میل، زبان‌ها و عشق: بهترین آلبوم‌های ۲۰۲۶ تا اینجا کدامند؟

از نیمه سال ۲۰۲۶ عبور کرده‌ایم و تیم فرهنگ یورونیوز نگاهی دارد به مهم‌ترین لحظات موسیقی که امسال گوش‌ها و قلب‌هایمان را تسخیر کرده‌اند.

آگهی

آگهی

این‌قدر چیز برای لذت بردن بوده؛ از جواهرات روح‌نواز تا هیپ‌هاپ ایرلندی آگاه به سیاست و بازگشت پیروزمندانه کهنه‌کاران راک که هنوز در دهه هشتاد زندگی هم با تمام قوا می‌تازند.

محصولات موسیقایی امسال آن‌قدر قوی بوده‌اند که کوتاه کردن فهرست‌مان به ۲۰ آلبوم کار ساده‌ای نبوده است. با این حال، بدون مقدمه بیشتر، این شما و شمارش معکوس ما تا بهترین آلبوم سال تا این لحظه.

20) Death Cab For Cutie – I Built You A Tower

دل‌شکستگی و دغدغه‌های وجودی همیشه در مرکز جهان گروه ایندی آمریکایی Death Cab For Cutie بوده‌اند. اگر آلبوم شاخص آن‌ها «Transatlanticism» در سال ۲۰۰۳ دردهای یک رابطه دور از هم را واکاوی می‌کرد، آلبوم تازه‌شان به طلاق و سرخوردگی می‌پردازد. به بیان دیگر، گروه بزرگ شده و موسیقی‌اش که روزگاری رنگ و بوی اضطراب ایمو داشت، پیوسته به سمت چیزی پخته‌تر و تجربه‌آموخته‌تر پیش رفته است. از فراز و فرودهای تند و قهرآلود «Punching The Flowers» تا ضرب‌آهنگ‌های تامل‌برانگیز «I Built You A Tower (A)»، هر قطعه با وعده آزادی می‌درخشد؛ آزادی از نشخوار ذهنی و زندان‌هایی که خودمان برای خود می‌سازیم. AB

19) Mary In The Junkyard - Role Model Hermit

یکی از کشف‌های درخشان امسال این سه‌نفره اهل لندن بوده است. بعد از یک ای‌پی امیدوارکننده با نام «This Old House» در سال ۲۰۲۴، چند اجرای زنده برای مارینا آبراموویچ و برنامه‌های افتتاحیه برای The Murder Capital و Wet Leg در تور Moisturizer، گروه mary in the junkyard (که نامش را تماماً با حروف کوچک می‌نویسند) اولین آلبومش را با عنوان «Role Model Hermit» منتشر کرد. جذابیت آن از فولک ایندی رؤیایی گروه می‌آید؛ موسیقی‌ای که میان حال‌وهوای وهم‌آلود («Crash Landing»)، اعتیادآور («Blood») و آرام‌بخش («Candelabra») در نوسان است و با قطعه «New Muscles» کاری می‌کند که بخواهید «رعد و برق را در آغوش بگیرید». این نخستین آلبومی است که به شکلی بی‌نقص شکل گرفته؛ حاصل کار خواننده و رهبر گروه کلاری فریمن-تیلور، نوازنده بیس، سایا بارباگلیا و درامر، دیوید ادیسون، که شایسته آنند ثمره تلاش‌شان را درو کنند. فریمن-تیلور در قطعه افتتاحیه و مرثیه‌وار آلبوم «Mantra III» می‌خواند: «It is yours babe, you deserve it.» و چه درست. DM

18) Angine de Poitrine – Vol. II

این دو نفره کانادایی از ۲۰۱۹ فعال‌اند، اما ۲۰۲۶ سالی بود که عملاً از آن‌ها نمی‌شد فرار کرد. با ظاهری شبیه پیوند نامقدس آقای Blobby و گروه Slipknot، این «ارکستر مانترا-راک داداییستی و فیثاغورثی-کوبیستی»، همان‌طور که خود را توصیف می‌کنند، دومین آلبومش را منتشر کرد و تمام دوستداران لوپ‌های لایه‌لایه، میزان‌های نامعمول و راک نامطبوع را به وجد آورد. با وجود این‌که کاری کرده‌اند King Lizzard & The Lizard Wizard سرخ شود، چرخ میکروتونال را از نو اختراع نکرده‌اند و آلبوم – درگوشی بگوییم – کمی بیش از حد باد شده است... اما نمی‌شود انکار کرد که «Vol. II» فوق‌العاده سرگرم‌کننده است و هیچ شباهتی به هیچ چیز دیگری که امسال منتشر شده ندارد. DM

17) Broken Social Scene – Remember The Humans

کالکتیو کانادایی Broken Social Scene امسال با آلبوم «Remember The Humans»، اولین اثرشان پس از ۹ سال، نوعی بازگشت را رقم زد. آن‌ها بار دیگر با تهیه‌کننده دیوید نیوفلد که پشت موفق‌ترین آلبوم‌شان، یعنی «You Forgot It People» در سال ۲۰۰۲ بود، همراه شدند و نتیجه، مجموعه‌ای گسترده و پرجزئیات از ترانه‌هاست که نشان می‌دهد هنوز قصد دارند به صحنه ایندی راک یادآوری کنند چقدر به آن‌ها نیاز دارد. علاوه بر این، فیست هم دوباره به جمع‌شان برگشته؛ و این همیشه خبر خوبی است. DM

16) Robyn – Sexistential

جنسیّت زنانه، مادری و اضطراب وجودی؛ روبین همه آن‌ها را روی کف رقص آلبوم نهمش پهن می‌کند. «Sexistential» پر است از سینث‌پاپ دوپامین‌زای همیشگی این خواننده سوئدی و احساسی شبیه ورود به چشم یک توفان هورمونی دارد. روبین در قطعه عنوان آلبوم می‌خواند: «My body's a spaceship with the ovaries on hyperdrive / Got a whole universe inside that exists in between my thighs». این برخورد پرتنش میان هویت والدینی و هویت جنسی، بی‌نهایت مطمئن‌به‌خود است؛ موسیقیِ هنرمندی که فقط ترانه نمی‌نویسد، بلکه هر کسی را که موسیقی‌اش به او می‌رسد در اختیار خود می‌گیرد. این آلبوم شما را وسوسه می‌کند تردیدهای خود را دفن کنید و تسلیم سرخوشی زودگذر میل شوید. AB

15) Dry Cleaning – Secret Love

سومین تلاش گروه پسا‌-پانک بریتانیایی Dry Cleaning به‌راحتی می‌تواند بهترین کارشان تا امروز باشد. آلبوم پر است از ریف‌های آرت‌راک، ملودی‌های گیرایی که در گوش می‌مانند و جملات بی‌ربط درباره خواهر و برادرهای ازهم‌گسسته، اینفلوئنسرهای میان‌تهی و حسی شبیه انتظار در اتاق The Apprentice قبل از این‌که تلفن زنگ بزند؛ همه با اسپراخگِسانگ بی‌احساس فلورنس شا اجرا شده‌اند. ترانه‌نویسی این‌بار قوی‌تر، بامزه‌تر و احساسی‌تر است و مهم‌تر از همه این‌که ویژگی‌های عجیب گروه طبیعی و به‌جا به نظر می‌رسند و به هدف می‌زنند. این آلبوم همچنین از نظر ما یکی از بهترین جلدهای سال را تا این‌جا دارد. DM

14) Jalen Ngonda – Doctrine Of Love

پس از درخشش اولین آلبومش «Come Around And Love Me» که یکی از آلبوم‌های محبوب ما در سال ۲۰۲۳ بود، جیلن نگوندا با یک برش تازه و زیبا از سول بازگشته است. در «Doctrine Of Love» این چندسازِ ۳۲ ساله روی هر آن‌چه بهترین انجام می‌دهد تاکید کرده: تنظیم‌های پرجزئیات، ترانه‌نویسی صمیمی و فالستوی خاص خودش. او در این آلبوم آشوب عشق را در همه شکل‌هایش واکاوی می‌کند و نشان می‌دهد فقط یک خواننده توانمند نیست، بلکه راوی واقعی داستان است. ده قطعه، بدون هیچ ترک اضافی و یک یادآوری دیگر که او یکی از هیجان‌انگیزترین صداها در موسیقی سول امروز است. TF

13) Courtney Barnett – Creature Of Habit

چهارمین آلبوم خواننده‌-ترانه‌سرای استرالیایی، کورتنی بارنت، به‌طور ناعادلانه‌ای از زیر رادار رد شده است. «Creature Of Habit» یک خوراک ایندی‌راک جمع‌وجور و بی‌ادا است که در آن شوخ‌طبعی تیز و صراحت همیشگی او با روحیه گرنج بی‌پیرایه و روان‌گردان‌های آرام و رؤیایی همراه شده. این آلبوم با اولین کار موفقش «Sometimes I Sit And Think, Sometimes I Just Sit» قابل‌مقایسه است و هر بار که گوشش می‌کنید گیراتر می‌شود. فقط خیلی به چشم‌های آن مانتیس روی جلد خیره نشوید؛ چیزهایی می‌بیند، چیزهایی می‌داند. DM

12) Gorillaz – The Mountain

کم پیش می‌آید گروهی ۲۵ سال بعد از آغاز کار هنوز تا این حد جسور باشد. در «The Mountain»، گروه مجازی افسانه‌ای Gorillaz که توسط دیمن آلبورن و انیماتور، جیمی هولت، شکل گرفته، اندوه، معنویت و سفرهایشان به هند را در قالب یک آلبوم غنی و سبک‌به‌سبک، پر از رنگ، احساس و خیال‌پردازی کانالیزه می‌کنند. سیتارهای هیپنوتیک، سینث‌های درخشان و لاین‌های بیس فانکی با تیمی درجه‌یک از همکاران، از Black Thought تا IDLES و همچنین مشارکت‌های پس از مرگ بابی وومک و دنیس هاپر، همراه می‌شوند. آلبوم گاهی نامنظم است و گاهی جادویی؛ اما در مجموع، یک نقطه اوج غیرمنتظره در اواخر کارنامه Gorillaz به حساب می‌آید. TF

11) Rolling Stones - Foreign Tongues

چطور هنوز از پس این کار برمی‌آیند؟ چطور یک گروه در دهه هفتمِ هم‌نوازی، با دنباله‌ای برای آلبوم احیاگر کارنامه‌اشان در ۲۰۲۳، یعنی «Hackney Diamonds»، می‌تواند همه را شگفت‌زده کند و حتی از آن بهتر شود؟ همانند تلاش ۲۰۲۶ پل مک کارتنی با عنوان «The Boys Of Dungeon Lane»، رولینگ استونز می‌توانستند از آلبوم بیست‌و‌پنجم استودیویی خود به‌عنوان فرصتی برای مکث و فکر کردن به میراث‌شان استفاده کنند؛ اما اعلام موضع‌شان چیزی شبیه این است: «بی‌خیال نگاه‌های احساسی به گذشته؛ کسی دلش چند هوک ناب می‌خواهد که هر کس ۵۰ سال جوان‌تر را از حسادت سبز کند؟» بله، می‌شد فهرست ۱۴ قطعه‌ای آلبوم را کوتاه‌تر کرد تا گوش دادن به آن فشرده‌تر شود، اما وقتی با چنین مجموعه پرانرژی‌ای روبه‌رو هستیم که ترک‌هایی مثل «Back In Your Life» و تک‌آهنگ درخشان «In The Stars» را دارد – که گیراترین ترانه‌شان از زمان «You Got Me Rocking» در ۱۹۹۴ است – سخت می‌شود شکایت کرد. بنابراین، جاگر (۸۲ ساله)، ریچاردز (۸۲ ساله) و وود (۷۹ ساله) اشتباه می‌کردند: گاهی می‌توانی همان چیزی را که می‌خواهی به دست بیاوری. DM

10) James Blake - Trying Times

اگر قرار باشد برای بهشت موسیقی پس‌زمینه‌ای تصور کنیم، احتمالاً چیزی شبیه «Trying Times» از جیمز بلیک خواهد بود. آخرین آلبوم این خواننده‌-ترانه‌سرای بریتانیایی و تهیه‌کننده پرآوازه، کاوشی سرخوش و گاه هراس‌انگیز و مرزناپذیر در باب هویت، عشق و یافتن جای خود در جهانی غیرقابل‌پیش‌بینی است. مناظر صوتی الکترونیک، آراندبی آلترناتیو و حتی اشاره‌ای به گرایم قدیمی در قطعه «Days Go By» آلبومی ساخته‌اند که مدام غافلگیر می‌کند. هر قطعه با وسواس تراش خورده و دائماً حول ترانه‌نویسی عمیقاً شخصی بلیک شکل می‌گیرد و تغییر می‌کند. این از ابتدا تا انتها اثری خیره‌کننده و یکی از قوی‌ترین آلبوم‌هایی است که او تا امروز ساخته. TF

9) Arlo Parks – Ambiguous Desire

آرلو پارکس، خواننده بریتانیایی برنده جوایز BRIT و Mercury، برای سومین آلبومش از زندگی شبانه نیویورک الهام گرفته است. حاصل کار، مجموعه‌ای درون‌نگر و در عین حال گسترده از ترانه‌های پاپِ متاثر از باشگاه است که در فضایی میان سرخوشی و آرامش جریان دارند. ریتم‌های پرجزئیات آلبوم، مسحورکننده و زیرپوستی عمیق‌اند؛ آن‌ها کف رقص را هم‌زمان به‌عنوان جایی برای شادی جمعی و مکانی تصویر می‌کنند که فقط فرار موقتی از آسیب‌پذیری‌ها و نگرانی‌های شما را وعده می‌دهد. در این آلبوم خبری از حل‌وفصل نیست و نیازی هم نیست؛ گاهی باید احساسات پیچیده را پذیرفت و تا قبل از فرود اجتناب‌ناپذیر، با آن‌ها رقصید. DM

8) Mitski – Nothing’s About To Happen To Me

الهام‌گرفته از رمان‌های گوتیک شرلی جکسون، هشتمین آلبوم استودیویی میتسکی، سقوطی زیبا به گوشه‌های تارعنکبوتی یک ذهن منزوی است. آلبوم روایت زنی است که زندگی گوشه‌گیرانه‌ای دارد و در پنهان کردن خود، هم آرامش و هم درد می‌یابد. همه‌چیز حال‌وهوایی به‌غایت فضاساز دارد؛ چرخش‌های فولکی «In a Lake» و زمزمه‌های ملودیک «Dead Woman» تجسم‌هایی شبح‌وار از عشق بی‌پاسخ و احساس بیگانگی می‌آفرینند. این آلبوم فقط یک مجموعه قطعه نیست، جهانی است مستقل؛ جهانی نگران‌کننده‌ و آشنا در روزگار امروز که مثل یک گربه چاق و گرم، آرام روی دامان‌تان لم می‌دهد. AB

7) My New Band Believe – My New Band Believe

پس از فروپاشی گروه پرگ‌راک تجربی Black Midi دو سال پیش، هواداران خیلی زود با آلبوم «The New Sound»، اولین کار تک‌نفره خواننده گروه، جوردی گریپ، پاداش گرفتند. امسال بالاخره فهمیدیم کامرون پیکتون، خواننده و گیتاریست گروه، این مدت مشغول چه بوده است. او در مقایسه با ادامه تجربیات گریپ، رویکردی کم‌حجم‌تر و جمع‌وجورتر در پیش گرفته، اما حاصل کار به همان اندازه چشمگیر است. «My New Band Believe» با هشت قطعه، مجموعه‌ای لوکس و تماماً آکوستیک از فولک پرطمطراق است؛ آلبومی اول مسحورکننده که وعده‌های فراوان می‌دهد. DM

6) Kelela – New Avatar

دو آلبوم قبلی کِلالا در فهرست‌های «بهترین آلبوم‌های سال» ما حضور داشتند؛ «Raven» در سال ۲۰۲۳ با الکترودنس آرام و «In The Blue Light»، آلبوم زنده جَز خیره‌کننده‌اش در سال گذشته. پس جای تعجب نبود که برای آلبوم تازه این خواننده‌-ترانه‌سرای آمریکایی هیجان‌زده باشیم و ناامید هم نشدیم. کلالا همچنان به آراندبی آلترناتیو و تاثیرات الکترونیکش وفادار می‌ماند، اما در «New Avatar» چرخشی شوگِیز‌وار دارد و آلبومی فراگیر خلق می‌کند که پر است از گیتارهای دیستورت و فضاساز و روایتی بسیار صمیمی. در بسیاری جهات، این مواجهه‌جویانه‌ترین آلبوم اوست؛ آلبومی که در آن با شور و حرارتی که نیازی به فریاد ندارد و قدرت را در کنترل پیدا می‌کند، با آشوب و سرخوردگی روبه‌رو می‌شود. از تک‌آهنگ هیپنوتیک «Idea 1» تا قطعه پایانی «If We Meet Again» و قطعه شاخص آلبوم «Point Blank»، این آلبوم استادانه نشان می‌دهد کِلالا می‌تواند میان الکترونیک، راک و آراندبی آمیخته با جَز جابه‌جا شود و در عین حال، ویژگی منحصربه‌فرد خود را حفظ کند. DM

5) Bill Callahan – My Days of 58

سال‌های رو به جلو و پدر شدن، کاملاً به بیل کالهان می‌آید. ادامه شاهکار فولک بی‌نقصش، «YTI⅃AƎЯ»، پر است از مشاهدات پربار، صریح، بدخلق، بامزه و تاثیرگذار. این اثر را «آلبوم اتاق نشیمن» لقب داده‌اند؛ ابتدا صدایی آرام و راحت دارد، اما ترانه‌ها مدام شما را هوشیار نگه می‌دارند، به‌ویژه وقتی کالهان جایی می‌گوید: «بزرگ‌ترین ترسم مرگ نیست، بزرگ‌ترین ترسم این است که دست از تلاش بردارم...» گوش دادنش لذتی تمام‌عیار است. DM

4) Jill Scott - To Whom This May Concern

ده سال انتظار طولانی است، اما آلبوم ششم آیکون آراندبی، جیل اسکات، ارزش این صبر را داشت. «To Whom This May Concern» سفری گسترده با ۱۹ قطعه است؛ از نئوسول و جَز تا گاسپل، هیپ‌هاپ و آراندبی، که در آن اسکات از شکست‌های شخصی، درمان و رستگاری می‌گوید و در عین حال، شادی و جامعه سیاه را جشن می‌گیرد. گوش دادن به آلبوم سنگین است، اما تقریباً هر قطعه جای خود را توجیه می‌کند؛ با اتکا به ترانه‌نویسی سرزنده، تولید دقیق و کاریزمای بی‌زحمت اسکات. از نقاط اوج آلبوم می‌توان به «Offdaback»، ادای احترام به زنان سیاه‌پوست هنرمندی که راه را قبل از او هموار کردند؛ «Pressha» که فشار استانداردهای زیبایی مدرن را باز می‌کند؛ و «The Math» اشاره کرد که روی یک گرِوو تریپ‌هاپ، عشق و تروما را دنبال می‌کند. این بازگشت آن‌قدر قدرتمند است که جایگاهش در نزدیکی صدر این فهرست کاملاً شایسته است. TF

3) Kneecap – Fenian

سه‌نفره رپ ایرلندی Kneecap از زمان اولین آلبومش در ۲۰۲۴، بیشتر به‌خاطر جنجال‌ها و دردسرهای حقوقی خبرساز بوده‌اند. اما امسال یادآوری کردند که پیش از هر چیز، گروهی هستند که حاضر نیستند روی شهرت پر سر و صدای خود لم بدهند. آن‌ها خشم سیاسی خام را با صداهای رقصی روان‌گردان دهه ۹۰ و بیت‌های هیپ‌هاپ درگیرکننده ترکیب کرده‌اند و «Fenian» را ساخته‌اند؛ یکی از تیزبین‌ترین و جسورانه‌ترین آلبوم‌های ۲۰۲۶ که ثابت می‌کند گروه، از نظر موسیقایی به اندازه جسارت‌شان دامنه دارد. برای اثبات بیشتر چندوجهی بودن‌شان کافی است به قطعه پایانی آلبوم، «Irish Goodbye» با حضور کی تمپست، گوش کنید؛ نزدیک‌ترین چیزی به یک بالاد اشک‌آور است که احتمالاً از Kneecap خواهیم شنید؛ ادای احترامی تاثیرگذار به مادر مگلی بپ که در سال ۲۰۲۰ با خودکشی درگذشت. در این قطعه او می‌خواند: «It didn’t matter what was going on / I understand well that you had enough / I wanted to say goodbye / Not an Irish goodbye.» کمتر پیش می‌آید آلبومی هم‌زمان با خشم عادلانه بتپد و در واپسین لحظات، شما را به گریه نزدیک کند. DM

2) Olivia Rodrigo – You Seem Pretty Sad For A Girl So In Love

سومین آلبوم استودیویی اولیویا رودریگو سفری سرزنده به دل جنون و مالیخولیای عاشق شدن – یا چیزی که ممکن است آن را با عشق اشتباه بگیرید – است. از شیفتگی اوجیِ قطعه افتتاحیه «Drop Dead» تا اضطراب خزنده «What’s Wrong With Me» (با همکاری رابرت اسمیت از گروه The Cure)، هر ترک با هیجان میان خیال‌پردازی و واقعیت سر می‌خورد. آلبوم سرشار از حال‌وهوای پاپ اوایل دهه ۲۰۰۰ است؛ ترانه‌هایی با حس پرش روی تخت و شیشه‌های مه‌گرفته که درون‌تان مثل یک قوطی سرد پپسی قل‌قل می‌کنند. اما هرچقدر از آن بنوشید، باز هم تشنه‌تر می‌شوید. AB

1) Nu Genea – People Of The Moon

هشدار: گوش دادن به آلبوم بعدی ممکن است ناگهان شما را وسط خانه به رقص بیندازد، باعث شود سه دکمه پیراهن لینن‌تان را بیشتر باز کنید و به فکر رزرو یک بلیت یک‌طرفه به مدیترانه بیفتید. این آلبوم در حال حاضر صدر فهرست ما را به خود اختصاص داده؛ شاید کمی هم تحت تاثیر موج‌های گرمایی اخیر در اروپا؛ چرا که «People Of The Moon» به‌نظر می‌رسد موسیقی متن ایدئال برای عصرهای بلند تابستانی است. در چهارمین آلبوم، ماسیمو دی لنا و لوتچو آکوئیلینا، که با هم Nu Genea را تشکیل می‌دهند، فرمولی را پالوده‌تر کرده‌اند که آن‌ها را به یکی از هیجان‌انگیزترین گروه‌های دانس اروپا بدل کرده است. با کمک مجموعه‌ای بی‌نقص از همکاران، این دو تهیه‌کننده اهل ناپل میان آوازهای ناپلی، عربی، اسپانیایی، انگلیسی و پرتغالی در رفت‌وآمدند و ایتالو-دیسکو، ریتم‌های عربی، سینث‌پاپ، سایک‌دلِیای ترکی، فانک شمال آفریقا و بیشتر را در چیزی کاملاً ویژه و متعلق به خودشان می‌آمیزند. انتخاب چند قطعه برتر کمی بی‌انصاف است، اما «Sciallià» فوق‌العاده گیرنده و «Puleza» مسحورکننده، بی‌شک لحظات اوج‌اند. ده قطعه آفتاب‌خورده بی‌عیب‌ونقص با هیچ ترک اضافه؛ نزدیک‌ترین چیزی که می‌توانید به یک نِگرونی یخ‌زده در قالب آلبوم برسید. TF

همین‌ها بود.

به‌نظر شما چه چیزی را از قلم انداختیم و برجسته‌ترین لحظات موسیقایی سال برای شما کدام‌اند؟

اگر فکر می‌کنید چیزی را جا انداخته‌ایم، این هم چند گزینه افتخاری ما که تا یک قدمی فهرست نهایی آمدند: Underscores - «U»؛ Aldous Harding - «Train On The Island»؛ Boards of Canada - «Inferno»؛ Hurray For The Riff Raff – «Live Forever»؛ Thundercat - «Distracted»؛ Tom Misch - «Full Circle»؛ Timothy Duval - «Rain Music»؛ War Child – «Help 2».

ما همین حالا هم چشم‌انتظار نیمه دوم سال هستیم؛ با انتشار آلبوم تازه شارلی ایکس‌سی‌ایکس، «Music, Fashion, Film»؛ آلبوم تازه The Strokes با عنوان «Reality Awaits»؛ آلبوم جدید اینترپل، «This Mirror Weighs A Ton»؛ و «Emotional Junglist» از نیا آرکایوز. همچنین انتظار اتفاق‌های خوب از آلبوم تازه Bloc Party با عنوان «Anatomy Of A Brief Romance» و بازگشت La Roux با «Old Flames» را داریم.

با یورونیوز فرهنگ همراه بمانید تا ببینید چندتا از انتخاب‌های ما در نیمه راه، به فهرست بهترین آلبوم‌های پایان سال راه پیدا می‌کنند. و حتماً نگاهی هم به رتبه‌بندی «بهترین فیلم‌های ۲۰۲۶... تا این‌جا» بیندازید؛ که هفته آینده منتشر می‌شود.

شنیدن‌تان خوش.