فوتبال برای دوستی: هواداران جام جهانی با رفتارهای مثبت ترند شدند

بسیاری انتظار داشتند جام جهانی فوتبال 2026 بیش از هر چیز با سیاست تعریف شود؛ یا قیمت ها، یا رد شدن ویزاها، یا هر تعداد دردسری که ممکن است در انتظار هواداران در سفر باشد.

آگهی

آگهی

اما تا اینجا بعضی از مهم ترین سوژه های این تورنمنت اصلا ربطی به خود فوتبال نداشته است.

هواداران نروژ یک استادیوم بیسبال را تسخیر کرده اند، اسکاتلندی ها دل بارمن های بوستون را برده اند، یک مرد آلمانی به بزرگ ترین سفیر رستوران های وافل هاوس در آمریکا تبدیل شده و انبوه هواداران مهمان هم تازه گنجینه خوراکی به نام سس سالاد رانچ را کشف کرده اند.

در ادامه، برخی از شگفت انگیزترین و دلنشین ترین لحظه های این جام را می بینید که هیچ کدام در خود زمین رقم نخورده است؛ تا اینجا.

کشف بیسبال توسط نروژی ها

در حالی که هنوز از تشویق نروژ برای پیروزی مقابل سنگال سر حال بودند، گروهی از وایکینگ ها فوتبال را با بیسبال عوض کردند و بعدازظهر چهارشنبه راهی استادیوم سیتی فیلد نیویورک شدند تا تماشاگر دیدار تیم میزبان، متس، با شیکاگو کابز باشند.

به گفته یکی از هواداران نروژی در گفت وگو با تلویزیون محلی، آنها با وجود این که تقریبا هیچ چیز از این ورزش محبوب آمریکایی نمی دانستند، در ورزشگاه پر سروصداترین و مغرورترین (منبع به زبان انگلیسی) گروه بودند.

بخش زیادی از دقایق ابتدایی بازی را هواداران به اجرای جشن ردیفی معروف وایکینگی نروژ گذراندند؛ شادمانی ای که تماشاگران اطراف (و حتی گزارشگر تلویزیون محلی که برای مصاحبه سراغشان رفته بود) را در فضایی که در غیر این صورت کاملا ساکت بود، هم متعجب و هم سرگرم کرد.

یک گزارشگر باشگاه کابز پشت سر هم از آنها می پرسید چرا به استادیوم آمده اند و در حالی که نماینده نروژی ها با حوصله جواب می داد، بی پرده اعتراف کرد که خیلی هایشان به جز این که «هوم ران چیز خوبی است»، چیز زیادی از آنچه در زمین می گذرد سر درنمی آورند.

اسکاتلند بوستون را از نوشیدنی خالی می کند

ارتش چهارخانه ای، هواداران تیم ملی اسکاتلند، سال هاست به سفرهای پرشور خود شهرت دارند و این بار نوبت بوستون بود که میهمان آنها باشد.

هوادارانی که دامن های سنتی اسکاتلندی به تن داشتند، میخانه های شهر را پر کردند، با آوازهای دسته جمعی و نوای نی انبان به استقبال مردم محلی رفتند و به گفته یکی از کارمندان شهرداری، کار غیرمنتظره دیگری هم کردند: بعد از نوشیدن تعداد قابل توجهی آبجو، خودشان زباله هایشان را جمع کردند.

او با تمجید از هوادارانی که پس از یک روز جشن زباله ها را جمع کردند، گفت: «خوشحالم که آمدند. آنها با کلاس و وقار (منبع به زبان انگلیسی) رفتار کردند.»

هواداران اسکاتلند فقط نوشیدنی های بوستون را تمام نکردند؛ آنها دل مردم شهر را هم به دست آوردند.

هزاران نفر پس از پیروزی افتتاحیه اسکاتلند مقابل هائیتی در خیابان های شهر رژه رفتند و خود را به فنوی پارک رساندند تا استادیوم تیم بیسبال رد ساکس را از نوای نی انبان، پارچه های چهارخانه و اجرای سرود میهنی «گل اسکاتلند» پر کنند.

پس از آن، سم کندی، رئیس باشگاه بیسبال بوستون رد ساکس، در نامه ای به فدراسیون فوتبال اسکاتلند از «ارتش چهارخانه ای» تشکر کرد و نوشت که آنها با این ورزشگاه «مثل خانه خودشان (منبع به زبان انگلیسی)» رفتار کرده اند.

با این حال، پس از شکست 3 بر صفر دیشب مقابل برزیل، ممکن است اسکاتلند و ارتش چهارخانه ای دوشنبه به خانه برگردند؛ اگر نتوانند به عنوان یکی از بهترین تیم های سوم، جواز صعود به مرحله حذفی را بگیرند.

ژاپن همان کاری را می کند که همیشه می کند

کمتر سنتی در جام جهانی به اندازه پاک‌سازی ورزشگاه پس از بازی توسط ژاپنی ها جا افتاده و شناخته شده است.

بعد از نخستین حضور ژاپن در جام جهانی 1998، هواداران همان کاری را کردند که بسیاری می گویند از کودکی یاد گرفته اند: ورزشگاه را تمیز کردند. از آن زمان این روال در هر دوره جام جهانی تکرار شده است.

پس از پیروزی 4 بر صفر ژاپن مقابل تونس در مونتری مکزیک، هواداران بار دیگر در ورزشگاه ماندند و زباله ها را از روی سکوها جمع کردند.

این حرکت آن قدر جا افتاده که مسئولان ورزشگاه پیش از شروع بازی هزاران کیسه زباله میان تماشاگران پخش کردند، با این پیش بینی که هواداران ژاپنی پیش از ترک ورزشگاه همه جا را مرتب خواهند کرد. آنها دقیقا همین کار را کردند و یکی از صمیمی ترین سنت های فوتبال را دوباره زنده کردند.

بزرگ ترین طرفدار آمریکا در آلمان

هر کس می گوید قدرت نرم آمریکا دیگر کارایی ندارد، بهتر است با بزرگ ترین هوادار تازه این کشور، یعنی فردی، صحبت کند.

این سوپرهودار آلمانی که در اینترنت با نام @FreddyLA7 فعالیت می کند، در طول جام جهانی سفر جاده ای طولانی خود در آمریکا را ثبت کرده؛ سفری که همزمان به مرور پرشور او از رستوران های جاده ای، فست فودها و جاذبه های کنار بزرگراه های این کشور تبدیل شده است.

علاقه بی پروا و بی رودربایستی او به وافل هاوس، تاکو بل و مهمان نوازی جنوب آمریکا برای ویدئوهایش میلیون ها بازدید به همراه داشته و حتی برایش دعوت غیرمنتظره ای برای بازدید از کاخ سفید هم آورده است.

کانزاس فرش قرمز پهن می کند

البته همه این حسن نیت یک طرفه نبوده است.

وقتی تیم ملی الجزایر وارد شهر لارنس در ایالت کانزاس شد؛ شهری که در آمریکا چندان هم مقصدی جهان وطنی به حساب نمی آید؛ به جای سرود ملی آمریکا، «پرچم پرستاره»، با اجرای «قسم» سرود ملی الجزایر توسط گروه مارشینگ بند دانشگاه کانزاس استقبال شد. دانشجویان این گروه سرود ملی الجزایر را مخصوص این مراسم تمرین کرده بودند.

این استقبال گرمِ ایالت های میانی آمریکا به همین جا ختم نشد. ساکنان شهر، روباه های صحرا را به عنوان تیم منتخب خود پذیرفته اند، پرچم های الجزایر را بر سردر مغازه ها آویزان کرده اند، مراسم تماشای جمعی مسابقات برگزار می کنند و مرکز شهر را با ریسه های سبز و سفید آذین بسته اند.

دست کم برای چند هفته، این گوشه از قلب آمریکا به شکل غیرمنتظره ای به خانه ای دوم برای الجزایر تبدیل شده است.

و با توجه به این که هنوز چندین هفته فوتبال باقی مانده، تقریبا قطعی است که دوستی های غیرمنتظره دیگری شکل خواهد گرفت، سفیران تصادفی تازه ای پیدا می شوند و تبادل های فرهنگی بامزه و عجیب دیگری رقم خواهد خورد.