صد و هفتمین دربی پایتخت روز چهارشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۵ خارج از تهران و ورزشگاه آزادی و در ورزشگاه نقشجهان اصفهان با حضور ۳۵ هزار تماشاگر برگزار شد و در نهایت با تساوی یک بر یک به پایان رسید.
نیمه اول این دیدار حساس بدون گل سپری شد؛ استقلال با موقعیتهای یاسر آسانی و پرسپولیس با فرصت اولیه علی علیپور تلاش کردند دروازهها را باز کنند اما بازی محتاطانه دو تیم مانع گلزنی در ۴۵ دقیقه نخست شد.
آگهی
آگهی
نیمه دوم اما شکل کاملاً متفاوتی به خود گرفت. در دقیقه ۵۰ محمدمهدی محبی با یک ضربه زیبای پای راست از داخل محوطه جریمه، پرسپولیس را پیش انداخت.
تنها ده دقیقه بعد و در دقیقه ۶۰، یاسر آسانی با گلی دیدنی برای استقلال، بازی را به تساوی کشاند. در ادامه هر دو تیم موقعیتهای نیمهتمامی خلق کردند؛ ضربه آسانی به تیرک دروازه پرسپولیس برخورد کرد و محبی نیز در دقیقه ۷۷ فرصت دوباره گلزنی را از دست داد اما نتیجه تا پایان بازی همان یک بر یک باقی ماند.
با این نتیجه، استقلال بار دیگر نتوانست طلسم دیرینه خود در برابر پرسپولیس را بشکند و آمار عدم پیروزی این تیم در دربی به بیش از هشت سال و نیم رسید، هرچند آبیپوشان با کسب یک امتیاز دستکم از باخت گریختند.
دو تیم نیز هر کدام یک امتیاز از این دیدار حساس گرفتند و نبرد نزدیک آنها در جدول لیگ برتر همچنان ادامه دارد.
آخرین پیروزی آبیپوشان مقابل حریف سنتی خود در ۹۰ دقیقه، به دربی ۸۶ و دهم اسفند ۱۳۹۶ با گل وریا غفوری زیر نظر وینفرد شفر بازمیگردد؛ یعنی نزدیک به هشت سال و نیم است که استقلال در وقت قانونی موفق به غلبه بر پرسپولیس نشده است، رکوردی که دربی ۱۰۷ نیز نتوانست آن را بشکند.
حساسیتی که به جدول ربطی ندارد
دربی پایتخت همواره جدا از ردهبندی دو تیم در جدول لیگ برتر، حال و هوای خودش را دارد و صدوهفتمین مسابقه پرسپولیس و استقلال نیز از این قاعده مستثنا نبود.
دو تیم در هفته پنجم لیگ بیستوششم در جایگاههای نزدیک به هم قرار داشتند و همین همسایگی جدولی بر التهاب همیشگی این مواجهه افزوده بود، هرچند تجربه نشان داده حتی در سالهایی که یکی از دو تیم در قعر جدول بوده، شور و حرارت دربی کمترین کاهشی پیدا نکرده است.
آنچه این بازی را از سایر دیدارهای لیگ متمایز میکند، وزن تاریخی و بعد روانی آن برای هواداران دو باشگاه است؛ رقابتی که فارغ از امتیازات و صعود و سقوط، به یک رخداد اجتماعی و رسانهای در سطح کشور بدل میشود. همین موضوع باعث شده حتی در روزهای پرالتهاب سیاسی و اقتصادی و در میانه جنگ ایران و آمریکا، دربی همچنان محور اصلی اخبار ورزشی باشد.
دربیهای دور از آزادی
برخلاف روال سالهای پیشین، دربی ۱۰۷ نیز در ورزشگاه آزادی تهران برگزار نشد و میزبانی آن به ورزشگاه نقشجهان اصفهان سپرده شد.
سازمان لیگ این تصمیم را پس از بررسی وضعیت ورزشگاههای تهران و با توجه به آماده نبودن آزادی اتخاذ کرده بود، تصمیمی که برخی رسانهها آن را احتمالاً «آخرین دربی دور از آزادی» توصیف کردهاند.
انتقال میزبانی به شهری دیگر، فضای متفاوتی نسبت به دربیهای معمول پایتخت ایجاد کرد؛ از افزایش چشمگیر قیمت بلیتها و رونق بازار سیاه فروش آنها گرفته تا لجستیک ویژهای که برای اسکان هواداران و انتقال دو تیم به اصفهان لازم بود.
سهمیه سکوهای ورزشگاه نیز بهصورت مساوی میان هواداران دو تیم تقسیم شد تا نظم برگزاری در فضای غیرمعمول این دیدار حفظ شود.
نبرد دو مربی ایرانی روی نیمکتها
یکی دیگر از ویژگیهای خاص این دربی، حضور دو سرمربی ایرانی روی نیمکت سرخآبیها بود؛ سهراب بختیاریزاده هدایت استقلال و مهدی تارتار هدایت پرسپولیس را بر عهده داشتند و این دیدار، اولین تجربه دربی برای هر دو محسوب میشد.
نتیجه یکبریک این بازی، جالب توجهاست چرا که در سه تجربه پیشین حضور سرمربیان ایرانی در اولین دربیشان نیز، هر سه بازی با تساوی به پایان رسیده بود؛ آماری که با دربی ۱۰۷ نیز تکرار شد.
از سوی دیگر، مقایسه ترکیب و عمق نیمکت دو تیم پیش از بازی، در برخی گزارشها به برتری نسبی پرسپولیس تعبیر شده بود، اما نتیجه نهایی نشان داد استقلال با اتکا به خط دفاعی خود توانست برابر بهترین خط حمله لیگ مقاومت کند و از باخت بگریزد، هرچند در گلزنی نیز موفق شد و بار دیگر آسانی بهعنوان یکی از ستارههای همیشگی این تیم در دربی درخشید.