مهربان بودن با خود و دیگران کلید سلامت و رفاه روانی است؛ هیچکدام بدون دیگری کامل نیست و تا هر دو نباشد، احساس بهترین بودن و آرامش واقعی نمیکنیم.
پژوهشگران دانشگاه مکگیل در کانادا میگویند افرادی که نسبت به دیگران، حیوانات و خودشان شفقت نشان میدهند، در شاخصهای بهزیستی وضعیت بهتری دارند تا کسانی که فقط نسبت به دیگران یا فقط نسبت به خودشان دلسوز هستند.
آگهی
آگهی
این یافته تصور رایج را زیر سوال میبرد که مراقبت از دیگران همیشه از نظر روانی سودمند است. بر اساس این پژوهش، شفقت نسبت به دیگران تنها زمانی به بهبود بهزیستی منجر میشود که با شفقت نسبت به خود همراه باشد.
باسام خوری، نویسنده اصلی این پژوهش در دانشگاه مکگیل، گفت: «بسیاری از افراد، بهویژه مراقبان، آموزگاران، متخصصان سلامت، والدین و کنشگران، ممکن است نسبت به دیگران بسیار مراقب و مهربان باشند اما در قبال خود خشن یا بیتوجه عمل کنند.»
او افزود این پژوهش نشان میدهد این عدمتعادل ممکن است با سلامت روان ضعیفتر، از جمله سطح بالاتر استرس و اضطراب، در مقایسه با کسانی مرتبط باشد که هم نسبت به خود و هم نسبت به دیگران احساس شفقت دارند.
پژوهشگران همچنین دریافتند که پایین بودن شفقت نسبت به خود با رضایت کمتر از زندگی و انزوای اجتماعی همراه است.
در مقابل، کسانی که به طور یکنواخت سطح بالایی از شفقت نسبت به خود، دیگر انسانها و حیوانات نشان دادند، بیشترین میزان کارکرد روانی سازگارانه را داشتند؛ حالتی از سلامت روان بهینه، تابآوری عاطفی و بهزیستی اجتماعی.
پژوهشگران بیش از ۱۲۰۰ شرکتکننده را بررسی کردند و بر اساس پاسخهای آنان به پرسشنامههایی که میزان شفقت نسبت به خود، دیگر انسانها و حیوانات را میسنجید، آنها را بر اساس «پروفایلهای شفقت» در گروههای مختلف دستهبندی کردند.
خوری افزود: «شفقت نسبت به خود میتواند به تنظیم هیجانهای دشوار، کاهش خودانتقادی و ایجاد احساس امنیت درونی کمک کند.»
او افزود: «این رویکرد نه خودخواهانه است و نه نشانه لذتجویی؛ بلکه پایهای برای مراقبت پایدار از دیگران و توانایی گسترش شفقت به همه موجودات ذیحس است.»