کاساندرا ویلسون با صدای کنترالتوی عمیق، احساسی و مرزشکن خود، در چهار دهه اخیر از تاثیرگذارترین خوانندگان جاز آمریکا بود. او مرزهای بلوز، جاز و فولک معاصر را بازتعریف کرد.
کاساندرا ویلسون، خواننده و ترانهسرای آمریکایی موسیقی جاز، در ۷۰ سالگی در شهر زادگاهش جکسون در ایالت میسیسیپی درگذشت.
آگهی
آگهی
این خواننده که دو بار برنده جایزه گرمی شده بود، مجله تایم در سال ۲۰۰۱ او را «بهترین خواننده آمریکا» نامید و بیش از هر چیز به خاطر صدای کنتروتوی متفاوت و مرزشکن خود شناخته میشد. او مرزهای متعارف میان موسیقی بلوز، جاز و فولک را از نو تعریف کرد و در سبکهای مختلفی از جمله پاپ، کانتری و آر اند بی فعالیت داشت.
رابرت توره، مدیر برنامههای او، در بیانیهای که از طریق ایستگاه رادیویی جاز WBGO (منبع به زبان انگلیسی) منتشر شد، نوشت: «با اندوهی عمیق اعلام میکنیم که کاساندرا ویلسون، هنرمند افسانهای جاز و برنده جایزه گرمی، از میان ما رفت». او افزود: «کاساندرا ویلسون در خانه و در آرامش، در میان اعضای خانواده، دوستان نزدیک و مدیر برنامهاش چشم از جهان فروبست. خانواده و دوستان نزدیک او محترمانه خواستار حفظ حریم خصوصی خود در این دوره سخت سوگواری هستند.»
دلیل درگذشت او اعلام نشده است.
جان هورن، شهردار جکسون، نیز در بیانیهای نوشت: «جکسون یکی از دختران استثنایی خود را از دست داده است و جهان یک صدای یگانه موسیقی را. کاساندرا ویلسون صدا، روح و تاریخ میسیسیپی را هر جا که موسیقیاش میرسید با خود حمل میکرد. او کارنامهای چشمگیر ساخت که در ریشه آن جاز، بلوز، گاسپل، فولک و سنتهای گوناگونی قرار دارد که هویت موسیقایی ایالت ما را شکل میدهند.»
او افزود: «آثار او عمقی کمنظیر از شخصیت داشت و نشان از درک عمیقش از این داشت که موسیقی چگونه انسانها را متاثر میکند، داستان میگوید و نسلها را به هم پیوند میدهد.»
به گفته جان باتیست در مراسم بزرگداشت دیروز، صدای ویلسون تداعیکننده جنوب آمریکا بود.
او افزود: «او رنگ صوتی و جملهپردازی بیمانندی داشت و شیوهاش در درآمیختن موسیقی فولکلوریک، آر اند بی و موسیقی دیاسپورا با سبکهای تجربی و عامهپسند تاثیر عمیقی بر من گذاشت.»
ویلسون در سال ۱۹۸۸ با سومین آلبوم خود با عنوان «Blue Skies» تحسین گسترده منتقدان را برانگیخت و بعدتر در اوایل دهه ۱۹۹۰ با شرکت Blue Note Records قرارداد بست. او با آلبومهایی چون «Blue Light 'Til Dawn» (۱۹۹۳) و «New Moon Daughter» (۱۹۹۶) به موفقیت چشمگیر رسید؛ آلبوم دوم جایزه گرمی بهترین اجرای آوازی جاز را برایش به ارمغان آورد. او در سال ۲۰۰۹ دومین جایزه گرمی خود را برای آلبوم «Loverly» دریافت کرد که به عنوان بهترین آلبوم آوازی جاز انتخاب شد.
در طول دوران فعالیت سولو، او همچنین در آلبومهای هنرمندانی چون استیو کولمن، گرگ اوبسی و دو آلبوم گروه روتس با عنوانهای «Do You Want More?!!!??!» و «Illadelph Halflife» حضور داشت و با چهرههایی مانند لوتر وندراس، رجینا کارتر، آنجلیک کیجو، جان لجند، راوی کولترین و ارکستر کانت بیزی ضبط کرد. او همچنین از صداهای محوری در اوراتوریوی «Blood on the Fields» اثر وینتون مارسالیس بود؛ اثری که در سال ۱۹۹۷ به نخستین اثر جاز تبدیل شد که جایزه پولیتزر موسیقی را دریافت میکند.
ویلسون در سال ۲۰۱۵ کنسرتی ویژه در تالار مشهور آپولو برگزار کرد تا صدمین سالروز تولد خواننده بلوز، بیلی هالیدی، را گرامی بدارد. او همان سال آخرین آلبوم استودیویی خود با عنوان «Coming Forth By Day» را منتشر کرد؛ اثری که ادای احترام به هالیدی بود.
او سپس در سال ۲۰۲۰ به همراه الویس کاستلو، دیجی پریمیر، تی بون برنت و ناتانیل رتلِیف سوپرگروهی با نام «Dopamine» تشکیل داد.
ویلسون در سال ۲۰۲۲ بورسیه «Jazz Master» بنیاد ملی هنرهای آمریکا (NEA) را دریافت کرد که از بالاترین افتخارات اعطا شده به نوازندگان جاز در ایالات متحده به شمار میرود.
کاساندرا ویلسون ۱۹۵۵ - ۲۰۲۶؛ یادش گرامی