بر اساس پژوهشی روی بیش از ۸۷۰ هزار دونده، احتمال اینکه مردان در طول ماراتن دچار افت شدید توان یا همان "برخورد با دیوار" شوند تا شش برابر زنان است.
بر اساس یک مطالعه (منبع به زبان انگلیسی) منتشرشده در نشریه Scientific Reports، هرچند مردان به طور میانگین در مسافت ۴۲٫۱۹۵ کیلومتری سریعتر هستند، اما از «الگوهای تنظیم سرعت به طور قابل توجه کمثباتتری» استفاده میکنند و به همین دلیل در مجموع تقریبا دو برابر بیشتر در معرض کند شدن ناگهانی سرعت در جریان مسابقه قرار دارند.
آگهی
آگهی
در میان دوندگانی که ماراتن را زیر سه ساعت تمام کردند، احتمال این که مردان نسبت به زنان حدود شش برابر بیشتر «به دیوار بخورند» بالاتر بود؛ اصطلاحی که در این مطالعه به معنای کاهش دستکم ۲۰ درصدی سرعت در نیمه دوم ماراتن نسبت به نیمه نخست تعریف شده است.
پژوهشگران گفتند دلیل این موضوع این است که مردان «از نظر رفتاری ممکن است کارامدی کمتری داشته باشند».
با وجود توده عضلانی بیشتر، درصد چربی کمتر، توده قلبی بالاتر، حجم خون بیشتر و غلظت هموگلوبین بالاتر که باعث میشود مردان سریعتر باشند و به طور متوسط ماراتن را در چهار ساعت و دو دقیقه تمام کنند در برابر چهار ساعت و ۲۹ دقیقه برای زنان، آنها در تنظیم سرعت خود به آن اندازه کارامد عمل نمیکنند.
پژوهشگران پس از تحلیل دادههای ۸۷۳ هزار و ۳۳۴ دوندهای که بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۲۵ ماراتن برلین را به پایان رسانده بودند، دریافتند که «مردان، فارغ از سطح عملکرد، بیشتر مستعد تنظیم سرعت تهاجمی و افت فاجعهبار سرعت هستند». آنها رفتارهای پرخطر و اعتمادبهنفس بیش از حد را از عوامل احتمالی این الگو دانستند؛ عواملی که میتواند دوندگان را ترغیب کند مسابقه را خیلی تند آغاز کنند و در ادامه به شدت افت کنند.
در مقابل، زنان توانایی بهتری در تنظیم سرعت خود و مقاومت بیشتری در برابر خستگی تصمیمگیری نشان دادند.
این موضوع در مسافتهای ماراتن اهمیت زیادی دارد؛ جایی که موفقیت تنها به سرعت وابسته نیست و به مدیریت کارامد انرژی نیز بستگی دارد. پژوهشگران تنظیم سرعت را «مهمترین عامل تاکتیکی تعیینکننده عملکرد» توصیف کردند.