طرح جلد آلبوم چندان جذاب نیست اما اگر ظاهر را کنار بگذاریم، رولینگ استونز شگفتزده میکند؛ با گسترش جهش خلاق اخیرشان نشان میدهند هنوز از شتابشان چیزی کم نشده است.
تابستان نوستالژی ادامه دارد؛ یا واقعا چنین است؟
آگهی
آگهی
پس از مرور احساسبرانگیز سالهای اولیه فعالیت پل مککارتنی با «The Boys of Dungeon Lane» و بازگشت مدونا به زمین رقص پس از ۲۰ سال با «Confessions II»، حالا نوبت یک گروه قدیمی دیگر است که دوباره به صحنه برگردد. اما رولینگ استونز به جای این که به گذشته بچسبند، کاری کردهاند که آلبوم تازهشان «Foreign Tongues» کاملا امروزین، رو به جلو و دور از هر سفر نوستالژیک به نظر برسد.
آلبومی که اعضای گروه در دهه هشتاد زندگی آن را ضبط کردهاند - و جوانترینشان رانی وود ۷۹ ساله است - خود یک دستاورد بزرگ است. منصفانه اگر نگاه کنیم، آنها میتوانستند بیستوپنجمین آلبوم استودیویی خود را بهانهای کنند برای نگاه به پشت سر، جمعوجور کردن کارنامه و فکر کردن به میراثشان. اما «Foreign Tongues» انگار میگوید: «بیخیال این حرفها؛ کسی دلش نمیخواهد چند ملودی حسابی بشنود که هر کسی پنجاه سال از ما جوانتر را از حسادت سبز کند؟»
هر قدر این روحیه تحسینبرانگیز است، شگفتانگیزتر این است که میک جاگر چطور توانسته تارهای صوتیاش را از گزند پیری حفظ کند. او در آستانه ۸۳ سالگی، نه از ژست همیشگیاش چیزی کم شده و نه از فریادهای مخصوصش.
این که چطور چنین چیزی ممکن شده، شاید هیچوقت معلوم نشود؛ اما بعد از شنیدن «Foreign Tongues» قسم میخورید او و بقیه گروه از همه ما عمر بیشتری خواهند کرد.
از همان شروع و ضربه دوگانه «Rough And Twisted» و «In The Stars»، گروه از همان لحظه اول ثابت میکند که این دنباله بر «Hackney Diamonds» سال ۲۰۲۳ آلبومی غنیتر، سرزندهتر و بهمراتب بهیادماندنیتر از اولین آلبوم حاوی قطعات اورجینال است که پس از وقفه طولانی از سال ۲۰۰۵ منتشر کردند.
البته این حرفها به معنای کمارزش کردن «Hackney Diamonds» نیست؛ آن آلبوم بازگشت خوشایند خلاقیت گروه بود. اما وقتی دوباره به آن گوش میدهید، قطعات در مقایسه کمی بیرمق به نظر میرسند. در آلبوم جدید، گیتارهای کیت ریچاردز و رانی وود محوریت دارند، جملهبندیهای بلوزی سر جای خود هستند، ملودیها پرتر شدهاند و انرژی گروه واقعا از نو جان گرفته است.
در ادامه، مجموعهای منسجم و پرتحرک از جواهرات راک («Divine Intervention»)، پاپ فانکی («Never Wanna Lose You»)، سرودهای مناسب ورزشگاه («Hit Me in the Head») و یک قطعه اعترافگونه تکنوازی از ریچاردز («Some Of Us») میآید. گروه در جاهایی حتی زبان به انتقاد تند باز میکند.
علاوه بر کنایه به «سرمایهدار دیوانه آقای ماسک» در قطعه «Mr. Charm» و گلایه از این که دیکتاتورها «انگار مثل رمهای از موشهای کثیف تکثیر میشوند و موشکهایشان را به نمایش میگذارند» در «Covered In You»، این راکرهای کهنهکار یک ترانه جدایی درخشان به سبک هانکیتونک با عنوان «Ringing Hollow» ارائه میکنند که در آن جاگر از سرد شدن عشقش به آمریکا میخواند.
جاگر میخواند: «خب من پیش از آن که اصلا تو را ببینم عاشق سینهچاکت بودم / همه فیلمهایت را دیدم، سیگارهایت را کشیدم...» و بعد اضافه میکند: «همیشه یک آدم پست پیدا میشود که میخواهد جمعیت را به هیجان خطرناک بیندازد.»
جاگر ادامه میدهد: «بانوی آزادی وقتی لباسش پاره شده باشد چندان آبرومند به نظر نمیرسد.»
در این ترانه نامی برده نمیشود، اما همه میدانیم منظور از آن آدم پست کیست.
حضور مهمانهای پرسر و صدای آلبوم کمی ناامیدکننده است؛ پل مککارتنی در «Covered in You» گیتار باس مینوازد، برونو مارس در «Never Wanna Lose You» زنگوله گاوی برمیدارد و رابرت اسمیت از گروه کیور در «Divine Intervention» و «Never Wanna Lose You» گیتار و آواز پسزمینه اضافه میکند.
قطعات عالیاند، اما این حضورهای کوتاه چندان ضروری به نظر نمیرسند. در مورد دو قطعه کاور آلبوم هم میتوان همین را گفت. نسخههای استونز از قطعه «You Know I’m No Good» ایمی واینهاوس و «Beautiful Delilah» چاک بری به هیچ وجه ناموفق نیست، اما این احساس آزاردهنده باقی میماند که اگر این دو قطعه در مرحله تدوین کنار گذاشته میشد، آلبوم چیزی از دست نمیداد.
با این حال، در برابر این چند لغزش جزئی، آلبوم از نظر انسجام، ضرباهنگ و پرداختشدگی واقعا چشمگیر است. در این زمینه باید حق را به اندرو وات، تهیهکننده ۳۵ ساله و نابغهای داد که دوباره با گروه کار کرده است.
تنها لغزش آشکار آلبوم، قطعه شیرین و شربتی «Jealous Lover» است که بیش از اندازه تلاش میکند نسخه این آلبوم از «Emotional Rescue» باشد و موفق نمیشود. البته سخت است خیلی بابتش دلخور شد، بهویژه وقتی در «Back In Your Life» شاهد قویترین اجرای آوازی جاگر در سالهای اخیر هستیم و قطعه شاخص «In The Stars» را داریم؛ پرگیرترین آهنگ استونز از زمان «You Got Me Rocking» در سال ۱۹۹۴.
جاگر فریاد میزند: «میخواهی آنقدر برقصیم تا سقف فروبریزد؟ / آره، و گیتارها جیغ بکشند و گروه کر هنوز بخواند.»
گیتارها همچنان جیغ میکشند، گروههای کر میخوانند و باورکردنی نیست که استونز هنوز میتواند آدم را وسوسه کند سقفی را روی سرش خراب کند.
«Foreign Tongues» نهتنها یک پله بالاتر از «Hackney Diamonds» ۲۰۲۳ است، بلکه یادآوری قدرتمندی است از این که در مورد جاگر، ریچاردز و وود شاید نه سالها و نه مسیر طیشده تعیینکننده باشد؛ آنچه واقعا اهمیت دارد، میل آنها به زنده نگه داشتن شور و شوقشان است.
در «Some Of Us» یک خط نگرانکننده هم هست که ریچاردز در آن اعتراف میکند «بعضی از ما روی زانوهایمان افتادهایم»... اما نیازی به نگرانی نیست. اگر در نظر بگیریم که «Foreign Tongues» شاید بهترین آلبومشان از زمان «Tattoo You» ۱۹۸۱ باشد، روشن است که آنها هنوز محکم سر پا ایستادهاند.
آلبوم «Foreign Tongues» از گروه رولینگ استونز اکنون منتشر شده است.