آیا پوشیدنی‌های هوشمند آینده پایش سلامت هستند

بیشتر ردیاب‌های سلامت و تناسب اندام به شکل بندی هستند که دور مچ دست یا بدن بسته می‌شود، اما پژوهش تازه‌ای نشان داده است که لباس‌های گشادتر می‌توانند حرکت را دقیق‌تر ردیابی کنند.

آگهی

آگهی

بر پایه نتایجی که در نشریه Nature Communications منتشر شده، پارچه‌های آزاد می‌توانند حرکت بدن را با ۴۰ درصد دقت بیشتر و با استفاده از ۸۰ درصد داده کمتر پیش‌بینی و ثبت کنند.

فناوری‌های پوشیدنی کنونی محکم به پوست می‌چسبند، حرکت خام و علائم حیاتی را اندازه‌گیری می‌کنند و آنها را به شاخص‌های ملموس‌تری مثل تعداد گام‌ها، کالری مصرفی یا مراحل خواب تبدیل می‌کنند.

پژوهشگران این تصور رایج را رد کرده‌اند که اگر حسگر شل باشد داده‌ها «نویزدار» و آشفته می‌شود. در واقع، لباس‌های گشاد و رها ردیابی حرکت را به شکل چشمگیری دقیق‌تر می‌کنند.

متیو هاوارد، هم‌نویسنده این مقاله و دانشیار مهندسی در کالج کینگز لندن، گفت: «به این معنی است که می‌توانیم از "فناوری‌های پوشیدنی" که شبیه تجهیزات پزشکی هستند فاصله بگیریم و به سمت "لباس‌های هوشمند" برویم؛ مثلا یک دکمه یا سنجاق ساده روی لباس که در حالی که شما کاملا طبیعی مشغول کارهای روزمره‌تان هستید، سلامتتان را زیر نظر دارد.»

او افزود که وقتی کسی دستش را حرکت می‌دهد، آستین گشاد سر جایش نمی‌ماند، بلکه تا می‌خورد و همراه دست حرکت می‌کند و نسبت به حسگرهای چسبان به بدن، با حساسیت بیشتری واکنش نشان می‌دهد.

تیم کالج کینگز حسگرها را روی پارچه‌های مختلف آزمود و از انسان‌ها و ربات‌ها به عنوان داوطلب استفاده کرد که مجموعه‌ای از حرکات گوناگون را انجام می‌دادند.

آنها یافته‌های به‌دست‌آمده از پارچه‌های گشاد را با حسگرهای استاندارد حرکت که روی بندها و لباس‌های تنگ نصب می‌شوند مقایسه کردند و دریافتند رویکرد مبتنی بر پارچه، حرکات را سریع‌تر، دقیق‌تر و با داده کمتر شناسایی می‌کند.

پژوهشگران دریافتند دقت حسگر به محل قرارگیری آن در لباس یا فاصله‌اش از نقطه تماس پارچه با بدن وابسته نیست.

دقت بالا برای حرکت‌های ظریف

حسگرها در لباس‌های گشادتر همچنین می‌توانند به شناسایی حرکت‌های کوچک کمک کنند؛ حرکت‌هایی که فناوری‌های پوشیدنی کنونی اغلب از آنها غفلت می‌کنند، مثل لرزش‌های ناشی از پارکینسون.

ایرنه دی جولیو، هم‌نویسنده این پژوهش در کالج کینگز، گفت: «با این رویکرد می‌توانیم حرکت افراد را "تقویت" کنیم؛ کاری که کمک می‌کند این حرکت‌ها را حتی وقتی از حرکت‌های معمول افراد سالم کوچکتر هستند، ثبت کنیم.»

او افزود این کار می‌تواند امکان ردیابی افراد را در خانه‌های خودشان یا خانه‌های سالمندان، در حالی که لباس‌های روزمره به تن دارند، فراهم کند؛ فقط با افزودن حسگر به دکمه پیراهن‌ها.

دی جولیو گفت: «به این ترتیب، نظارت پزشکان بر بیمارانشان آسان‌تر می‌شود و همچنین پژوهشگران پزشکی می‌توانند داده‌های حیاتی لازم برای درک بهتر این بیماری‌ها و توسعه درمان‌های تازه، از جمله فناوری‌های پوشیدنی متناسب با این نوع ناتوانی‌ها را جمع‌آوری کنند.»

محدودیت‌های ردیاب‌های کنونی

فناوری‌های پوشیدنی کنونی برای اندازه‌گیری تعداد گام‌ها و میزان حرکت هنگام ورزش مفید بوده‌اند، اما در سنجش شاخص‌های بالینی مانند نوسان ضربان قلب، فشار خون و سطح اکسیژن، محدودیت‌هایی دارند.

پژوهش‌های تازه نشان داده است که ابزارهایی مانند ساعت اپل ضربان قلب را در حالت استراحت با دقت اندازه‌گیری می‌کنند، اما در اندازه‌گیری مصرف انرژی، به ویژه هنگام فعالیت، ناهماهنگی و خطاهای بزرگی دارند.