زن سالخورده فلورانسی که تقریباً بینایی خود را از دست داده و با واکر حرکت می‌کند هنوز از ماجرای حکم تخلیه بی‌خبر است؛ دخترش می‌گوید این ماجرا دقیقاً یادآور سرنوشت «ماری‌کارمن»، نماد مبارزه برای حق مسکن در اسپانیاست.
یک زن ۹۴ ساله در شهر فلورانس ایتالیا پس از آن‌که صاحب‌خانه‌اش اعلام کرد اجاره‌بهای ماهانه را از ۴۵۰ یورو به هزار و دویست یورو افزایش خواهد داد، در آستانه از دست دادن آپارتمانی قرار گرفته که بیش از شش دهه در آن زندگی کرده است.
آگهی
آگهی
قرارداد اجاره این بانو که «فرانکا» نام دارد در ماه فوریه آینده به پایان می‌رسد و بستگانش می‌گویند او به‌هیچ‌وجه توان مالیِ تمدید قرارداد با این شرایط سنگین و جدید را نخواهد داشت.
پرونده او شباهت بی‌اندازه‌ای به ماجرای ماریا دل‌کارمن آباسکال (معروف به ماری‌کارمن) دارد؛ پیرزن ۸۷ سالهای که در پی افزایش سرسام‌آور اجاره‌بها و بیرون رانده شدن از آپارتمانش در مادرید، به نماد بحران مسکن در اسپانیا تبدیل شد و چند روز پس از آن در بیمارستان جان باخت.
دختر فرانکا در گفت‌وگو با روزنامه ایتالیایی «کوریه‌ره فیورنتینو» اظهار داشت: «مادرم حداقل مستمری بازنشستگی و مقرری بازماندگانِ پدرم را دریافت می‌کند. اگر قرار باشد او ماهانه هزار و ۲۰۰ یورو اجاره بپردازد عملاً هیچ پولی برای گذران زندگی، حتی برای تأمین غذای روزانه‌اش، باقی نخواهد ماند.»
دختر او خواست نامش فاش نشود، زیرا هنوز نتوانسته است این خبر تلخ را به مادر سالخورده‌اش بگوید.
این آپارتمان ۷۰ متری از اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی مأمن و سرپناه فرانکا بوده است. او همراه با همسر فقیدش در آنجا روزگار می‌گذراند و دخترش نیز در همان خانه متولد شده است.
به گفته دخترش، این آپارتمان تنها جایی است که مادرش واقعاً در آن احساس آرامش و تعلق می‌کند؛ خانه‌ای پر از عکس‌های نوه‌ها، تابلوهای نقاشی از کوچه‌های باریک فلورانس و خاطرات به‌یادگارمانده از جشن ازدواج دخترش.
این ساختمان شامل چندین واحد مسکونی است که مالکیت همگی آن‌ها به یک نفر تعلق دارد. در گذشته بیشتر ساکنان آن را خانواده‌های اصیل فلورانسی تشکیل می‌دادند که برخی از آن‌ها نسل‌ها در آنجا سکونت داشتند، اما ترکیب مستأجران در طول سال‌ها دستخوش تغییر شده است.
تا جایی که دخترش اطلاع دارد، قرار نیست این آپارتمان‌ها به اقامتگاه‌های گردشگری و تعطیلات تبدیل شوند و کاربری آن‌ها همچنان مسکونی عادی خواهد ماند؛ با این حال، او معتقد است مدیریت جدید ملک صرفاً در پی استخراج حداکثر سود مالی از این ساختمان است.
او به روزنامه «کوریه‌ره فیورنتینو» گفت: «با من تماس گرفتند و اعلام کردند که قرارداد مادرم را تمدید نمی‌کنند. این قرارداد همواره هر دو سال یک‌بار تمدید می‌شد. آن‌ها به من فهماندند که ماندن مادرم در این خانه منوط به پرداخت هزار و دویست یورو در ماه است. اما واقعاً چطور می‌توان چنین مبلغی را از یک بازنشسته ۹۴ ساله مطالبه کرد؟»
خانواده فرانکا می‌پذیرند که اجاره‌بها نمی‌تواند تا ابد ثابت بماند و دخترش می‌گوید حاضر است بخشی از افزایش اجاره را بر عهده بگیرد تا مادرش بتواند واپسین سالهای عمرش را در خانه خود سپری کند: «ما می‌توانستیم افزایشی معقول را مدیریت کنیم و من هم به او کمک می‌کردم. اما جهش از ۴۵۰ به هزار و دویست یورو چیزی کاملاً ناممکن است؛ این رقمی خارج از توان ماست. آنچه بیش از هر چیز مرا رنج می‌دهد این است که حتی فرصتی برای یک مذاکره واقعی و رسیدن به نقطه‌ای بینابینی و منصفانه به ما داده نشد.»
او اکنون برای پیگیری حقوقی پرونده و جلوگیری از اجرای این حکم به اتحادیه مستأجران ایتالیا پناه برده است.
ماجرای فرانکا در بستری از بحران عمیق مسکن و فشارهای شدید بر مستأجران در توسکانی رخ می‌دهد؛ منطقه‌ای که تنها در سال ۲۰۲۵ شاهد صدور دو هزار و ۴۲۷ حکم تخلیه بوده است.
در این میان، شهر فلورانس به‌تنهایی حدود ۳۵ درصد از کل پرونده‌های اجرای حکم تخلیه در این ایالت را به خود اختصاص داده است.