امدادگران کلمبیایی روز سهشنبه زنی ۳۲ ساله را زنده از زیر آوار یک ساختمان فروریخته بیرون کشیدند که این اتفاق با تشویق نیروهای خستهای همراه شد که برای یافتن بازماندگان بیشتری از قویترین زمینلرزه یک قرن اخیر این کشور تلاش میکنند.
اما فراتر از این تصویرهای امیدبخش در کلمبیا، با گذر از میان کوچههای ویرانشده به شهرهایی پا میگذاریم که زندگی عادی مردم در یکشب دگرگون شده و زیر آوارها مدفون گشته است.
آگهی
آگهی
دانیلا لارگو همانطور که در یک پتوی آبیرنگ پیچیده شده بود از میان ویرانهها بیرون آورده شد، در حالی که امدادگران او را در آغوش کشیدند و بستگانش از فرط شادی فریاد زدند. سربازان، آتشنشانان و داوطلبان پس از زلزله ۷.۴ ریشتری روز دوشنبه همچنان به جستوجو در ساختمانهای فروریخته در سراسر غرب کلمبیا ادامه دادند. مقامها پس از اصلاح آمار اولیه توسط مسئولان محلی در کالی، آمار تلفات را به ۲۱۶ نفر کاهش دادند.
پسر ۱۲ ساله دانیلا در انتظار مادر از زیر آوار بیرون کشیده شده
ساندرا میلنا پرز در پریرا گفت: «ما داشتیم امیدمان را از دست میدادیم که تماسی دریافت کردیم.» پرز گفت که یکی از ساکنان محلی صدای درخواست کمک را از زیر آوار شنیده و پیش از رسیدن امدادگران حرفهای، به همراه همسایگان در آواربرداری مشارکت کرده است. او گفت: «به لطف او، امروز خوشحالیم. در خانه، پسر ۱۲ سالهاش منتظر اوست.»
روایتهایی از رنج و امید؛ وقتی یکشب همهچیز تغییر میکند
در میان آوارهای بهجامانده از این فاجعه، هر گوشه روایتی تلخ از از دست دادنها و در عین حال تلاش برای زنده ماندن جریان دارد؛ از شهروندانی که با دستهای خالی به یاری حادثهدیدگان شتافتهاند تا داستانی که تلخی از دست رفتن دستاوردهای یکعمر زندگی را به تصویر میکشد:
عدهای دیگر هم تلاش میکردند با غم از دست دادن خانههایی کنار بیایند که حاصلِ یک عمر تلاششان بود. جایمه آلزاته، ۷۹ساله، میگوید: «با هزار زحمت و طی ۴۰ یا ۵۰ سال تلاش، بالاخره یک خانه کوچک برای خودت دستوپا میکنی، اما ناگهان در عرض چند روز همهچیزت نابود میشود و به باد میرود.» در شهر کالی نیز بخشی از بیمارستان دانشگاهی «واله» بر اثر زلزله فروریخت؛ اتفاقی که پزشکان را ناچار کرد بیماران را به پارکینگ منتقل کرده و برخی را در فضای باز درمان کنند.
زنجیرههای انسانی برای امداد
در پریرا و کالی، تیمهای امداد اضطراری از جرثقیل، سگهای زندهیاب و ماشینآلات سنگین برای جستوجوی ساختمانهای ویرانشده استفاده کردند و در همین حال داوطلبان برای دسترسی به افرادی که هنوز زیر سازههای فروریخته حبس شده بودند، زنجیرههای انسانی تشکیل دادند تا آوار را با دست پاکسازی کنند. با فرا رسیدن تاریکی، خانوادهها آماده شدند تا در پارکها بخوابند؛ چرا که پسلرزهها محلههای آسیبدیدهای را که تمام بلوکهای آن به خاکستر تبدیل شده بود، لرزاند. این زمینلرزه بخشهایی از نظام سلامت را مختل و عملیات امداد را به یکی از بزرگترین واکنشهای بلایای طبیعی در کلمبیا طی سالهای اخیر تبدیل کرد.
خانه روی سرمان آوار شد
بیاتریز آرکوس که به همراه همسر و مادرش زیر آپارتمان فروریختهشان گرفتار شده بود، گفت: «خانه روی سر ما آوار شد. نتوانستم بیرون بیایم.» آرکوس گفت: «حدود یک ساعت طول کشید تا ما را بیرون بیاورند.» او پس از آنکه یک قطعه بتنی روی کمرش افتاد، در بیمارستان بستری شد. همسر و مادر او نیز زخمی شدند. در کالی، ساکنان با در دست داشتن کلنگ، بیل و با دستهای خالی به آتشنشانان پیوستند تا در میان ساختمانهای فروریخته حفاری کنند. امدادگران هر چند دقیقه یکبار متوقف میشدند تا به درون آوار صدا بزنند و به هرگونه پاسخی گوش دهند.
اینکه زمان به سرعت از دست میرود غمانگیز است
پابلو سزار رویز، داوطلب، گفت: «ما داریم این کار را با دستهای خودمان و با دستکش انجام میدهیم. دیدن اینکه زمان به سرعت از دست میرود، غمانگیز است.» در پریرا، یگانهای ارتش و سگهای زندهیاب بتنهای درهمپیچیده و فولادهای نمایان را جستوجو کردند.
جستوجوی درماندهوار
برای بسیاری از خانوادهها، این جستوجوی ناامیدانه به یک انتظار طولانی تبدیل شده بود. خورخه گونزالس در کنار یک ساختمان فروریخته در پریرا گفت: «عمهام آنجا زندگی میکرد. او زیر آوار است. من دیروز رسیدم و تا زمانی که پیکرش را پیدا نکنند نمیخواهم اینجا را ترک کنم.» در حالی که برخی خانوادهها منتظر خبرهایی درباره خویشاوندان مفقود خود بودند، برخی دیگر با از دست دادن خانهها، داراییها و وسایل امرار معاش خود دستوپنجه نرم میکردند.
پسلرزهها؛ بسیاری از بازماندگان شب را در فضای باز گذراندند
استلا گالویس در حالی که تلاش میکرد جلوی اشکهایش را بگیرد، پس از فرار خانهاش گفت: «ما همه چیز را از دست دادیم. ما به معجزه زنده ماندیم، چون توانستم پسربچهام را بیرون بیاورم و شریک زندگیام هم توانست خارج شود.» از بالا، محلههای صافشده به نظر میرسیدند و تپههایی از آوار خاکستری جایگزین بلوکهای کامل خانهها و مجتمعهای مسکونی شده بود. در این میان، خودروها زیر دیوارهای فرو ریخته و دالهای بتنی له شده بودند. بسیاری از بازماندگان شب را در فضای باز گذراندند، یا به این دلیل که خانههایشان آسیب دیده بود و یا از ترس پسلرزهها. پارکی در پریرا به یک پناهگاه موقت برای مردم گرفتار تبدیل شد.
جان تاباسکو، ۲۳ ساله، که به همراه همسر و پسر هفت ماههاش در آنجا اردو زده بود، گفت: «ما همه چیز را از دست دادیم، اما زندهایم. تا به حال سابقه نداشته برای کمک به دیگران محتاج باشیم. شگفتانگیز است که زندگی چطور میتواند تغییر کند.»
ادامه عملیات نجات به امید شنیدن صداهای بیشتر از زیر آوار
با این حال، در میان ویرانیها، بسیاری از کلمبیاییها برای کمک بسیج شدند. هزاران نفر آب، غذا و آذوقه به محلههای آسیبدیده آوردند و صفهای طولانی در جلوی مراکز اهدای خون تشکیل شد. فرنی کابرا، اهداکننده خون، گفت: «موضوع این است که میخواهید به جامعه، شهر و کشورتان کمک کنید.»
رئیسجمهور آبلاردو دلا اسپریلا روز سهشنبه در جریان بازدید از پریرا، وضعیت اضطراری اعلام کرد و یارانه اجاره مسکن را برای خانوادههای آسیبدیده وعده داد. ایالات متحده از اختصاص ۱۵.۵ میلیون دلار (۱۳.۴ میلیون یورو) کمک اضطراری خبر داد و پیامهای حمایت و پیشنهادهای کمکی از سراسر جهان سرازیر شد. در حالی که پسلرزهها همچنان شهرهای آسیبدیده را میلرزاند، تیمهای امداد و نجات به کار خود در میان ویرانهها ادامه دادند، به این امید که صداها، ضربات یا سوتهای بیشتری هنوز از زیر آوار به گوش برسد.