درگذشت ویکتور کویوت؛ عمری در خدمت خلاقیت فرهنگی

تعریف‌کردن ویکتور کویوت با برچسب‌ها کار آسانی نبود و همین همیشه بهترین کارت معرفی او بود. ویکتور کویوت که سال ۱۹۵۸ در تویی به دنیا آمد، روز پنجشنبه در سانحه دوچرخه‌سواری جان خود را از دست داد و کارنامه‌ای را پشت سر گذاشت که از صحنه پانک اواخر دهه هفتاد آغاز شد و تا نزدیکی هفتادسالگی ادامه یافت، بی‌آن‌که لحظه‌ای از بازآفرینی خود دست بکشد.

آگهی

آگهی

کار موسیقی او در سال ۱۹۷۹ با تاسیس گروه «Los Coyotes» آغاز شد؛ گروهی که آن را همراه با فرناندو گیلابرت رهبری کرد و نام هنری‌اش را از آن گرفت. گروه در قالب سبک «سایکوبیلی» شکل گرفت اما خیلی زود به سوی ریتم‌های لاتین چرخید و آن‌ها را به پیشگامان این تلفیق صوتی در اسپانیا تبدیل کرد، خیلی قبل‌تر از آن‌که دیگران آن را همه‌گیر کنند.

نخستین آلبومشان، «Mujer y sentimiento» (۱۹۸۵)، آن‌ها را روی نقشه جنبش «لا موویدا» قرار داد؛ جنبشی میان ویگو و مادرید که ویکتور کویوت در آن از چهره‌های ناآرام و جست‌وجوگر بود. گروه در سال ۱۹۸۸ نام خود را به «Los Coyotes de Víctor Abundancia» تغییر داد و یکی از به‌یادماندنی‌ترین قطعاتش، «Esta noche me voy a bailar»، را منتشر کرد، پیش از آن‌که سرانجام در ۱۹۹۲ از هم جدا شود.

ویدئوها، کمیک‌ها و زابارین کلوب

انحلال گروه به معنای توقف نبود بلکه تغییر قالب بود. ویکتور کویوت سال‌ها بود که موسیقی را با کمیک تلفیق می‌کرد، با همکاری در مجله «Madriz» بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷، و سپس تمام‌وقت به کارگردانی ویدئوکلپ‌ها و طراحی و نقاشی روی آورد.

او ویدئوی قطعه «Milonga» از گروه «Los Rodríguez» و ویدئوی «Carmiña Vacaloura» را کارگردانی کرد؛ قطعه‌ای که بخشی از موسیقی متن زابارین کلوب بود و هنوز در حافظه بخش زیادی از یک نسل از گالیسی‌ها جا دارد. هم‌زمان، تک‌نگاری‌های کمیک مانند «Come yuca» (۱۹۹۸) منتشر کرد و در مجموعه‌های گروهی شرکت داشت که جایگاه او را در صحنه گرافیک اسپانیا تثبیت کرد.

کارنامه‌ای انفرادی که در هیچ قالبی نمی‌گنجید

او در سال ۱۹۹۵ با آلبوم انفرادی «Lo bueno, dentro, disco» به استودیو برگشت؛ آلبومی که قطعه «Jaguarundi»، موسیقی تیتراژ تور دوچرخه‌سواری اسپانیا در همان سال، از آن بیرون آمد. از آن پس همچنان موسیقی منتشر می‌کرد، طراحی می‌کرد و فیلم می‌ساخت و هرگز خود را به یک زبان هنری واحد محدود نکرد.

او در یک مصاحبه اخیر کار خود را کار کسی توصیف می‌کرد که «بیشتر چشم دارد تا گوش» و در سال ۲۰۲۴، هنگام معرفی کمیک «Si te falta calle»، توضیح می‌داد که طنز عنصری اجتناب‌ناپذیر در آثارش است، هرچند هرگز تنها عنصر نیست؛ او می‌گفت بازنمایی زندگی همیشه کمی طنز می‌طلبد.

ویکتور کویوت در سال‌های پایانی زندگی دست از کار نکشید و حضور عمومی‌اش را ادامه داد. او در ماه مه گذشته در یک مصاحبه خود راهنمای مسیر حرفه‌ای‌اش شد و در جشنواره «Cans» نیز با مرور هشت اثر از به‌یادماندنی‌ترین کارهایش در مرکز توجه قرار گرفت. مرگ او روز پنجشنبه در سانحه دوچرخه‌سواری به‌طور ناگهانی نقطه پایانی بر کارنامه‌ای گذاشت که تا لحظه آخر در برابر محدود شدن به یک حرفه واحد مقاومت می‌کرد.