پیروزی اخیر عبدالرحمن السید (عبدالسید) در انتخابات مقدماتی مجلس سنا از ایالت میشیگان، پس از موفقیتهای چشمگیر زهران ممدانی در نیویورک، نشاندهنده گسست عمیق و چرخش ساختاری در بدنه سنتی حزب دموکرات آمریکا است.
این دو چهره، نماد نسل تازهای از سیاستمداران چپگرا و مترقی هستند که نه تنها در برابر خطمشی میانهرو و سنتی حزب قد علم کردهاند، بلکه تعاریف قدیمی از قدرت سیاسی و «قابلیت رایآوری» در ایالات متحده را بازنویسی میکنند.
آگهی
آگهی
شکست جریان سنتی و نفوذ لابیهای مالی
یکی از برجستهترین ابعاد صعود عبدالسید در میشیگان، پیروزی او بر هیلی استیونز، نامزد مورد حمایت بدنه اصلی حزب و گروههای پرقدرت مالی نظیر آیپک (AIPAC) بود. با وجود تزریق دهها میلیون دلار هزینه تبلیغاتی علیه عبدالسید، بدنه رایدهندگان دموکرات ترجیح دادند تا به چهرهای اعتماد کنند که خواهان پایان دادن به کمکهای نظامی بیقیدوشرط به اسرائیل و قطع نفوذ پولهای کلان در سیاست است. این روند شبیه به رویکرد زهران ممدانی در نیویورک است که علیرغم مخالفتهای گسترده میلیاردرها و ساختار قدرت محلی، توانست بر بستر نارضایتی عمومی از نابرابریهای اقتصادی به قدرت برسد.
گذار از میانهروی به پوپولیسم مترقی
تغییر چهره حزب دموکرات ریشه در سرخوردگی روزافزون بدنه جوان، اقلیتهای نژادی و گروههای کارگری از سیاستهای میانهرو دارد. سیاستمدارانی مانند ممدانی و عبدالسید تمرکز کمپینهای خود را از شعارهای محافظهکارانه سنتی به مسائلی همچون بهداشت و درمان همگانی، مسکن ارزانقیمت، عدالت اقتصادی و مواضع شفاف در قبال سیاست خارجی تغییر دادهاند. آنها بهجای هراس از واژههایی مانند سوسیالیسم یا نقد مستقیم ساختار قدرت، صراحت در بیان و ایستادگی بر اصول را به استراتژی اصلی خود تبدیل کردهاند.
نقش سیاست خارجی و تحولات جمعیتی
تحولات خاورمیانه و مواضع واشنگتن به شکافی عمیق میان نسل جدید رایدهندگان و رهبری کهنسال دموکراتها تبدیل شده است. ایالتهایی مانند میشیگان با جمعیت متراکم عربتبار و مسلمان، اکنون نشان دادهاند که معترضان به سیاست خارجی سنتی آمریکا دیگر یک اقلیت بیتاثیر نیستند. صعود این جریان ثابت میکند که آینده حزب دموکرات به شدت تحت تأثیر بیداری سیاسی نسل جوان و تغییرات دموگرافیکی قرار گرفته است؛ جریانی که خاستگاه آن نه در تالارهای تصمیمگیری واشنگتن، بلکه در خیابانها و جنبشهای اجتماعی است.
با وجود پیروزیهای چشمگیر در رقابتهای درونی حزب، جناح مترقی و نوظهور دموکراتها در مواجهه با کل بدنه رایدهندگان در انتخابات سراسری با موانع ساختاری و پیچیدهای روبرو است. نخستین چالش، مسئله «رایآوری» در ایالتهای خاکستری و حوزههای رقابتی است، جایی که محافظهکاران و حتی میانهروها، برنامههای متکی بر خدمات درمانی همگانی یا تغییرات بنیادی اقتصادی را رادیکال و هزینهبر تصویر میکنند. این موضوع به جمهوریخواهان فرصت میدهد تا با برچسبزنی سیاسی، رایدهندگان مستقل و طبقهمتوسط سنتی را از چرخش حزب به سمت چپ بترسانند.
دومین چالش بزرگ، مقابله با ماشینهای تبلیغاتی پرقدرت و سپردههای مالی کلان است. اگرچه چهرههایی مانند عبدالسید نشان دادند که میتوان بدون اتکا به سوپربکها (Super PACs) و کمکهای شرکتی در مقدماتی پیروز شد، اما در انتخابات سراسری که حجم هزینهها به صدها میلیون دلار میرسد، عدم حضور ابرسرمایهگذاران میتواند توان رسانهای آنها را محدود کند. علاوه بر این، مرزبندیهای صریح این جناح در سیاست خارجی، بهویژه نقد سختگیرانه رفتار نظامی اسرائیل، موجی از حملات سازمانیافته لابیهای پرنفوذ را برمیانگیزد که میتواند انسجام درونحزبی را در روز رایگیری به خطر بیندازد.
در نهایت، موفقیت پایداری این جریان به توانایی آنها در تبدیل «شور هیجانی نسل جوان» به «مشارکت واقعی پای صندوقهای رای» بستگی دارد؛ امری که همیشه در انتخاباتهای بزرگ یک ریسک به شمار میرود.