳٫۶۶ میلیارد یورو) هزینه گردشگری مرتبط با رویداد برآورد شده است که بیش از ۸۰ درصد آن در بخش هتلداری و مهماننوازی متمرکز خواهد بود.
قیمت هتلها در همه شهرهای میزبان جام جهانی از هماکنون رو به افزایش است و تندترین رشد قیمت به بازیهای پرطرفدار گره خورده است؛ از جمله دیدار افتتاحیه در مکزیکوسیتی در ۱۱ ژوئن و فینال ۱۹ ژوییه در منطقه نیویورک/نیوجرسی.
«اثری محدود و کوتاهمدت»
با این حال، هرچند تصویر کلی سفر از جهش فعالیتها در آستانه مسابقات حکایت دارد، پژوهشهای جداگانه نشان میدهد که اثر اقتصادی گستردهتر ممکن است بسیار محدودتر باشد.
گزارشی از Oxford Economics (منبع به زبان انگلیسی) نشان میدهد شهرهای میزبان در آمریکا تنها افزایشهایی «حاشیهای و کوتاهمدت» در تولید ناخالص داخلی و اشتغال تجربه خواهند کرد که عمدتا در بخش تفریح و هتلداری/مهماننوازی متمرکز است.
با توجه به این که برای این رویداد زیرساخت جدید زیادی ساخته نشده است، بخش عمده فعالیت گردشگری پیشبینیشده احتمال دارد جایگزین سفرهایی شود که در حالت عادی انجام میشد، نه این که تقاضای کاملا جدید ایجاد کند.
باربارا دنهم، اقتصاددان ارشد Oxford Economics و نویسنده این گزارش گفت که «از آن جا که برای جام جهانی امسال زیرساخت جدید چندانی احداث نشده است، اثر این رویداد بر رشد اقتصادی در میانمدت محدود خواهد بود و در بیشتر موارد، فعالیت گردشگری پیرامون مسابقات صرفا جایگزین گردشگری موجود میشود».
او افزود: «بنابراین این رویداد تنها اثری حاشیهای و کوتاهمدت بر رشد کل تولید ناخالص داخلی و اشتغال در شهرهای میزبان خواهد داشت».
اثر این رویداد همچنین در شهرهای مختلف بسیار متفاوت خواهد بود. انتظار میرود بازارهای کوچکتر مانند کانزاس سیتی بیشترین رشد نسبی اشتغال را تجربه کنند و پس از آن سنخوزه، آتلانتا، هیوستون و لسآنجلس قرار میگیرند.
در مقابل، مراکز بزرگ گردشگری مانند میامی، نیویورک و سیاتل که هماکنون نیز حجم بالایی از گردشگران خارجی را جذب میکنند، احتمالا شاهد افزایشهای کوچکتری خواهند بود.
بر اساس این گزارش، در همه شهرهای میزبان رشد تولید ناخالص داخلی در بخش تفریح و هتلداری/مهماننوازی از میانگین سطوح معمول بالاتر خواهد بود اما در خارج از این بخش، مسابقات تاثیر قابل توجهی بر عملکرد کل اقتصاد نخواهد داشت.
این یافتهها تکرار الگوی دیدهشده در دورههای پیشین است، از جمله جام جهانی ۱۹۹۴ در آمریکا که در آن نیز آثار اقتصادی بلندمدت در سطح شهرها محدود بود.