نبردهای «فارم کردن اورا» میمها، ژستها و حرکتهای وایرال تیکتاک را به رقابتی تبدیل میکنند که جوانان در آن کاریزما، سبک و اعتمادبهنفس خود را میآزمایند.
دو نوجوان روبهروی هم، در حالی که دورشان را جمعیت گرفته، میایستند. به چشمهای هم خیره میشوند و خود را برای رقابت آماده میکنند. اما اینجا خبری از ضربه زدن نیست، نه از بداههگویی رپ و نه از یک نبرد معمولی رقص. برای برد باید ثابت کرد چه کسی «اورای» بیشتری دارد.
آگهی
آگهی
نبردهای موسوم به «aura farming» یا «farmear aura» زبانی را که در شبکههای اجتماعی شکل گرفته به خیابانها آوردهاند. جوانان، که بیشترشان بین ۱۴ تا ۲۰ سال هستند، با ژستها، حالتها و بازآفرینی برخی از شناختهشدهترین میمها و ویدئوهای وایرال اینترنت رقابت میکنند.
این پدیده تا امروز به گردهماییهایی در کشورهای مختلف آمریکای لاتین، از جمله مکزیک، آرژانتین، برزیل، پرو و بولیوی، منجر شده و حالا به اسپانیا هم رسیده است. و هرچند برای کسانی که با کدهای تیکتاک آشنا نیستند بعضی اجراها ممکن است دشوار باشد، برای شرکتکنندگان تشخیص ارجاعات بخشی از بازی است.
اما دقیقا «farmear aura» یعنی چه و چرا نوجوانها برای بهدست آوردن آن با هم رقابت میکنند؟
«farmear aura» یعنی چه؟
این مفهوم از پیوند دو اصطلاح کاملا متفاوت بهوجود آمده است.
در شبکههایی مانند تیکتاک و اینستاگرام، «aura» برای توصیف سبک، طرز برخورد یا کاریزمایی به کار میرود که یک نفر از خود ساطع میکند. مثلا وقتی گفته میشود کسی «۱۰۰ درصد اورا» دارد، در واقع توانایی او برای جذاب، مطمئن یا «کول» به نظر رسیدن را تحسین میکنند؛ تقریبا بدون زحمت.
«farmear» در مقابل از دنیای بازیهای ویدئویی میآید. اصطلاح انگلیسی «farming» به تکرار بعضی کارها برای گرفتن امتیاز یا جمع کردن منابع اشاره دارد.
بنابراین «farmear aura» یعنی انجام دادن یا نشان دادن کاری که بهطور نمادین امتیاز کاریزما، سبک یا محبوبیت برای فرد جمع کند. چیزی که از یک عبارت مخصوص اینترنتی شروع شد، حالا به یک رقابت در دنیای واقعی تبدیل شده است.
چطور میشود در نبرد اورا برنده شد؟
در یکی از این رقابتها که بهتازگی مقابل کاخ هنرهای زیبا در مکزیکوسیتی برگزار شد، شرکتکنندگان برای غلبه بر رقیبهایشان به کل فهرستی از ارجاعات وایرال متوسل شدند.
کارلوس ایروینگ کوینتانا، نوجوان ۱۴ ساله با موهای بنفش، با بازسازی پرش معروف «Siuuu» که کریستیانو رونالدو با آن گلهایش را جشن میگیرد تشویق تماشاگران را بهدست آورد. بعد به سراغ «mewing» رفت؛ روندی که در تیکتاک محبوب شده و شامل برجسته کردن فک و اشاره به آن با انگشت برای به رخ کشیدن نیمرخ است.
رقیب او با اجرای «۶-۷» پاسخ داد؛ میمی که میان جوانان رواج پیدا کرده، معنای مشخصی ندارد اما به یک ژست شناختهشده در شبکههای اجتماعی تبدیل شده است. تماشاگران دور رقابتکنندگان حلقه میزنند و در حالی که موسیقیای شبیه موسیقی بازیهای ویدئویی پخش میشود، اجراها را با تلفنهای همراهشان ضبط میکنند.
کلید کار این است که نشان دهند کدهای اینترنت را خوب بلدند. هرچه شرکتکننده میمها و ویدئوهای وایرال بیشتری را در اجرای خود جا دهد، شانس بیشتری برای تحت تاثیر قرار دادن داوران و تماشاگران دارد.
اما دانستن میمها کافی نیست؛ طرز رفتار هم تعیینکننده است. آلدیر گونزالس، ۲۲ ساله و برگزارکننده رقابت مکزیکوسیتی، به خبرگزاری فرانسه میگوید: «هر کس بهتر به نظر برسد، بیشتر پز بدهد، بیشتر خنده ایجاد کند و اعتماد به نفس بیشتری داشته باشد، برنده میشود».
از کریستیانو رونالدو تا یک کفش غولپیکر
در عمل، تقریبا هر چیزی میتواند به ابزاری برای «farmear aura» تبدیل شود. برنده رقابت مکزیکوسیتی کالد روثالس سالاسار بود که با شلوار طرح «Rayo McQueen»، قهرمان فیلم «Cars»، و کفشهای چوبی روی صحنه ظاهر شد.
روثالس در یکی از رویاروییهایش یک صندل عظیم سفید را به عنوان اکسسوار استفاده کرد و حرکت طناب انداختن دور رقیب و بردن او مثل یک اسب را تقلید کرد. این اجرای نمایشی جواب داد. این نوجوان در نهایت جایزه ۳۰۰۰ پزویی، معادل حدود ۱۷۷ دلار، را به خانه برد.
در برخی رقابتها، اما، نوع تقدیر بسیار ناملموستر است. در آرژانتین، جایزه این است که بتوانی به داشتن «اورای بینهایت» افتخار کنی.
این پدیده آنقدر رشد کرده که حتی به فوتبال حرفهای هم رسیده است. باشگاه آرژانتینی بوکا جونیورز از این موج استفاده کرد و تصویری از هافبک خود، سانتیاگو آسکاسیبار، را هنگام جشن گرفتن یک گل در پلتفرم ایکس منتشر کرد و با شوخی نوشت که اورای او شکستناپذیر است.
روندی که بزرگترها را گیج میکند
همه این پدیده را نمیفهمند. برگزارکننده یکی از نبردهای بعدی در بوینس آیرس چنین جمعبندی میکند: «اورا یک سبک زندگی است که تقریبا هیچکس آن را نمیفهمد».
این نفهمیدن بهویژه در فاصله نسلها دیده میشود. در حالی که برای بسیاری از نوجوانان ژستها و حرکات حاوی ارجاعات کاملا قابل تشخیص است، بعضی بزرگسالان این رقابتها را نمونهای از فقیر شدن فرهنگ عامه میبینند.
واکنشها حتی به عرصه سیاست هم رسیده است. یکی از شهرداران هندوراس این نبردها را ممنوع کرد و اعلام کرد اگر دست خودش بود، سربازی اجباری برقرار میکرد. با این حال، بعضی کارشناسان جنبههای مثبتی در این روند میبینند.
ماریا اوجنیا تووار، روانشناس ونزوئلایی، معتقد است این نوع رقابتها میتواند به دیدارهای حضوری میان نوجوانان کمک کند؛ موضوعی که برای نسلی که عادت دارد بیشتر از طریق شبکههای اجتماعی ارتباط برقرار کند، بهویژه مهم است.
شاید یکی از رازهای موفقیت این پدیده همین باشد. موجی که در تیکتاک و اینستاگرام متولد شده، باعث شده جوانان برای چند ساعت هم که شده صفحه فردی را کنار بگذارند و حضوری دور هم جمع شوند؛ هرچند در نهایت همه چیز دوباره با تلفن همراه ضبط و در اینترنت منتشر میشود.
برای روثالس، برنده رقابت مکزیکوسیتی، توضیح ماجرا بسیار سادهتر است. او قصد دارد در نبردهای جدید هم شرکت کند، اما نه لزوما به خاطر پول. روثالس به خبرگزاری فرانسه میگوید: «بیشتر از آنکه به خاطر جایزه باشد، این کار را برای تفریح و بیرون آمدن از خانه انجام میدهم».