مدونا آلبوم بسیار مورد انتظار «اعترافات ۲» را منتشر کرده؛ دنباله معنوی «اعترافات روی صحنه رقص» ۲۰۰۵. هوادار او میخائیل کالوز فهرست قطعات را بررسی میکند تا ببیند در ۲۰۲۶ هنوز کف رقص زنده است یا نه.
مدونا بعد از چند شکست تجاری و هنری، آلبوم تازه و مدتها انتظارکشیدهاش «Confessions II» را منتشر کرده است؛ دنبالهای بر آلبوم موفق «Confessions on a Dance Floor» (۲۰۰۵).
آگهی
آگهی
طرفداران، بهویژه هواداران همجنسگرا، مدتها بود در انتظار یک آلبوم رقص تازه از ملکه بودند و حالا بالاخره به آن رسیدهاند. هواداران در سراسر جهان صف کشیدند تا آلبوم را تهیه کنند و جزو اولین کسانی باشند که آن را میشنوند و بسیاری از آنها روز انتشار، بیوقفه دربارهاش ذوقزده مینوشتند.
یکی از شهرهایی که در آن برنامهای ویژه برای مدونا برگزار شد لیون فرانسه بود. در جشن انتشار آلبوم، هواداران حدود ساعت ۲۲:۳۰ مقابل یک فروشگاه صفحهفروشی جمع شدند، در حالی که فروش رسمی قرار بود درست از نیمهشب شروع شود.
یکی از شرکتکنندگان مشتاق گفت: «من در یک شهر کوچک نزدیک لیون زندگی میکنم و فقط برای خرید سیدی و صفحه با ماشین تا اینجا آمدهام. همان لحظهای که سوار ماشین شوم شروع میکنم به گوشدادن.»
یکی دیگر از هواداران هیجانزده افزود: «شوهرم الان خوابیده، اما امشب وقتی برگردم خانه با هدفون آلبوم را گوش میدهم. ده سال است منتظرش هستم!»
برای توضیح این همه هیجان پیرامون انتشار آلبوم، یک راه این است که به استراتژی بازاریابی که تیم مدونا برای «Confessions II» اجرا کرده است نگاه کنیم. این ستاره پاپ مدت بسیار طولانی مخاطبان را در تعلیق نگه داشت و تبلیغات این آلبوم چیزی کمتر از عالی نبوده است.
از انتشار نخستین تکآهنگ «I Feel So Free»، حضور کوتاه در اجرای مدونا در کنار سبرینا کارپنتر در فستیوال کوچلا، تا همکاری بزرگ با اپلیکیشن دوستیابی همجنسگرایان Grindr (که خیلی از کاربران آن را واقعا آزاردهنده میدانستند) و یک فیلم پرستارهی NSFW (نامناسب برای محیط کار) که تعدادی از قطعات آلبوم در آن استفاده شده، کاملا پیداست که تیم بازاریابی مدونا بیوقفه مشغول کار بوده است.
حالا سوال اصلی این است: آیا مدونا توانسته ادامهای قابلتوجه ارائه کند؟
هویت بصری آلبوم چشمگیر است؛ رنگهای زنده، ژستهای پیچیده مدونا و در عین حال سادگی کلی آن. برند «Confessions II» را همان شرکتی طراحی کرده که به موفقیت آلبوم «brat» از چارلی ایکسسیاکس کمک کرد؛ شرکت Special Offer, Inc.
آلبوم با تکآهنگ مانتراگونه «I Feel So Free» آغاز میشود؛ جایی که مدونا میگوید میخواهد «شخصیت تازهای خلق کند» و «هویتی متفاوت» بسازد؛ ادعایی جسورانه از یکی از مهمترین خوانندگان تاریخ موسیقی. در این قطعهی هاوس، مدونا موضوع محوری کل آلبوم را معرفی میکند: کف رقص. این ترانه یادآور قطعه «I Feel Love» از دانا سامر است؛ بهویژه به خاطر تکرار عنوان آهنگ در سراسر قطعه. با این حال مدونا با اضافهکردن صداهای حساس و نالههای فراوان، حالوهوای مخصوص به خودش را به آن میدهد؛ سکسی است، نه؟
قطعه دوم، «Good For The Soul»، بیوقفه و بدون قطعشدن از قطعه قبل وارد میشود. مدونا سالها پیش تصور میکرد «Confessions on a Dance Floor» مهمانیای بیوقفه از ابتدا تا انتها باشد، اما آن زمان این اتفاق نیفتاد. او در سال ۲۰۲۵ آلبوم را مطابق همان تصویر ذهنی دوباره منتشر کرد، اما گذرها و انتقالهای «Confessions II» بهمراتب بهتر و هیجانانگیزتر از آن هستند. صداها بهطور قابلتوجهی پردازش شدهاند، اما با صدای الکترپاپ آهنگ کاملا جور در میآیند. سازهای زهی، بهخصوص در پایان، مثل گیلاس روی کیکاند و قطعه را خیلی خوب جمع میکنند.
«One Step Away» با یک اظهار نظر دیگر از مدونا شروع میشود؛ او میگوید «مردم فکر میکنند موسیقی رقص سطحی است» و این که به نظرش «کاملا اشتباه میکنند». در این آهنگ، سازهای کلاسیک مثل پیانو و زهی با یک بیت الکترونیک ترکیب میشوند. صدای مدونا طبیعی و تمیز شنیده میشود و به منتقدان ثابت میکند که او در ۶۷ سالگی هم هنوز میتواند خوب بخواند. با این حال بیت آهنگ تکراری است و چندان پیشرفت نمیکند، هرچند دیجیها احتمالا حسابی از آن استفاده خواهند کرد.
یک گذر بینقص دیگر ما را میرساند به «Bring Your Love» با حضور پرنسس پاپ، سبرینا کارپنتر. این دومین تکآهنگ آلبوم است که نخستینبار در اجرای کارپنتر در فستیوال کوچلای امسال روی صحنه رفت. نکتهای که جلب توجه میکند تغییر صدای آهنگ نسبت به نسخه اولیه انتشار آن است؛ و این تغییر بهخوبی جواب داده. «Bring Your Love» از فرمول آشنای پاپ پیروی میکند؛ فرمولی که باعث میشود آهنگ خیلی زود در ذهن شنونده بماند. سبرینا و مدونا «چیزی برای گفتن» دارند؛ اما درباره چه؟
پاسخ، «Danceteria» است؛ کلاب افسانهایای که مدونا در آن مهمانی میرفت و همان جا برای اولینبار نوارش پخش شد. او در حالی که داستان اتفاقاتی را که در آنجا افتاده تعریف میکند، ثابت میکند که میتواند رپ هم بخواند. مدونا مثل قطعه «Vogue» نام افراد زیادی را ردیف میکند، با این تفاوت که این بار تمرکز روی چهرههای هالیوودی است. آهنگ کمی ناگهانی شروع میشود، اما همین که جلو میرویم این احساس زود فراموش میشود. انتخاب جالب دیگر، تغییر بیت در انتهای آهنگ است؛ جوری که انگار ریمیکسی از بخش اول قطعه میشنویم. یک ترک ایدهآل برای مهمانی.
در «Read My Lips» خواننده کلمبیایی، فید، مدونا را همراهی میکند. این قطعه ضربآهنگ شاد و سرحالی دارد و از سازهای آکوستیک بیشتر و صداهایی استفاده میکند که برای موسیقی سنتی لاتین آشنا هستند. حس کلی این است که انگار مدونا در اصل دلش میخواسته بد بانی را بیاورد، اما او در دسترس نبوده. فید به اسپانیایی میخواند و مدونا به انگلیسی، و در پایان به ما میگویند «دهنت را ببند».
«Everything» با فضایی صمیمی و آکوستیک شروع میشود؛ سازهای زهی و صدای سولو که کمتر پردازش شدهاند، اما بعد همه چیز عوض میشود. ناگهان با بیتهای الکترونیک و تکنو روبهرو میشویم که روی آنها وکالهای لوپشده مینشیند. میتوان با اطمینان گفت این آهنگ در بسیاری از کلابهای تکنو شنیده خواهد شد. آیا مدونا تلاش میکند فراتر از کف رقص دیسکو برود؟ اگر چنین باشد، در این مسیر موفق عمل کرده است. قطعه در پایان دوباره به سراغ سازهای کلاسیک میرود و داستان را به شکل خوشایندی جمعبندی میکند.
سومین تکآهنگ در ادامه میآید. «Love Sensation» شباهت خیلی زیادی به «Bring Your Love» دارد، بهویژه در بخش کورس. اگر این دو ترک را پشت سر هم پخش کنید ممکن است فکر کنید با یک آهنگ طرف هستید. این قطعه شاد و سرگرمکننده است و حالوهوای دیسکویی بیشتری دارد، اما چیز استثنایی در آن نیست. مصرع «هیچ کاری نیست که از دستمان برنیاید» بعد از مدتی خستهکننده میشود.
«Love Without Words» یک ترک هاوس دیگر است که مردم را بهمعنای واقعی کلمه به کف رقص دعوت میکند. او عملا از شنونده خواهش میکند به کلاب بیاید. این آهنگ پاپ بهخاطر استفاده از وکالهای بریدهبریده و تغییر ناگهانی بیت، حالوهوایی تجربی پیدا کرده است.
داستان با «Bizzare» و سینتهای آیندهنگرش ادامه پیدا میکند؛ قطعهای با حضور مارتین گریکس. آهنگ خوشصداست، اما باز هم همان فرمول تکراری پاپ را دنبال میکند و در نهایت کمی کسلکننده به نظر میرسد. با این حال گریکس کارش را خیلی خوب انجام داده و امضای او روی قطعه کاملا پیدا است.
کف رقص، کف رقص، کف رقص... تم اصلی مدونا در مرکز توجه است و در این مقطع از آلبوم، بسیاری از شنوندگان احتمالا آرزو میکنند او سراغ موضوع دیگری برود. اما چنین شانسی با «School» نداریم؛ قطعهای تجربی با صداهای الکترونیک مخدوش، کلمات تکراری و گاهی وکالهایی که مردانه به گوش میرسند. آهنگ برای رقصیدن مناسب است، اما چندان در یاد نمیماند.
سرانجام با «Fragile» فرمول آشنا کنار گذاشته میشود؛ قطعهای که با یک مونولوگ دیگر از مدونا آغاز میشود، این بار درباره فلسفه زندگی. این آهنگ یادآور مدونای قدیمی است، بهویژه دورههای «Ray of Light» و «Erotica». ضربآهنگ ترانه چندان بالا نیست و سخت میتوان تصورش کرد که در کلاب پخش شود، اما هواداران قدیمی مدونا عاشقش خواهند شد.
از «Je suis désolée» تا «Je n'étais pas perdue; J'étais juste cassée; Ils ont essayé de me faire tomber; Je m'en fous»، به نظر میرسد مدونا در مسیر یادگیری زبان فرانسوی پیشرفت کرده و در این میان در قطعه «My Sins Are My Savior» از استرومای کمک گرفته است. اگر انتظار دارید این خواننده بلژیکی در آهنگ بخواند، باید ناامید شوید؛ او فقط صحبت میکند. این قطعه حالوهوای دهه نودی دارد و شنونده را ترغیب میکند آهسته، با دقت و با وقار حرکت کند. علاوه بر این، انتخاب سمپلها جالب است؛ انگار مدونا از آهنگ «Erotica» برای ساختن این فضا الهام گرفته است.
«Betrayal» همین حالوهوا را ادامه میدهد. این قطعه از سازهای کلاسیک زیادی استفاده میکند و بسیار شخصی و گاه احساسی به نظر میرسد. این ترک در کنار «The Test» که مدونا آن را با دخترش لولا لئون همخوانی کرده، یکی دیگر از قطعاتی است که زندگی خصوصی خواننده را واکاوی میکند. ترانه و انرژی گرمی از خود ساطع میکند و صدای دخترش منحصربهفرد است. با وجود همه این نکات مثبت، این سوال پیش میآید که آیا اصلا لازم بود این ترکهای پایانی در آلبوم باشند، چون چندان با موسیقی رقص پرانرژی و تندبالی که بقیه آلبوم را تعریف میکند همخوان نیستند.
قطعه پایانی، «L.E.S. Girl»، این جهنم رقص را با وکالهای سولو، زیبا و کمتر پردازششده و همراهی یک اینسترومنتال پرجزئیات به پایان میرساند. مدونا از نظر آوازی احساس «برهنگی» میکند و به ما اجازه میدهد پشت تمام ژستها، شهرت، لباسها و آرایشش نگاهی به خود واقعیاش بیندازیم؛ و شنونده این را کاملا احساس میکند.
مدونا ما را ترغیب میکند که از لاک خود بیرون بیاییم، بیرون برویم، احساس رهایی کنیم و متفاوت باشیم؛ کاری که به گفته او خیلیها یادشان رفته چطور انجامش دهند.
در این مقطع از کارنامهاش، او به آثار خودش ارجاع میدهد؛ چه در «Confessions II – The Film» و چه در آلبوم «Erotica» محصول ۱۹۹۲. دعوت از استوارت پرایس، تهیهکننده افسانهای پاپ، برای همکاری در این آلبوم تصمیم درستی بود و نتیجه کارشان هم بسیار خوب از آب درآمده است. در عین این که به گذشته برمیگردیم تا آن مدونا را دوباره کشف کنیم، به جلو هم حرکت میکنیم.
«Confessions II» قطعا شاهکار نیست، اما هم برای مدونا و هم برای مخاطبان حکم نفس تازهای را دارد. هرچند آلبوم نامتوازن است و در بعضی قسمتها تکراری به گوش میرسد، اما بهاحتمال زیاد بهترین کار او از زمان انتشار آلبوم «Rebel Heart» در سال ۲۰۱۵ تا امروز است_._ مدونا با این آلبوم حرف چارلی ایکسسیاکس را که گفته بود دوران کف رقص به سر آمده، نقض میکند. ما هنوز یک آیکون کف رقص داریم و شنیدن این موضوع برایمان خوشایند است.