شش سال پس از کشف یک گونه موش در مرتفعترین قلههای جهان، دانشمندان با انتشار نتایج یافتههای خود در نشریه معتبر «ساینس» (Science)، از مکانیسمهای زیستی این «موش گوشزرد» پرده برداشتند؛ کشفی که به دلیل توانایی بقای این جانور در ارتفاعات بسیار بالا، میتواند به پیشرفت پزشکی انسان نیز کمک کند.
این جانور که با نام علمی Phyllotis xanthopygus شناخته میشود و جثهای بزرگتر از کف یک دست ندارد، مرتفعترین پستاندار جهان به شمار میرود. این موش قادر است در ارتفاع بیش از ۶ هزار و ۷۰۰ متری قلههای برفی رشتهکوه آند، جایی که پیشتر تصور میشد حیات در آن غیرممکن است و هواپیماهای مسافربری از آن عبور میکنند زندگی و تنفس کند. این در حالی است که همین گونه از موش، در سواحل شیلی و همسطح دریا نیز یافت میشود و این اختلاف ارتفاع شگرف، تنها با چند ژن تفاوت ساختاری همراه است.
آگهی
آگهی
بر خلاف پستانداران دیگر که معمولا در ارتفاعات بالا برای جذب اکسیژن بیشتر، گلبولهای قرمز بیشتری تولید میکنند، این موش دارای گلبولهای قرمز کاملا معمولی است. فرضیه محققان این است که موش گوشزرد صرفا سریعتر تنفس میکند و برای این کار، از یک آنزیم تغییریافته بهره میبرد که اجازه تهویه سریعتر ریه را بدون برهم زدن نظم ارگانیسم بدن به او میدهد.
دانشمندان بر این باورند که درک مکانیزم بدن این موش میتواند مسیرهای جدیدی را در تحقیقات پزشکی انسان بگشاید؛ چرا که کمبود اکسیژن یا «هیپوکسی»، از علائم شایع برخی بیماریها به ویژه بیماریهای قلبی است. علاوه بر این، این مطالعات میتواند به پژوهشهای سرطان نیز کمک کند، زیرا برخی از ژنهای شناساییشده در بدن این جویدن، در متابولیسم داروهای مورد استفاده در شیمیدرمانی نقش دارند.