یک مطالعه جدید نشان داده است خطر ریزش مو در افرادی که داروهای GLP-1 مصرف میکنند کم است اما نسبت به کسانی که داروهای دیگر دیابت مصرف میکنند به طور قابل توجهی بیشتر است.
بر اساس مطالعهای تازه که در نشریه The BMJ (منبع به زبان انگلیسی) منتشر شده، آگونیستهای گیرنده پپتید شبهگلوکاگون ۱ (GLP-1) که عمدتا برای درمان دیابت نوع ۲ و چاقی استفاده میشوند، با خطر بسیار بیشتر ریزش مو نسبت به دیگر داروهای دیابت همراه هستند.
آگهی
آگهی
هرچند این عارضه نادر است، برخی افراد که سماگلوتید و تیرزپاتید مصرف میکنند از ریزش مو گزارش دادهاند. این مطالعه جدید با تایید این که خطر ریزش مو پایین است، تاکید میکند این یافتهها میتواند به تصمیمگیری آگاهانهتر کمک کند.
نویسندگان گفتند نکته مهم این است که در بیشتر موارد مشاهدهشده ریزش مو مرتبط با GLP-1 قابل برگشت بوده چون فولیکولهای مو سالم ماندهاست.
نویسندگان این مطالعه نوشتند: «با این که خطر مطلق آلوپسی ثبتشده در پروندههای بالینی که با مصرف آگونیستهای گیرنده GLP-1 ارتباط دارد پایین است، همین ارتباط مشاهدهشده ممکن است بر میزان رضایت بیماران، پایبندی آنان به درمان و تصمیم آنها برای شروع یا ادامه درمان اثر بگذارد».
پژوهشگران سوابق الکترونیکی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ را که دارو مصرف میکردند بررسی کردند؛ از جمله داروهای مبتنی بر GLP-1 و دو گروه دیگر داروی دیابت یعنی مهارکنندههای SGLT-2 و مهارکنندههای DPP-4. در مقایسه با مهارکنندههای SGLT-2، مصرف آگونیستهای گیرنده GLP-1 با ۳۷ درصد خطر بیشتر آلوپسی همراه بود و در مقایسه با مهارکنندههای DPP-4 این خطر ۶۸ درصد بیشتر بود.
داروهای GLP-1 در ابتدا برای درمان دیابت نوع ۲ توسعه یافتند اما استفاده از آنها به چندین مورد دیگر از جمله کاهش وزن، کاهش خطر بیماریهای قلبیعروقی و درمان وقفه تنفسی انسدادی در خواب نیز گسترش یافتهاست.
این داروها با تقلید از پپتید شبهگلوکاگون ۱، هورمونی که پس از غذا خوردن در روده تولید میشود، عمل میکنند. آنها گیرندههایی را در لوزالمعده فعال میکنند تا ترشح انسولین را تحریک کنند و در مغز نیز به تنظیم اشتها کمک میکنند.
نویسندگان یادآور شدند کاهش سریع وزن و کاهش دریافت کالری از محرکهای شناختهشده ریزش مو به شمار میرود.
به گفته آنها، تغییرات هورمونی نیز ممکن است نقش داشته باشد، هرچند برای روشن شدن سازوکارهای زمینهای به مطالعات بیشتری نیاز است. آنها افزودند محدودیت کالری میتواند به استرس فیزیولوژیک و کمبود ریزمغذیهایی مانند آهن، روی و بیوتین دامن بزند که ممکن است چرخه رشد مو را مختل کند.
نویسندگان افزودند هرچند ریزش مو معمولا به آسیب جسمی منجر نمیشود، میتواند پیامدهای روانیاجتماعی قابل توجهی داشته باشد و بر اعتماد به نفس، کیفیت زندگی و پایبندی به درمان اثر بگذارد.
نویسندگان نتیجهگیری کردند برای روشن شدن پیوندهای مکانیکی میان درمان با آگونیستهای گیرنده GLP-1، کاهش وزن و ریزش مو و همچنین شناسایی بیمارانی که در بیشترین خطر قرار دارند، به پژوهشهای بیشتری نیاز است.