فارم کردن اورا چیست؟ نبردهای عجیب تیک‌تاک که به خیابان‌ها رسیده‌اند

دو نوجوان رو‌به‌روی هم می‌ایستند و جمعیتی آن‌ها را احاطه کرده است. به هم خیره می‌شوند و برای رقابت آماده می‌شوند. اما اینجا نه خبری از ضربه است، نه از بداهه‌خوانی رپ و نه از یک نبرد معمولی رقص. برای برنده شدن باید ثابت کنند چه کسی «اورا»ی بیشتری دارد.

آگهی

آگهی

نبردهای موسوم به «اورا فارمینگ» یا «فارم کردن اورا» زبانی را که در شبکه‌های اجتماعی متولد شده بود به خیابان‌ها آورده‌اند. جوانان، عمدتا میان ۱۴ تا ۲۰ سال، با تکیه بر ژست‌ها، حالت‌ها و بازآفرینی بعضی از میم‌ها و ویدئوهای وایرالِ شناخته‌شده اینترنتی با هم رقابت می‌کنند.

این پدیده تا امروز زمینه‌ساز گردهمایی‌هایی در چند کشور آمریکای لاتین از جمله مکزیک، آرژانتین، برزیل، پرو و بولیوی شده و حالا به اسپانیا هم رسیده است. و هرچند برای کسانی که با کدهای تیک تاک آشنا نیستند بعضی اجراها ممکن است سخت قابل رمزگشایی باشد، برای شرکت‌کنندگان شناخت این ارجاعات خود بخشی از بازی است.

اما «فارم کردن اورا» دقیقا یعنی چه و چرا نوجوان‌ها برای به‌دست آوردنش با هم رقابت می‌کنند؟

«فارم کردن اورا» یعنی چه؟

این مفهوم از کنار هم گذاشتن دو اصطلاح کاملا متفاوت به وجود آمده است.

در شبکه‌هایی مثل تیک تاک و اینستاگرام، «اورا» برای توصیف سبک، طرز رفتار یا کاریزمایی به کار می‌رود که یک فرد از خود ساطع می‌کند. مثلا وقتی می‌گویند کسی «صد درصد اورا» دارد، در عمل توانایی او برای جذاب، بااعتمادبه‌نفس یا «کول» به نظر رسیدن را تقریبا بدون هیچ زحمتی تحسین می‌کنند.

از آن طرف، «فارم کردن» از دنیای بازی‌های ویدیویی می‌آید. واژه انگلیسی «farming» به تکرار یک‌سری کارهای مشخص برای گرفتن امتیاز یا جمع کردن منابع اشاره دارد.

در نتیجه، «فارم کردن اورا» یعنی انجام دادن یا نشان دادن کاری که به طور نمادین امتیاز کاریزما، سبک یا محبوبیت را بالا ببرد. چیزی که از یک اصطلاح اینترنتی شروع شد، حالا به یک رقابت در دنیای واقعی تبدیل شده است.

چطور می‌توان در یک نبرد اورا برنده شد؟

در یکی از این رقابت‌ها که به‌تازگی مقابل کاخ هنرهای زیبا در مکزیکوسیتی برگزار شد، شرکت‌کنندگان برای غلبه بر رقیبان به فهرستی طولانی از ارجاعات وایرال متوسل شدند.

کارلوس اروینگ کوینتانا، نوجوان ۱۴ ساله با موهای بنفش، با بازسازی پرش معروف «سیوو» که کریستیانو رونالدو بعد از گل زدن انجام می‌دهد تشویق تماشاگران را به دست آورد. بعد هم سراغ «میوینگ» رفت؛ ترندی که در تیک تاک محبوب شده و در آن شرکت‌کننده خط فک خود را برجسته می‌کند و با انگشت به آن اشاره می‌کند تا پروفایلش را به رخ بکشد.

رقیبش در پاسخ، «۶-۷» را اجرا کرد؛ میمی که بین جوان‌ها همه‌گیر شده، معنای مشخصی ندارد اما به یک ژست شناخته‌شده در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است. تماشاگران دور رقابت‌کنندگان حلقه می‌زنند و در حالی که موسیقی‌ای شبیه موسیقی بازی‌های ویدیویی پخش می‌شود، اجراها را با تلفن‌های همراه خود ضبط می‌کنند.

اصل ماجرا این است که نشان بدهی زبان اینترنت را بلدی. هرچه شرکت‌کننده میم‌ها و ویدئوهای وایرال بیشتری را در اجرای خود جا بدهد، شانس بیشتری برای تحت تاثیر قرار دادن داوران و تماشاگران دارد.

اما فقط دانستن میم‌ها کافی نیست؛ طرز برخورد تعیین‌کننده است. الدیر گونزالس، جوان ۲۲ ساله و برگزارکننده رقابت مکزیکوسیتی، در گفت‌وگو با خبرگزاری فرانسه می‌گوید: «هر کس بهتر به نظر برسد، بیشتر ژست بگیرد، خنده بیشتری برانگیزد و اعتمادبه‌نفس بیشتری داشته باشد، برنده می‌شود».

از کریستیانو رونالدو تا یک کفش غول‌پیکر

تقریبا هر چیزی می‌تواند ابزاری برای «فارم کردن اورا» شود. برنده رقابت مکزیک، کالد روزالس سالاسار بود که با شلوارهایی با طرح «رایو مکوئین»، قهرمان فیلم «ماشین‌ها»، و صندل‌های چوبی روی صحنه ظاهر شد.

او در یکی از رودررویی‌ها، یک صندل سفید غول‌آسا را به عنوان اکسسوار به کار برد و ژستی را اجرا کرد که انگار با طناب رقیبش را می‌گیرد و مثل اسب او را می‌کشید. این اجرای نمایشی جواب داد. این نوجوان در نهایت جایزه ۳ هزار پزویی، معادل حدود ۱۷۷ دلار، را از آن خود کرد.

اما در بعضی رقابت‌های دیگر، نوع قدردانی بسیار انتزاعی‌تر است. در آرژانتین، جایزه این است که برنده بتواند ادعا کند «اورای بی‌نهایت» دارد.

این پدیده آن‌قدر بزرگ شده که حتی به فوتبال حرفه‌ای هم رسیده است. باشگاه آرژانتینی بوکا جونیورز از این روند استفاده کرد تا در ایکس تصویری از هافبک خود، سانتیاگو اسکاسیبار، را در حال شادی بعد از گل منتشر کند و شوخی کند که اورای او دست‌نیافتنی است.

روندی که بزرگ‌ترها را سردرگم می‌کند

همه این پدیده را درک نمی‌کنند. برگزارکننده نبردی که به‌زودی در بوئنوس آیرس برگزار می‌شود، این طور جمع‌بندی می‌کند: «اورا یک سبک زندگی است که تقریبا هیچ‌کس آن را نمی‌فهمد».

این سوءتفاهم به‌ویژه میان نسل‌ها آشکار است. برای بسیاری از نوجوان‌ها، ژست‌ها و حرکت‌ها حاوی ارجاعاتی است که بلافاصله شناخته می‌شود، در حالی که بعضی بزرگسالان این رقابت‌ها را نشانه‌ای از فقیر شدن فرهنگ عامه می‌دانند.

واکنش حتی به عرصه سیاست هم کشیده شده است. یکی از شهرداران هندوراس این نبردها را ممنوع کرد و تاکید کرد اگر اختیار با او بود، سربازی اجباری برقرار می‌کرد. با این حال بعضی کارشناسان، جنبه‌های مثبتی هم در این روند می‌بینند.

ماریا اوخنیا تووار، روان‌شناس ونزوئلایی، معتقد است این نوع رقابت‌ها می‌تواند به دیدارهای حضوری میان نوجوان‌ها کمک کند؛ نکته‌ای که برای نسلی که به ارتباط‌گیری از طریق شبکه‌های اجتماعی عادت کرده، به‌ویژه معنادار است.

شاید همین نکته یکی از رازهای موفقیتش باشد. پدیده‌ای که در تیک تاک و اینستاگرام متولد شده، حالا باعث می‌شود جوان‌ها چند ساعتی از صفحه‌های شخصی خود فاصله بگیرند و رو‌به‌روی هم جمع شوند، هرچند در نهایت باز هم همه چیز با تلفن همراه ضبط و در اینترنت منتشر می‌شود.

برای روزالس، برنده رقابت مکزیکوسیتی، توضیح ماجرا خیلی ساده‌تر است. او قصد دارد در نبردهای بعدی هم شرکت کند، اما نه لزوما به خاطر پول. روزالس در گفت‌وگو با خبرگزاری فرانسه می‌گوید: «بیشتر از آنکه برای جایزه باشد، این کار را برای تفریح و بیرون آمدن از خانه انجام می‌دهم».