گزارش نهاد نظارت بر بازداشتگاهها میگوید شرایط درمان در روانپزشکی نه کرامت بیماران را حفظ میکند و نه حریم خصوصی آنها، در بحبوحه کمبود نیروی انسانی و تخت.
بیمارانی که ناچارند روی زمین دراز بکشند، برخی دیگر که چندین روز روی برانکارها معطل میمانند و عدهای که به شکل خودسرانه نگه داشته میشوند، آن هم در شرایطی که نه از کرامت آنها حفاظت میشود و نه از _حریم خصوصی_شان. در گزارشی که روز پنجشنبه منتشر شد، خدمات وابسته به نهاد «کنترلر کل اماکن محرومیت از آزادی» (CGLPL) به ریاست دومینیک سیمونو از اختلالات جدی در رسیدگی به بیماران در اورژانسهای روانپزشکی چند بیمارستان در ایل دو فرانس خبر دادهاند.
آگهی
آگهی
تیمهای این نهاد اوایل ژوئیه چند مرکز درمانی در منطقه پاریس را بازدید کردند؛ از جمله بیمارستانهای کوشن، روبر دبره، نکر و لا پیتی سالپتریر، همچنین سنتآن در پاریس، دولافونتن در سندنی و آنری موندور در کرتِی.
آنان شرایطی از رسیدگی را توصیف میکنند که با احترام به حقوق اساسی بیماران سازگار نیست؛ بخشهایی که با کمبود نیرو، امکانات و تخت در روانپزشکی روبهرو هستند.
چندین روز انتظار
در نیمه نخست سال ۲۰۲۶، ۳۹۵۷ بیماری که نیاز به رسیدگی روانپزشکی داشتند، در اورژانسهای ایل دو فرانس با انتظار طولانی روبهرو شدند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۲۵ افزایشی ۳۱.۸ درصدی نشان میدهد.
میانگین مدت انتظار در سهماهه دوم به بیش از ۳۹ ساعت رسیده است، در حالی که اوایل سال ۲۰۲۵ حدود ۲۹ ساعت بود. در برخی مراکز، بیماران برای خالی شدن تخت تا حدود ده روز در بخش اورژانس میمانند.
در بیمارستان سنتآن، ۶۰ درصد بیمارانی که به اورژانس روانپزشکی مراجعه میکنند، بیش از ۱۳ ساعت و ۲۰ درصد بیش از ۴۸ ساعت منتظر میمانند.
گزارش نسبت به پیامدهای این تاخیرها هشدار میدهد؛ پیامدهایی که میتواند به صرفنظر کردن از درمان و گسست در روند رسیدگی منجر شود و خواستار اجرای در کوتاهترین زمان راهحلهای سازمانی، ساختمانی، ظرفیتی و منابع انسانی شده است.
رویههایی خارج از چارچوب قانونی
یکی دیگر از نکات نگرانکننده این است که برخی بیمارانی که باید بدون رضایت خود بستری شوند، به شکل خودسرانه نگه داشته میشوند و تدابیر ایزوله کردن یا بستن بیمار نیز بدون چارچوب قانونی به کار گرفته میشود.
گزارش خواستار تدوین سیاستی در سطح هر بیمارستان درباره گزینههای جایگزین برای این رویهها و آموزش بهتر کارکنان است.
CGLPL در نهایت نسبت به وضعیت کودکان و نوجوانان ابراز نگرانی میکند. به دلیل کمبود روانپزشکان کودک و ظرفیت ناکافی پذیرش، بسیاری از افراد زیر سن قانونی در بخشهایی بستری میشوند که همزمان بزرگسالان را نیز میپذیرند.
این نهاد خواستار وضعیت حقوقی ویژه برای این بیماران جوان و همچنین طرحی برای بازتوانی روانپزشکی کودک و نوجوان است.